Rick Hoek

Een blog in het Japans

2010-09-13T04:21:00.001-07:00

Beste mensen,

Ik woon nu ongeveer 4 maanden in Nederland. Sindsdien heb ik mijn weblog niet geupdate. Ik heb het natuurlijk erg druk gehad, maar een andere rede is dat ik nu in Nederland zit en mijn vrienden en familie natuurlijk al weten wat er met mij gaande is. Ik wil het wel blijven updaten, maar dit zal dan minder frequent zijn omdat ik sinds kort een ander blog bijhoud, maar dan in het Japans. U kunt kijken op www.orandaseikatsu.blogspot.com. Dit is natuurlijk goed voor mijn Japans en leuk voor mijn vrienden in Japan.

Tot de volgende keer, en bedankt voor het volgen van mijn weblog. Natuurlijk kun je mijn vroegere posts en foto's bekijken.

Groeten Rick

Afstuderen...

2010-04-03T06:15:00.000-07:00

Afstuderen deed ik voor het eerst aan de Hogeschool Rottedam. Of was het toen ik klaar was met de HAVO? Of studeerde ik ook af aan de basisschool? Ik weet het niet meer. In Japan 'studeren' kinderen voor het eerst af aan de kleuterschool. Laatst hadden we de 'Graduation Ceremony' helemaal Amerikaanse stijl.

Daarover later meer, want eerst moet ik het nog hebben over de reis naar Korea. Zelf was ik niet gegaan want ik moest werken en kon geen vrij krijgen. Eriko vertrok dus samen met haar moeder naar een klein eiland ten zuiden van Korea. De natuur zou er mooi zijn, en het eten goed, dus hiervoor werd gekozen. Het zou er heel rustig zijn geweest; heel anders dan Seoul of Pusan. Het meest memorabele was volgens Eriko een verassende ontmoeting met een bekende Nederlander die veel teweeg heeft gebracht in Korea. Guus Hiddink!

De laatste maand bij Ladybug was erg druk. We waren druk met het voorbereiden van het toneelstukje en de liedjes die we aan het eind van het jaar op zouden dragen aan alle ouders. Ons programma bestond uit het zingen van een liedje (It's a small world) een klein toneelstukje (waar alle kids een eigen rol had als bijvoorbeeld brandweerman) en een dansje (op `all you need is love` en op `no limits`). Op de desbetreffende dag was het erop of eronder, want je weet natuurlijk nooit hoe de 3 jarige kinderen zouden reageren op het grote publiek. Gelukkig deed iedereen zijn best en vonden de ouders het prachtig. Een nieuwe leraar had dit alles gefilmt, en daarmee had ik grote plannen. Helaas bakte hij er niks van en zoomde hij bij het leven, maar na flink wat geknipt te hebben kon ik een leuke DVD maken van het evenement.

Nu is het inmiddels april en ben ik klaar bij Ladybug. Het waren twee onvergetelijke jaren, en hoewel ik dit werk nog jaren zou kunnen doen is het tijd voor de volgende stap, en die is om te werken in Nederland.

Het afscheid bij Ladybug was moeilijk. Ik maakte een jaar lang een belangrijk deel uit van het leven van, en van de opvoeding van tien geweldige kinderen. Als dank voor mijn geweldige tijd bij Ladybug had ik voor elke klas een speciale versie gemaakt van de DVD. In totaal had ik zo'n 50 stuks gemaakt, en Eriko had me gelukkig goed geholpen met het inpakken en labelen want anders had ik het niet gered. Twee weekenden had ik eraan gewerkt, en het was echt een `1 keer en dan nooit meer' actie dacht ik, totdat ik alle leuke reacties van de ouders en van mijn collega's hoorde.
En dit was nog maar van 1 klas!
De daaropvolgende week mocht ik nog het voetbal aanschouwen van een van mijn studentjes. Hij is nog maar 3 jaar oud maar deed het geweldig. Helaas was hij die dag in zijn eentje met de coach. Zijn andere twee vriendjes waren er niet vanwege de sterke wind die dag. Een team van 3 wordt een beetje moeilijk dus ik hoop dat ze snel meer spelers krijgen.

De volgende keer vertel ik over mijn broers en hun vriendinnen die een week op bezoek waren in Osaka!

Groeten Rick

1 jarig huwelijk gevierd met COSPLAY!!

2010-02-14T00:31:00.000-08:00

De vorige update was alweer dik een maand geleden, dus de afgelopen tijd zat ik mijn hoofd te pijnigen over wat ik nou moest schrijven, totdat we op een vrije donderdag besloten om uit te gaan ter ere van ons 1 jarige huwelijk.

Maar daarover later meer. Eerst over het bezoek aan het planetarium met de peuters en kleuters van Ladybug. Net als het laatste uitje gingen we met de trein. Dit is een hele onderneming als je met een groep van 30 kinderen gaat, en natuurlijk een grote verantwoordelijkheid. De reis duurde ongeveer een half uur inclusief 20 minuten lopen. Al een maand had ik geprobeerd mijn 3 jarige studentjes alles te leren over sterren, planeten en raketten. Het was moeilijk voor ze om alle planeten te onthouden, maar ze kenden uiteindelijk tenminste Pluto (en ja ik weet het, dat is niet eens een planeet). Wat ze verder nog bijstond waren mijn verhalen over aliens. Nu nog hoor ik vaak in de klas 'Help, an alien is coming!' Afijn, we kwamen dus aan bij het planetarium. De grote ruimte waarin we sterren konden kijken was indrukwekkend, maar de lange presentatie slaapverwekkend. Helaas voor de kinderen, want ik had ze een maand lang rijkhalzend uit laten kijken naar de raketten, planeten en aliens. Ach, het was in ieder geval leuk om er even uit te zijn en om alle reacties te horen van de voorbijgangers (wow, die kinderen spreken Engels!).

