Rick Hoek

Mijn foto
Naam:
Locatie: Sakai, Osaka, Japan

vrijdag, februari 23, 2018

En we doen nog een rondje om de aarde!

'Andere baan, ander leven'; dat is de afgelopen vier maanden samengevat.
Tevreden? NEE!? Dacht ik al...

Nou daar ga ik maar weer, want ik ben al ruim 12 jaar aan het bloggen en zal dat niet zo makkelijk opgeven. Ik hoop dat mijn kinderen zo goed Nederlands kunnen dat ze mijn verhalen later kunnen lezen (mochten ze dat willen).

Ehh kinderen in meervoud?
Jaaaa! Want de tweede komt eraan! Eriko is uitgerekend begin Augustus 2018!

2018 begon goed met dit nieuws. Daarnaast heb ik in januari de langste reis ooit gehad, helemaal rondom onze planeet aarde.

Maar eerst gaan we wroeten in de aarde met onze kleine Nina. Mijn schoonvader heeft een groententuin en wij helpen hem af en toe met spitten en oogsten. Dit keer waren de zoete aardappelen aan de beurt!
Das ben nog eens een flinke rooie pieper!

We hebben allemaal hard gewerkt, en nu maanden later zijn we nog steeds niet door de oogst heen!
Poe poe, van al dat werken krijg je een berenhonger.
'Wat eet je daar nou? Een boterham met pindakaas zeker!'


En toen was het alweer 'Shichi-Go-San'.. HE WAT?!? Juist ja, 'Shichi-Go-San', oftewel 7-5-3.


Nina in een kimono!


Oh ja, de uitleg.
Shichi-Go-San is een eeuwenoud gebruik, en stamt af uit de tijd dat kinderen niet vanzelfsprekend de eerste jaren overleefden. Het derde jaar voor meisjes werd dan nog eens extra gevierd op 15 november. Dan voor de jongens voor het vijfde jaar, en nog eens voor de meisjes het zevende jaar, telkens weer op 15 november.


Ze gaan dan in kimono naar een shrine om daar een soort van gezegend te worden door 'Kannushi' (een soort monnik van het Shintoisme). Het belangrijkste van het feest is tegenwoordig het dragen van de kimono en het maken van foto's. We hebben foto's laten maken door een pro. Nee, helaas hebben we geen digitale foto's gekregen, die krijgen we pas een jaar later. Jullie zullen het dus moeten doen met foto's bij de shrine.
Nina vond het wel wat al die aandacht.

Een molentje gekregen van de Kannushi

Het regende die dag enorm hard, dat is aan Nina's glimlach niet af te zien.

Familieshot!

Tijdens Shichi-Go-San regende het pijpenstelen maar in november was het weer hartstikke lekker herfstweer; In de ochtend lekker fris, en in de middag aangenaam warm.
Ideaal om het park weer eens te bezoeken

We kochten een bento (lunchbox) en konden zo lekker picknicken.

Nina was lang bezig met eikels verzamelen, die lagen er genoeg!

En takken lagen er ook genoeg. En garde!

In december was ik samen met Nina een eindje gaan lopen. Een rage van de afgelopen tijd is bladeren tegen papa gooien...
En bladeren, ook die waren er genoeg!

Avonturierster na een vermoeiende partij rotswand klimmen.

Even uitrusten hoor.
Ehhh.. hoe kom ik weer beneden!?

Hier liggen de blaadjes nog netjes aangeharkt op een hoopje.

Een 'peace' teken maken blijft moeilijk.


Rond 5 december is daar altijd weer de Sint bijeenkomst van de Nederlandse Vereniging. Nina was zich in de aanloop van het feest een stuk meer bewust van Sinterklaas. Ze was wel wat zenuwachtig, zeker toen we de feestzaal in liepen met al die mensen, maar was gelukkig snel gewend. De Sint was wel heel erg spannend, en al helemaal het zitten op zijn schoot!

Ja hoor, we zijn er klaar voor!

Nina had een mooie tekening gemaakt.

Nee, niet gehuild maar het was wel heel spannend.

Nadat we weer 'Dag Sinterklaasje' hadden gezongen kon Nina nog even spelen met de andere kinderen in de enorme tuin naast de zaal. Ik zag een kringetje leden staan en kwam erbij staan. En onze nieuwe penningmeester is...

zucht...

Heee, t'is toch niet... Ja maar... hij is wel erg kaal maar... das toch Rick?
Ja! Mijn collega van mijn vorige baan had als afscheid deze tekening gemaakt. Het was wel even eng eerst omdat hij zo sprekend lijkt. Ik vind hem prachtig!

Al zeg ik het zelf.


 Ehh ok, misschien was de tekening toch niet te kaal...
Want we gaan naar de volgende foto; een familyshot met de jaarlijkse kersttaart bij mijn schoonouders!