Dit is wel de slechtste foto ooit; slechts 1 iemand kijkt naar de camera en zelf had ik mijn ogen dicht. zucht..
Waar ik verder mee bezig was afgelopen maand was het instellen van het nieuwe snelle internet, van de nieuwe HD TV (eindelijk hebben ze er een) en van de Playstation 3 die ik ze cadeau heb gedaan, dan kunnen we lekker praten via de TV als we in Nederland wonen (het is niet alleen een game machine). Over ongeveer 2,5 maand is het al zover en gaan we in Nederland het geluk opzoeken! Ik hou jullie op de hoogte.

Eriko was deze maand nog een operatie ondergaan. SCHRIK NIET! Het was namelijk een hele simpele waarvoor ze zelf voor had gekozen. Het betreft een oog laser behandeling waardoor ze nu perfect kan zien zonder bril of contactlenzen. Ze vond de operatie spannend en zelfs een beetje eng, en hoewel de week na de operatie zwaar was met zeven verschillende oogdruppels en een oogmasker tijdens het slapen (zie de charmante foto), raakt ze er niet over uitgepraat hoe geweldig het is om weer goed te kunnen zien. Hmm, misschien doe ik het ook nog wel een keer...

En dan over ons 1 jarig huwelijk. We besloten te gaan lunchen in het World Trade Center van Osaka. Het is een hoog gebouw aan de haven met aan de top een prachtig uitzicht met enkele lekkere restaurants. We vonden een Frans restaurant op de 47ste verdieping. Het zag er duur uit, maar voor 1000 yen (=7 euro) konden we een chique lunch krijgen. Het was allemaal perfect, en toen we weer beneden kwamen leek het wel carnaval!
De tweede mislukte foto; met zoveel tegenlicht wordt het natuurlijk niks.
In Japan bestaat er geen carnaval, maar wel cosplay. Cosplay is het streven om zoveel mogelijk op je favoriete manga of game karakter te lijken. Op deze cosplay bijeenkomst waren honderden fans verkleed in de meest extreme kledij. Paarse, blauwe en roze haren, felle kleuren, korte rokken, bizarre hoofddeksels; je vind het er allemaal. Ze stonden allemaal foto`s van elkaar te maken. Suf eigenlijk zeg, je moet wel een ongelofelijke nerd zijn wil je...... WOW, VET!!! KIJK NOU WAT DAAR LOOPT! Het hoofdpersonage van Final Fantasy XIII, CHOTTO MATTE!!!

Was dat even gaaf die cosplay bijeenkomst!

Nog 1,5 maand werken dus, en dan is het zover; dan komen twee broers en hun vriendinnen voor 10 dagen op bezoek. Dan moet ik ook nog verder zoeken naar een baan en de verhuizing voorbereiden alvorens ik over 2,5 maand terug ga naar Nederland. Dan mag ik vaarwel zeggen tegen 2 weken lange houdbare melk en hallo zeggen tegen norse blikken bij de kassa van de supermarkt. Kortom een drukke periode, en waarschijnlijk genoeg om over te posten.

Groetjes! Rick

Het jaar 2010

2010-01-03T23:14:00.001-08:00

De eerste post van het nieuwjaar, hoera! Voordat ik alles ga vertellen over wat er de afgelopen maand is gebeurd even dit..

Ik hou best van de Japanse calligrafie, oftewel shodo. In Hokkaido mocht ik een les volgen op een basisschool toen ik een uurtje vrij had, en daarna kocht ik al snel mijn eerste shodo-set. Ik ben natuurlijk nog lang niet goed, maar ik wilde jullie mijn laatste werk niet onthouden. Jullie willen natuurlijk weten wat 虫歯八本　`Mushiba happon` betekent. Dat laat ik jullie eerst aan je verbeelding over, en later zal ik het antwoord geven.

Begin December kwam Sinterklaas weer in Japan. Dit keer kwam hij me wel heel bekend voor. De goedheiligman kwam net als vorig jaar met een rondvaartboot. Op de boot waren er veel Japanners die opkeken van de zeldzame verschijning en wilde op de foto met de Sint. De Sint begon een beetje moe te worden van al die foto`s, maar ach, toen hij eenmaal bij de kade kwam met twee trouwe pieten en al die kinderen zag zwaaien was hij weer vol energie. Zo gingen we met zijn allen naar een restaurant; braziliaans uiteraard. De Sint ging zitten en een voor een kwamen de kinderen langs voor een cadeautje alvorens uitgehoord te zijn of ze wel braaf zijn geweest. Het was een gezellig dag; voor de verandering met een zeer Nederlands tintje.

Zo, Sint, u ziet er jong uit vandaag!
Het braziliaans was trouwens erg lekker.

Het kerstfeest op school was het volgende punt op de agenda. We waren na het Halloween feest gelijk begonnen met de voorbereidingen van het kerstfeest. We besloten hetzelfde toneelstukje te doen als vorig jaar omdat we allemaal nieuwe kinderen en nieuwe ouders hadden; lekker makkelijk. Ze moesten allemaal helpen om een -door mij gemaakte- sneeuwpop compleet te maken. Ieders tekst was `Look, it`s a snowman! But it`s not finished. I think it needs a nose!` En dan moesten ze een (papieren) wortel (met klittenband) vastzetten op de (kartonnen) sneeuwpop. Het klinkt simpel maar vergeet niet dat de kids allemaal 2/3 jaar oud zijn! Ongeveer de helft van de kinderen was te verlegen om voor alle ouders met luide stem het stukje te doen, maar de andere helft was echt geweldig. Aan het einde zongen ze nog `A little drummer boy` met volle tuigen. Gelukkig waren de ouders tevreden. De verwachtingen zijn altijd hoog, dus we waren blij dat de kids goed hun best hebben gedaan.

De week erna was er nog een kerstfeest, maar dan met de naschoolse klassen (kinderen die na school naar Ladybug komen). Dit feest had ik georganiseerd, en gelukkig ging alles goed. Hebben jullie weleens een ballon gescheerd in Nederland? Nou, ik wel, namelijk bij de Scouting. Je moet dan scheerschuim op een ballon smeren en dan proberen om het met een scheermesje schoon te scheren zonder dat hij knalt. In Japan wordt het kennelijk nooit gedaan; mijn collega`s waren er dus ook heel sceptisch over. Uiteindelijk hebben we het toch gedaan met plastic speelgoedmesjes omdat het anders te gevaarlijk zou zijn. Er was geen ballon geknald, maar het was wel een knallend succes.

Oh ja, we hadden deze maand ook nog een schoolreisje naar de plaatselijke brandweerkazerne en het politiebureau. Het was leuk en leerzaam. Ik mocht nog een brandweerpak aantrekken om de kinderen te laten schrikken.

En toen.. eindelijk! Vakantie! Dit jaar had ik een lange vakantie; namelijk van 10 dagen. Tijdens de kerst moest ik weer werken zoals elk jaar, maar daarna sprong ik in een oceaan van vrije tijd. En wat doe je in je vrije tijd? Juist...

Final Fantasy 13

De release van een nieuwe Final Fantasy is zeker in Japan een grote gebeurtenis. Over het hele land staan mensen vroeg in de rij voor electronica/game winkels om de populaire game te bemachtigen. Je moet er snel bij zijn want anders is alles weg. Ik wist echter een betere manier om het te kopen. De grote winkels zijn streng met het protocol om het spel niet voor de release datum te verkopen. Ik ging het dus een dag voor de release proberen bij een kleine gameshop en ja hoor, ze verkochten het zonder enige problemen, ook al lag het nog niet in de schappen.

Ik weet het, ik ben een nerd. Wel leuk dat ik het kan spelen voordat de Engelse versie uitkomt ergens in maart. Jullie moeten nog even wachten jongens!

He kijk! Ik vond ook een blikje met Final Fantasy elixir!
Oh ja, de computer was ook ineens kapot! En dat een paar maanden voor de verhuizing naar Nederland. He bah.. Al na een week hadden we weer een nieuwe, en we besloten om een laptop te kopen. Uiteindelijk kozen we voor een witte Sony Vaio met Centrino dual core processor, 4gb Ram, 500Gb HD en een blu-ray writer! Nu kunnen we dus home video blu-ray discs maken! Ik kan deze superlaptop meenemen naar Nederland. Ik zou bijna blij worden dat die oude opeens zwart scherm had. Het moederbord was kapot, maar gelukkig konden we de data op de harde schijf nog terugkrijgen dankzij de directeur van de kleuterschool.

Het wordt zo wel een erg nerdige post. Laat ik als laatst nog even een ander onderwerp belichten, namelijk de Japanse tandarts.

Ik was al dik 2 jaar niet meer naar de tandarts geweest. Tja, dat krijg je als je geen halfjaarlijkse controle hebt en een lichtelijke angst voor boren, spuiten en trekken... Want dat was wel nodig bij mij! Ik had nergens last van, en voor een Japanner is dat geen rede om naar de tandarts te gaan, maarja, bij mij als Nederlander begint toch een beetje aan je te knagen dat je al zolang niet meer bent geweest. De arts is dichtbij school, en ik kan er tijdens de pauze (van een uur) heen. De beste man wil altijd graag zijn Engels oefenen, dus de 30% die je normaal moet betalen liet hij mij bespaard. Juist! Gratis tandarts, woohoo!

Maargoed, daar ging ik dan omlaag met de stoel. Het was nog voor de kerst dus er hing overal kitscherige kerstversiering. Samen met de assistente ging hij met de camera langs alle tanden, en over zeker de helft had hij wat te zeggen (nummer 4456, nummer 4546, voor mij onbegrijpelijk). Toen ik weer overeind zat zei hij `GOOD`. Ik dacht, oh gelukkig, geen gaatjes. Maar helaas, ik bleek 8.. ACHT!! gaatjes te hebben. `Seven small cavities, one big cavity`, zei hij. Ik moest dus terugkomen voor een flinke boorbeurt!

De keer daarop volde hij de linkerbovenkant. De keer daarop de rechterbovenkant. De keer daarop de twee onderste verstandskiezen en ik moet nog een keer terugkomen voor de twee bovenste. Inderdaad, het wordt de VIJFDE keer dat ik terug moet komen, en dat heeft niks met mijn werk te maken. Het is in Japan doodnormaal dat je een aantal keer terugkomt.