Nina is gek op taart.
  

 Mijn schoonouders verdienen wel een pluim, want ze helpen ons altijd enorm met oppassen, het lenen van de auto en natuurlijk met alle (voor ons gratis) groenten uit de groententuin! En die kleine kerstman? Dat is Iori, het zoontje van Naoko (tweede dochter) en nu bijna een half jaar oud. Onze nieuwe kleine wordt al hun vierde kleinkind!



Op het werk was onze Lucano ook helemaal in kerstsfeer.
Mooi laddertje toch!
Nu we het toch over werk hebben... Ik ben nog buiten de deur geweest voor een tijdje. Mijn eerste vlucht naar Chicago was in een Star Wars vliegtuig! Je hoorde Star Wars muziek als je binnenkwam, dat was wel erg geinig.


Via Chicago ging ik naar Orlando, daarna via New Jersey naar London, dan naar Amsterdam en...

Jaaa!!! Ik kon ook een nachtje bij de bakker in Schipluiden slapen!

De hele familie was voor de gelegenheid compleet.
Bedankt iedereen! Het was weer bere gezellig!
Ik vervolgde mijn weg naar Parijs...
 ...en daarna kon ik weer terug naar Japan.

Het was fijn mijn gezin weer te zien na twee en een halve week. Het was een vermoeiende, maar unieke reis.

Begin februari gaf Nina aan dat het weer tijd was dinosaurus skeletten te kijken in het museum van Nagai Park, vlak in de buurt. Maar helaas...

Het museum was in verbouwing, en daarom zijn we maar het park in gegaan. Het was wel koud maar ook mooi weer.

Dus heb ik deze fraaie foto's geschoten met mijn Huawei telefoon.
Nina is zoals de meeste kleuters gek op kliederen met water, en dat was dus wat ze deed voor ik weet niet hoe lang.
Stromend welder water, wegdrijvende blaadjes en een tak.
Een uitstekende formule om die kleine meid bezig te houden. 


Op 11 februari waren we alweer 9 jaar getrouwd! Dat moest gevierd worden, dus zijn we met zijn drieën uit eten gegaan. Het restaurant was een van de weinige die gelegen is aan een groot park.

En jawel, het was nog lekker ook!
Nee! Doe het nie..... he gatver, zit ik weer onder de bladeren.

Het weer maakt ook hier rare sprongen. Zo wordt het ene na het andere warmterecord gebroken en zo sneeuwt het ineens... in Osaka!
Dat betekende dus een sneeuwballen (nou ja, balletjes..) gevecht
en het maken van een sneeuwpop (nou ja, popje..).
Ach, Nina was er maar wat trots op (en ik stiekem ook).

Als er buiten regent kunnen we ons binnen ook wel vermaken!

Met een knikkerbaan (wel een beetje een gammele) is succes gegarandeerd. 

Jullie zien maar weer, ik heb een gezegend leven. Ongeveer 12 jaar van mijn leven staan op mijn blog en in die tijd heb ik veel meegemaakt, maar ik mag wel zeggen dat na al die tijd ik het momenteel het beste voor elkaar heb. En als je daar bewust van bent kun je pas echt genieten.

Doei!

zondag, september 24, 2017

Op wolken

Zo! Das een tijd geleden! Leuk dat je toch nog steeds mijn blog checkt.
Er zijn weer een paar maanden overheen gegaan, en er is genoeg gebeurd; allemaal in positieve zin. Laat ik jullie per maand op de hoogte brengen:


April

Waar is Waldo/Waar is Nina? Kijk maar eens goed! Vaak als Nina een leuk plekje heeft gevonden is het enorm lastig haar daar vandaan te krijgen. Hier probeerden we de strategie; net doen of je weg loopt. Zoals je ziet hadden we weinig succes. 

dagje Oizumi Ryokuchi Park

In April staan de kersenbloesem in bloei (Sakura) en gaan we dus een paar keer naar plaatsen waar ze er mooi bij staan zoals in Daisen Park.


En Nina vertelt wel even hoe we moeten lopen; Ze is dol op kaarten.

'Hier zijn Nina en papa en mama', hier zijn Oji-chan en Oba-chan'.


Wat ook altijd in April plaatsvind is de picknick van de Nederlandse Vereniging. Dit jaar kon Nina voor de eerste keer meedoen met eitjes zoeken, en ook voor het eerst lekker klooien in de rivier waaraan we zaten.


En ze had wat meer interactie met andere kids.

Ahw wat lief! 


Mei

Nina is nog steeds gek op dinosaurussen, dus zijn we naar nog een dinosaurus tentoonstelling geweest in Misaki-park; de 2e van het jaar. Er waren enorm grote bewegende modellen.