Na 1 keer checken en 4 keer boren (1 keer met verdoving) moet het toch een keer over zijn? Ach, ik heb niks te klagen want het is gratis en hij weet het vrijwel pijnloos te doen. Als ik terug ben in Nederland moeten waarschijnlijk al mijn verstandskiezen eruit deelde hij me mee. Fijn... Hopelijk doet de Nederlandse tandarts alles wel in 1 keer.

Voordat ik afsluit eerst nog het antwoord van de quizvraag wat ik nou had gecalligrafeerd. 虫歯八本　betekent `8 gaatjes!` Wat zal ik de volgende keer maken?

Dat was het weer voor deze maand. Blijf dit weblog checken want er komt zeker weten weer een update!

Rick

Hawaii

2009-12-02T03:56:00.000-08:00

Daar gingen we dan, naar Hawaii. De koffers (teveel!) waren allemaal geladen en we vertrokken uiteraard met een opperbest humeur. Het was als donker buiten, maar dat weerhield me niet om in de auto een filmpje te maken met de nightview mode van mijn nieuwe videocamera. Deze camera legde de hele week mooi vast op video, en de foto`s werden gemaakt door Eriko`s zusjes. De hele familie van Eriko was mee om samen vier dagen lang in Hawaii onze bruiloft te vieren.

De reis met Japan Airlines duurde zo`n 8 uur. Bij aankomst werden we vriendelijk begroet met een Lei, een Hawaiiaanse bloemenkrans. Onze limousine stond al gereed, alleen voor Eriko en ik, de rest mocht met de bus naar ons hotel. Tja, verschil moet er zijn. Het Sheraton Hotel, waar wij overnachtten, was luxueus en het uitzicht op Waikiki beach was fantastisch. De enige smet was de duivenpoep op de reling, waar ik al snel achter kwam toen ik er nietsvermoedend met een stralende glimlach op leunde. De eerste dag hadden we het druk met voorbereidingen op onze ceremonie, want de jurk en tuxedo moesten worden gepast. We kregen natuurlijk ook een uitleg over de komende dag. Door dit alles hadden we nog een middagje over om even naar het shoppingcenter te gaan. Ik liet de vrouwen alleen rondlopen en in mijn eentje ontdekte ik een fantastische winkel, de ABC Store, waar ik me helemaal Hawaii-ready kon maken. Ik kocht teenslippers, een badhanddoek en extra zwemshorts. Helemaal voldaan liet ik alles aan mijn reisgenoten zien. Op de weg terug naar het hotel in de -gratis voor toeristen- trolleybus merkte we ineens op dat er om de 50 meter een ABC store stond. Ach, het was dan ook mijn eerste dag als nietsvermoedende toerist in Hawaii.
De tweede dag begon al vroeg, toen een make-up specialist langskwam op onze kamer om Eriko flink op te teuten. Toen ze eenmaal klaar was na ruim een uur werden we in onze trouwoutfit gehesen en waren we klaar voor vertrek. Eriko liep naast me in de jurk (oei oei, ik had hem al gezien!! Dat schijnt in Japan, noch in Hawaii niks uit te maken). Het was leuk om al die aandacht te krijgen van mensen die we tegenkwamen maar tegelijk ook genant; dat waren we niet gewend. We stapten wederom in een limousine, en dan eerst naar een afgelegen strand om wat foto`s te maken. Het was lekker warm; de zon scheen als een malloot. Het was daardoor wel moeilijk om je ogen open te houden, waardoor mijn ogen bijna niet zichtbaar waren, maar de foto`s zijn toch wel leuk geworden. Het waaide flink; zo flink zelfs dat mijn haar van beide kanten naar het midden waaiden. Ik zal er maar niet verder omheen draaien, want mijn inhammen waren namelijk overduidelijk op de daaropvolgende foto`s; ARGH! Als er zoveel medewerkers rondlopen, is er dan niemand die een kammetje meeneemt -voor het geval dat-?

`Hou je het nog vol schat?` `Umph, ja hoor!` `Nog even volhouden voor de foto!` `Oef umph, hoeveel hamburgers heb je wel niet op deze week?` `Nou Rick, je stelt je wel aan hoor, zo zwaar ben ik nou ook weer niet`. `Verdorie, schiet die vent nou eens op met die foto?`

Afijn, dit kleine incident viel gelukkig in het niet bij alle blijdschap en vreugde die voortvloeide uit onze `Gelukkigste dag van ons leven`.

`BWH, moet dat nou, zo`n groot stuk?` `Ja, dat moest van mevrouw de regisseuse` `Sjonge, hoe verzinnen ze het.` `Mond houden Rick, dooreten!` `Nu begrijp ik die onzin van die zandceremonie, HELP!`

Na het strand kwamen we dus aan op de plaats van bestemming. Het was mooi zoals jullie kunnen zien aan de foto`s. De ouders en zusjes van Eriko stonden ons op te wachten. Het Hawaiiaanse thema was goed te merken door de palmbomen, de vele `aloha` poses (lijkt op een hardrockgebaar) die we moesten maken en natuurlijk door het Hawaiishirt van de vader van Eriko. De ceremonie is wat je ervan kan verwachten, namelijk de beloftes (in het Japans!), ringen verwisselen, de kus en de `flower shower`. We ondergingen ook een Hawaiiaanse zandceremonie wat inhoudt dat Eriko wit zand en ik groen zand in een glazen stolp moesten gieten. Het zand is dan samen, en als het goed is verdeeld (rechts-links) dan ben je als koppel goed in balans (ofzo). Een medewerker vertelde ons na het zien van de stolp met zand dat Eriko dominant is in de relatie.... ofzo.... hmm....