Een tentoonstelling in Misaki Park.

Waar Nina ook gek op is: Peppa Big! Ze kan er geen genoeg van krijgen, en het broertje van Peppa (George) is ook gek op dinosaurussen.

Dit moet ik even kwijt:
In Japan is het verschil tussen man en vrouw, en zo ook jongens en meisjes groter dan in Nederland. Mannen werken, vrouwen koken en zorgen voor de kinderen etc. In Nederland vervagen de verschillen steeds meer; ik was laatst verrast door het nieuws over de HEMA die stopt met aparte jongens en meisjes kleding. Een beetje overdreven misschien? Maar in Japan wordt van een meisje verwacht dat ze met poppen speelt, dus als je over Nina praat krijg vaak de reactie: `Wat? houdt ze van dinosaurussen? Das toch iets voor jongens?`. Tja, ze houd van spelen met knuffels, met de mini-kookset, maar ook van dinosaurussen. Ik vind Japan toch nog vaak ouderwets, en hoop dat ze snel `opgroeien`.

Nina houdt ook van treinen, en in Misaki-park waren er ook echte treinkoppen te bewonderen.


Waar we alle drie gek op zijn is picknicken zoals hieronder in Nagai park waar heuse picknicktafels staan!


En een moetje in Nagai park: Het jengelen aan de bel in het midden van de hart-haag.


Juni

In Juni ontmoette ik Sven, een Westlander die drie maanden op stage kwam op een Japanse bloemenveiling! In Nederland weet je niet beter dat er grote bloemenveilingen zijn, maar in Japan had ik er nooit bij stilgestaan en wist dan ook niet dat de op een na grootste bloemenveiling van Japan en de op acht na grootste veiling ter wereld in Osaka stond!

We zijn een biertje gaan drinken en  een dagje naar `Banpaku Expo-park` geweest (waar de World Expo van 1970 plaatsvond). Nina en ik kwamen er eerder om te picknicken.

Expo-park, met enorme grote velden.

Het park is zo groot dat je er makkelijk...

kunt verdwalen

En dankzij Sven mocht ik vanaf half 7 in de ochtend op een doordeweekse dag een kijkje nemen in de veiling. De veilingmeester houdt een korte toespraak en dan starten de veilingklokken. De verkopers onderaan schreeuwen uit hoe mooi de bloemen wel niet zijn. Je zou denken wat is daarvan het nut als je toch alleen naar de veilingklok kijkt, maar het is kennelijk om de klanten op te jutten. Dit schreewen gebeurd alleen in Osaka.


De veiling is de op acht na grootste ter wereld maar toch opvallend klein! Zeker als je het vergelijkt met Flora Holland in Honselersdijk waar ik meermaals ben geweest.


Juli

Begin juli moest ik weer aan de bak; een nieuwe poging om de JLPT (Japanese Language Proficiency Test) te halen. De JLPT N1 certificatie is de heilige graal voor buitenlanders om je niveau Japans te bewijzen. De uitslag zou eind augustus beschikbaar zijn. Dit keer ging het weer iets beter voor mijn gevoel.
Het behalen van het certificaat zou het zoeken naar een nieuwe baan makkelijker maken. Want ja, bij Marubeni Mates kan ik geen gebruik maken van mijn kennis als buitenlander; mijn baan is momenteel 100% gericht op het binnenland.

Dan de foto hieronder, die is niet in Japan gemaakt! Jaja, we zijn een week op familiebezoek geweest in Nederland!

Nina, nog net geen 3 jaar, maakt steeds bewuster mee wat er om haar heen gebeurd. Haar opa en oma, ooms en tantes kende ze wel via Skype maar eenmaal aangekomen in Nederland wist ze ook precies wie ze waren en was dus snel gewend.

Eerst even wat paardensla plukken.. 

We besloten er een simpel weekje van te maken, rondom Schipluiden. Een bezoekje kinderboerderij is al enorm spannend voor Nina omdat je in Japan veel minder in contact komt met dieren dan in Nederland.

Op kunstgras kun je ook prima rennen, aldus de grasmeesteres

Nina helemaal comfortabel in haar speciale stoel op maat.

Lekker vissen met opa en waterhoentjes voeren in de boot genaamd...
(wordt vervolgd)

Altijd weer lachen met ome Tom

Zwoegen door de jungle van Blijdorp met oma.

Oom Marcel en tante Wilma kwamen op een dag langs met hun boot, dus zijn we met zijn allen aan boord gegaan op de Wamm'us en de.... NINA!

Even poseren voor de molen.

Daar vaart de Nina 仁菜 (staat er in het Nederlands en in het Japans) 
genomen vanuit de Wamm'us.

En onderweg aangemeerd bij een cafeetje.