Maargoed, allemaal stom bijgeloof natuurlijk. In de tuin hadden we nog wat foto en film momenten. Ook moesten we proosten, en was er cake. En Eriko, waarom moest je me nou zo`n groot stuk voeren? Hierna we naar een receptiehal gingen om te lunchen. De chique gerechten waren allemaal goed binnen te houden.

We gingen allemaal voldaan terug naar het hotel, helemaal in de wolken totdat Eriko `even haar oorbellen losjes moest doen` omdat ze begonnen te irriteren. Natuurlijk viel een oorbel (huur oorbel met parels enz) tussen de liftdeuren... Gelukkig waren de hotelmanagers zo vriendelijk om de liftwerkers te laten komen, maar ze konden niks vinden (stelletje lamzakken). Toen we alle kleding en juwelen terugbrachten deed het personeel echter alsof er niks aan de hand was en voor we het wisten stonden we weer opgelucht buiten. Phew!! Alsof er niks aan de hand was gingen we lekker naar het strand om onze eerste duik te nemen.

Op de derde dag zouden we naar een outlet centrum gaan. Je weet wel, waar je goedkoop merkkleding kan kopen. We werden gebracht met de bus en konden er tot 3 uur `s middags blijven. Het was 10 uur, dus dat betekende dus 5 uur rondbanjeren en lunchen.
Snel bleek dat het niet zo goedkoop was als verwacht. Tja, als je een tas hebt van 300 euro en daar 30% korting op hebt is het toch nog 200 euro. Wel had ik een stoere zonnebril gescoord voor een tientje. De dames hadden het naar hun zin, maar de mannen verveelden zich. Met de vader van Eriko gingen we alvast op zoek naar een plek om te lunchen. We kwamen in een gebied met grote warenhuizen waar ze van die 3 liter flessen cola verkopen; leuk, Amerikaanse cultuur opsnuiven. We vonden een restaurant waar we flink zouden kunnen eten. In de hele week hebben we weinig echt Hawaiiaans eten gevonden. Hier hadden ze Mexicaans/Amerikaans eten met een Hawaiiaans tintje. We kregen ieder een veel te grote portie en geen van ons kon het allemaal op. Het was wel lekker, maar vooral ook vet, iets wat onze Japanse maagjes niet gewend waren! (na 4 jaar in Japan ben ik ook niks meer gewend). `s Avonds hadden we nog een mini-toer naar het Tantalus uitzichtpunt. Het was erg mooi.

Op de vierde dag zouden we een flink stuk van Oahu eiland gaan zien met een limousine! Voor 4 uur lang hadden we een limo tot onze beschikking om ons naar de mooiste plekken te brengen. Allereerst was Diamond Head aan de beurt. Helaas konden we deze beroemde vulkaan niet beklimmen omdat we geen tijd genoeg hadden. Hierna vervolgden we onze weg naar een groot en open veld met veel Albizia Saman bomen. Deze bomen staan bekend om hun zeer wijd gespreide takken. Het was bijzonder mooi.
De volgende plek was de Dole plantage. Je weet wel, Dole van de bananen en van de ananassen. Deze plantage in Hawaii was de grootste ananas plantage in de wereld. We konden de ananas velden goed zien vanuit het kleine rode kitsch treintje dat alle toeristen rondleidde. Voordat we vertrokken dacht ik wel genoeg tijd te hebben om een patatje te kopen, maar dit had bijna tot gevolg dat we het kitsch treintje niet in konden stappen. We hadden anders een half uur moeten wachten op de volgende wat natuurlijk je reinste tijdverspilling zou zijn (we hadden een 4 uur limo-tour!). Gelukkig kon ik de beste mensen van het treintje overhalen om ons er toch in te proppen.

Na de plantage zijn we nog even naar de noordelijke kust gegaan om zeeschildpadden te bekijken. Helaas hadden we behalve een prachtig strand geen schildpadden kunnen zien. Toch was het een mooie trip. Voldaan lag de hele familie te slapen in de limo, behalve ik, want ik was ze aan het filmen, heheheh.
De laatste avond zouden we naar een dinershow gaan. Het eten was lekker, en de show was een spectaculair polinesisch dansoptreden. Het ging over de oorspronkelijke bewoners van Hawaii. Het was dus spectaculair met sierlijke vrouwen en krachtige mannen. Er werd een hula dans gedaan en er was een vuuroptreden. Het was een spetterende afsluiting van ons korte maar memorabele verblijf in Hawaii.

De volgende keer vertel ik jullie over de Sint die weer in Japan kwam, en over het schoolreisje naar de brandweer en de politie. Sayonara!

Dieren in de zoo, en een zwijn thuis

2009-10-29T16:48:00.000-07:00

Het is gelukkig weer voorbij, Halloween. Net als vorig jaar werd het op school groots gevierd met een feest voor alle kinderen, ouders, broertjes en zusjes. Nu dit mijn tweede keer was bij de Ladybug Kindergarten, en omdat ik net als vorig jaar met collega Sachi een team vormde, ging het allemaal een stuk soepeler. Net als vorig jaar hebben we een klas van tien 2/3 jarige kinderen. We hadden snel een dansje verzonnen op de muziek van `The Addams Family` en op het internet hadden we een leuk liedje gevonden om te zingen.