De Wamm'us

Op het strand waaide het enorm, maar dat weerhield deze kleine niet om zandkastelen te bouwen en pootje te baden.. voor de eerste keer in haar leven!
Waar wij wonen in Japan kun je niet zo makkelijk naar stranden zo mooi als in Nederland.


In Nederland mooie stranden? Ja!! Lekker breed, mooi zand en netjes zonder rommel of vervuiling. Natuurlijk zijn er mooiere stranden, maar het sentiment telt voor mij ook mee, wat heb ik het gemist!

En natuurlijk werd Nina zeiknat.

En dan nog de familiefoto met 4 generaties, wat een gezellige week was het.



Augustus

Aan alles komt een einde, zo ook aan de geweldige week in Nederland, maar augustus was in alle opzichten een fantastische maand!

Zo waren we naar de derde dinosaurus expositie geweest, en dit was toch wel de meest bijzondere want er waren tientallen skeletten en nog eens zoveel robot-modellen dus niet alleen voor Nina, maar ook zeker voor ons was het prachtig.

Eriko met Nina 'triceratopsje rijden'.

Had ik al verteld over Nina's neefje van een half jaar oud? Nog niet he! De jongste zus van Eriko heeft een zoontje genaamd Taichi. Ze wonen in Nagoya, een aardig eind weg, maar af en toe komen ze langs. Nina probeert hem van alles wijs te maken, en Taichi luistert en kijkt aandachtig.

Kijk, dit is Anpanman

Begin Augustus werd ik benaderd door een uitzendbureau over een positie bij een bedrijf genaamd Hasegawa Kogyo. Het zag er veelbelovend uit dus besloot ik een poging te wagen en te solliciteren. Ik was geselecteerd voor een gesprek. Toen ik aankwam wist met niet van mijn komst, de kandidaten voor het tweede gesprek waren namelijk al geselecteerd, en ik was niet geinformeerd door het uitzendbureau! Ik balen.. maar ik mocht toch even binnenkomen voor een praatje, dat langzaam maar zeker op een echt sollicitatiegesprek begon te lijken.

Ik mocht zowaar op tweede gesprek komen, 2 dagen na het eerste. 5 personen zaten voor me, waaronder de directeur en met Skype was er contact met de onderdirecteur in Tokyo. Die avond kreeg ik het verlossende telefoontje. Jawel, IK HEB EEN NIEUWE BAAN!

Vanaf oktober ga ik beginnen bij de Overseas division om daar ladders en steigers te verkopen en in te kopen in het buitenland.

Eind augustus was daar dus de uitslag van de JLPT test. EN JA! GEHAALD! Ik ben nu officieel N1 gecertificeerd, het hoogst haalbare niveau.


September

Na supermaand augustus was het in de maand september genieten geblazen. Ik nam het grootste deel van mijn vrije dagen op, en zo hebben we nog eens een bezoek gebracht aan het Osaka aquarium.

Nina kijkt toe hoe de haai de duiker te grazen neemt..

Zo groot waren de kaken van de prehistorische Megalodon. 
Nina krijgt er een zuur gezicht van.

September was ook een belangrijke maand. Nina werd 3 jaar, en dat hebben we gevierd met families Hoek en Sugino. De familie Hoek kwam 's ochtends online via Skype, en Nina mocht dan live het pakket uit Nederland open maken.

In de middag was de familie Sugino aan de beurt. Hoogzwangere tante Naoko (de middelste van de gezusters Sugino) was er ook; ze is op 27 september uitgerekend.

Happy birthday!

Met zijn allen aan de taart.

Natuurlijk was er taart, en een pla-rail set! Pla staat voor plastic en is razendpopulair bij kinderen in Japan. Nina kan er geen genoeg van krijgen.


En met al dat nieuwe speelgoed moest er een grotere kast kopen, dus zijn we maar naar Ikea gegaan om een Kallax kast te kopen.

En bijna alle banken, bedden en stoelen moesten uitgeprobeerd worden, zucht...

Kallax

Het verplichte ijsje

En het resultaat!


Tijdens de vakantie hebben we voor het eerst pannenkoeken gemaakt met alleen Japanse ingredienten. Met het juiste bloem zijn ze goed gelukt! Dat gaan we vaker doen.


En Nina heeft nog op het land gewerkt. De stokjes zijn radijzen (daikon, van die hele grote) en de steentjes zijn broccoli's. De blaadjes zijn boompjes. Natuurlijk heb ik geholpen maar het idee komt van haarzelf met als inspiratie natuurlijk de tuin van opa Sugino.



Momenteel heb ik nog vakantie, maar deze week wordt het al aardig druk met de laatste halve dag werken en een dagje Tokyo om mijn paspoort te vernieuwen bij de ambassade.

De volgende blogpost wordt vast weer net zo positief als deze,
Groetjes!

Rick