Vorig jaar ging er nogal wat fout, want de CD stopte er ineens mee halverwege het liedje waarna ze het a-capella moesten zingen. Ook organisatorisch was er vanalles mis wat bleek toen we een spel wilden doen met alle kinderen tegelijk dat niet goed ging, en ook geluidstechnisch was er veel mis (feedback gevende microfoons enz). Dit jaar hadden we echter een generale repetitie op locatie (een van de gemeente afgehuurde ruimte). Alles was dus tot op in de puntjes geregeld, en op de dag van het feest ging dus ook alles goed. Onze klas deed het ook goed, al was het niet zo goed als bij het oefenen. Ach, ik kan het ze ook niet kwalijk nemen; ben je 2 jaar, moet je voor een publiek van 50 man zingen en dansen! Voor een meisje werd het allemaal teveel, en ze moest helaas afhaken, maar alle andere acht (er had nog iemand de griep) deden het goed.

Vorig jaar was ik als vampier verkleed. Net als vorig jaar wilde ik niet teveel geld uitgeven aan een kostuum omdat het maar eenmalig is natuurlijk. Ik zat te denken aan een Hanshin Tigers fan omdat ik nog een aanmoedig ding over had van de honkbalwedstrijd. Ik kon een broek lenen, maar ik moest nog een shirt kopen. Natuurlijk was ik daar weer veel te laat mee. Toen kraakte er wat in mijn hersenen en kreeg ik zowaar een idee.. een briljant idee! Net voor het Halloween feest probeerde ik de kinderen in de les uit te leggen wat een mummie is. De kinderen begrepen het niet omdat ze dachten dat ik mammie bedoelde (in het Engels klinkt het bijna hetzelfde, probeer het maar). Toen mijn geduld op was pakte ik WC papier en wikkelde ik het om mijn hoofd. Het resultaat was een hele klas die dubbel lag van het lachen.

Ik zou dus een mummie worden. Zo gezegd zo gedaan. Met veel tape en een hele rol WC papier was ik in een mum van tijd helemaal ingewikkeld. Aan het begin van het feest zag ik er nog prima uit, maar langzamerhand zakte al het papier naar beneden wat best een mooi effect had. Het was het goedkoopste en misschien ook wel het meest succesvolste kostuum.

Een week ging voorbij, een weekend ging voorbij, en de maandag daarop begon ik me in de middag niet lekker te voelen. Thuis werd het van kwaad tot erger en de dag erna belde ik school af om even naar de dokter te gaan. Hier was het heel druk, maar na een half uur mocht ik in een afgesloten kamertje liggen. Het duurde weer een half uur voordat er een zuster aankwam die wat uit mijn mond en neus haalde. Fijn was dat zeg! Hierna mocht ik naar de dokter die me uitlegde dat ik Shingata Influenza had. Ik wist precies wat het was, want het was al weken lang in het nieuws. Ik moest een week thuisblijven. Ik belde de school dus op en vertelde dat ik de `Swine Flu` te pakken had. Jawel, ik had de welbekende Mexicaanse Griep!

In Japan betekent dit dat je een masker moet dragen als je bij anderen in de buurt bent, en maar beter in bed kan blijven liggen. Eriko sliep dus een week lang niet in dezelfde kamer, en ze bleef zoveel mogelijk bij haar ouders. Voor een week leefde ik dus nu in quarantaine als een kluizenaar, en als een biologische bom. Het had wel zijn voordelen omdat ik kon doen wat ik wil en omdat de moeder van Eriko elke dag lekker eten klaarmaakte. Natuurlijk was het vervelend om ziek te zijn. Zeker de eerste drie dagen waren afzien, maar de dagen erna was het vooral genieten. Gelukkig bevind ik nu weer tussen de mensen. Het was maar goed ook dat ik weer beter was want er stond een schoolreisje op het programma!

Het reisje ging naar de dierentuin in Tennoji. We gingen met de hele groep van de ochtendklassen met de metro wat niet meeviel, maar het ging gelukkig allemaal goed. Het was in de dierentuin goed om al die enthousiaste gezichten te zien. Zie hier een korte impressie.

Morgen gaan we naar Hawai, dus dit bericht is er een op de valreep. Als we terug komen kan je een uitgebreid verslag verwachten op deze website. Houd hem in de gaten!

Rick

3 jaar!!

2009-10-04T18:08:00.000-07:00

In deze drukke periode heb ik toch nog tijd gevonden om een jubileum bericht te schrijven. Het is namelijk al drie jaar geleden dat mijn eerste post online was gekomen. Ik was toen net een half jaar in Hokkaido en ik vertelde over het walvisvlees dat in de schoollunch zat. U kunt het zelf nog nalezen want het hele archief staat er nog op.

Na deze feestelijke mededeling wil ik snel verder met wat er de afgelopen tijd is gebeurd. Twee weken na ons trouwfeest hadden we door een samenkomst van nationale feestdagen vijf dagen vrij (ik vier want ik moest werken op zaterdag). Deze week was weer vol met afspraken en de eerste was met Davey, een Nederlandse vriend die in Kobe woont. We zouden namelijk op vrijdagavond naar de Hanshin Tigers gaan! De Hanshin Tigers is de meest populaire honkbalclub van de Kansai regio. Het heeft een supportersclub waar Feyenoord jaloers op kan zijn, en op die dag zaten we middenin de meest fanatieke fans. Ik kwam ergens bij de zesde inning aan omdat ik het niet redde met mijn werk. Toen ik aankwam werd ik gelijk goed voorgelicht hoe de Tigers aan te moedigen door Davey's vrienden. Ik kreeg een liedjesboek met liedjes voor elke individuele speler, en natuurlijk meer andere yells en songs. Het was allemaal maar moeilijk en ingewikkeld en toen ik het eindelijk een beetje doorhad hoe een echte Hanshin Tigers fan te zijn was de wedstrijd al afgelopen. Veel had ik niet gezien van de wedstrijd maar het was een onvergetelijke ervaring.

dichtbij huis want de zoete aardappelen moesten namelijk worden geoogst. Dit jaar was de oogst goed en het weer was lekker waardoor we snel klaar waren. We hebben geoogst met gevaar voor eigen leven, want sinds enkele jaren wordt steeds vaker een gevaarlijke spin gesignaleerd. Deze spin heeft de gevreesde naam "Zwarte Weduwe". Zo stond ik twee keer oog in oog met dit monster en beide keren was het mijn zwarte laars die het gevecht beslechtte. Wij waren gevraagd deze gruwelijke monsters te doden. De spin is gevreesd maar niet zo dodelijk als velen denken zoals staat beschreven op Wikipedia. Helaas had ik mijn camera niet bij me, dus hier is een foto van het internet.

De dag erna stonden we om 6 uur op omdat we vroeg hadden afgesproken met drie vrienden van Eriko. We zouden helemaal naar Shiso City gaan (nou ja, eerder achteraf dorpje) om daar te barbequeen met Akihiro, een vriend van Eriko, die daar les geeft op een middelbare school. We sproken af in Himeji wat al ongeveer 2 uur reizen was. We werden opgepikt met de auto, en zo moesten we nog eens 45 minuten rijden. We ontmoette daar Jessica, die als ELT (English Language Teacher) les gaf op diezelfde school. Alles was al voorbereid en ingekocht door Akihiro. In Japan is het helemaal hip om ingewanden te roosteren op de barbeque. Zo hadden we hart, maagwand en koeientong. Het was allemaal wel lekker (vooral de tong met citroensap) maar doe mij toch maar een lekkere kippenbout of een worstje. Het is wel allemaal wat gezonder, hoe gek het ook mag klinken. Het was lekker weer en we hadden een mooi uitzicht vanuit ons gehuurde hutje op een berg. Hierna reden we nog een beetje rond in de omgeving. Het was erg mooi, en bij een meer keken we nog wie er de beste stenen ketser was (de uitslag is natuurlijk vanzelfsprekend ahum ahum). `s Avonds reisden we terug om dan snel te gaan slapen want de daaropvolgende dag hadden we het weer druk.

Dinsdag bezochten we eerst de grootouders van Eriko. Het was namelijk de dag van de ouderen (Respect for the Aged Day). Hoewel, de opa van Eriko lag nog te slapen en de oma besloot hem lekker te laten liggen. Ongeveer een uur lang zat ze non-stop te praten. Het is echter nooit vervelend omdat het altijd wel interessant is en omdat ze de lekkerste Japanse crackers serveert. Later die dag waren we te gast bij een vriendin van Eriko. Het was een gezellige boel. 's Avonds waren we weer thuis en woensdag konden we het lekker rustig aan doen.

De afgelopen drie weken hebben we op twee zondagen bezoek gehad. De ene keer kwamen mijn ex-collega`s en familie langs (5 personen) en de andere keer kwamen twee vriendinnen van Eriko. Allebei de keren hebben we de Wii roodgloeiend gespeeld. Die andere week hadden we een barbecue met de leraren en studenten van de zaterdag school. Ik had foto`s moeten maken want helaas, die zijn er niet. De volgende keer wordt het wel een speciaal bericht; we gaan namelijk half november naar Hawai voor onze trouwceremonie! Groetjes!

Het Trouwfeest

2009-08-23T02:55:00.000-07:00

Het begint hier gelukkig weer af te koelen; hetgeen waar ik twee maanden naar heb uitgekeken. Het was een heel spannende maand, maar voordat ik jullie ga verlichten over het trouwfeest wil ik het eerst nog over het zomerkamp van de kleuterschool hebben.

Dat was namelijk 24 en 25 juli van vrijdag op zaterdag. Elke leraar zou een eigen groepje met kinderen krijgen om leiding over te geven. Voor de verandering had de baas ze deze keer samengesteld. Ik hoop niet dat de groepjes een reflectie op onze werkprestaties waren, want ik had alle hyperactieve vervelende jongetjes in mijn groep. Afijn, we gingen dus op weg in een kleine bus, naar de kampeerplaats. Net als vorig jaar was er een rivier waarin de kinderen konden spelen. De leraren konden ook hun geluk op want er was een waterval waarvan je naar beneden kon springen. Veel activiteiten waren er niet, maar we kookten, staken sterrenregen aan, en zongen wat liedjes. Volgens mij hadden de kinderen het wel naar hun zin. De leraren vonden het ook allemaal wel prima totdat bleek dat we slechts 20 euro kregen als bedankje terwijl we vorig jaar 60 euro kregen wat ook al niet te veel was. Dit jaar bleek de bus duur geweest te zijn. Het kampgeld van de 18 kinderen was ook 'maar' 130 euro pp voor 1 nachtje; en van het totale bedrag kan je natuurlijk niet veel meer dan 3 krotten en een busje huren. Ach, we hadden al langer door dat de baas een ongelofelijke krentenkakker is. Maargoed, wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd... maar een lekkere bonus is ook niet verkeerd!

Na het kamp konden we uitkijken naar de O-bon vakantie week. Mocht je vergeten zijn wat deze week zo bijzonder maakt verwijs ik je naar mijn verslag van vorig jaar. De week zou in het thema staan van ons trouwfeest! Eriko's vakantie had een ietwat andere samenstelling dan de mijne zodat we alleen de dinsdag tot en met zondag samen konden besteden. Ons feest was op zaterdag en omdat we nog veel voor hadden te bereiden besloten we thuis te blijven. Het feest werd voor een groot deel georganiseerd door vrienden van Eriko maar er bleef nog genoeg over voor ons om te doen. Zo moesten we een quiz maken over hoe we elkaar hebben ontmoet, ik moest een speech in het Japans voorbereiden, we moesten een bedankcadeautje kopen voor alle gasten, kaarsen kopen en drie muziek cd's samenstellen. Ook hadden we een videocamera gekocht zodat we alles later nog even terug konden kijken. Het is een vrij luxe Sony camera met HD-kwaliteit (1080p), 240GB harde schijf en zelfs met een GPS (zodat je kan terugkijken waar ter wereld je de films hebt gemaakt.

Zo waren we zaterdag helemaal gereed en zenuwachtig. Wij gingen rond 5 uur richting Dotonburi; het hart van Osaka, waar ons feest zou plaatsvinden. Eriko ging gelijk de kleedkamer binnen om de van een vriendin geleende trouwjurk aan te trekken. Ik zat ondertussen aan mijn tafeltje (mijn naam was er namelijk op geschreven). Snel daarna kwamen Eriko haar vrienden om aan de balie de gasten welkom te heten en om het entreegeld in ontvangs te nemen. Er was een entreeprijs van rond de 35 euro; iets wat heel normaal is bij een trouwfeest in Japan.

Alle 28 gasten waren er om 19:30 dus het feest kon beginnen. Eriko en ik kwamen heel dramatisch binnen. Een vriendin van Eriko speelde het nummer van `Beauty and the Beast` op de piano, het gordijn werd opengetrokken en daar stonden we dan. Ik hield een lange veredelde lucifer vast want het was namelijk tijd voor de kaarsenceremonie; hetgeen waarbij we samen onder het geklap van alle gasten alle kaarsjes aanstoken. Hierna was het tijd voor de openingsspeeech door een vriend van Eriko totdat ik opeens de microfoon in handen kreeg en stamelde als een malloot, amper wetend wat ik in `s hemelsnaam moest zeggen. `Ehhh, goedenavond, bedankt allemaal voor het komen naar het feest, eet gerust alles wat op tafel staat en bereid je voor op de dans waaraan iedereen natuurlijk mee gaat doen.`

Het proosten deed ik ook, met bier, wat een beetje vreemd was, maar toch wel lekker. Natuurlijk deden we het allemaal op zijn Nederlands: `PROOST!` Het was een gezellige boel, maar lang konden we niet met de gasten praten want het was tijd om de reusachtige taart te snijden. Hij was groot maar... niet om op te eten. Juist, de neptaart stond er enkel en alleen voor de taartsnijceremonie want dat hoort er nu eenmaal bij!

Hierna was er weer een moment waar we konden praten met de gasten. Aan eten kwamen we niet toe. Ik had net om mayonaise gevraagd voor de patat, en nadat ik de eerste hap nam van mijn Hollandse stijl friet was het tijd om te dansen. Voor deze dans was ik geinspireerd door mijn Australische collega die ook op zijn trouwfeest een dans had wat erg goed uitpakte. Maar... op zijn feest waren er minstens zoveel buitenlanders als Japanners. Wat gebeurde er dus? Wij begonnen met de eerste dans, maar het duurde totaan het einde van het pianostuk `Can you feel the love tonight` toen twee andere koppels de dansvloer betraden. Deze waren de desbetreffende Australische collega en zijn vrouw en Naoko (zusje) en haar vriend. We waren hen heel dankbaar.

Vlak na de dans was het tijd om te zoenen. Het was voor ons de eerste keer in het openbaar (echt!) dus Eriko was heel nerveus en verlegen, wat het publiek erg amuseerde. Daarna werd ik verrast door de brief van Eriko haar vader die een vriend van Eriko voorlas (Haar ouders waren zelf niet aanwezig omdat het meer voor vrienden was). Bij een Japans trouwfeest lijkt het of het doel is om zoveel mogelijk mensen te emotioneren en te laten huilen, vooral door `brieven` voor te lezen. De brief van Eriko was ook emotioneel, en vertelde eigenlijk het verhaal van Eriko en mij door de ogen van de vader. Het kwam erop neer dat hij het moeilijk vindt om Eriko te zien te vertrekken naar Nederland, maar dat hij blij is voor ons. Hij had ook verteld hoe we als familie dichter bij elkaar zijn gekomen en hoe hij mij als zijn eerste zoon ziet. De brief liet mij achter met veel respect voor haar vader, maar ook met schuldgevoel. Hopelijk kunnen we nog een keer in Japan wonen. Oh ja, ik had nog net mijn tranen weten te bedwingen. Dat was maar goed ook want toen kwam mijn speech! Twee weken lang had ik geploeterd, samen met mijn Japanse leraren op donderdag, om een mooie speech voor elkaar te krijgen in het Japans. Het ging over hoe we elkaar hadden ontmoet, en welke leuke herinneringen we samen hadden. Zo vertelde ik over hoe Eriko altijd in slaap viel tijdens de lunch aan de universiteit, of over hoe ik Eriko (met hoge hakken) over de sneeuw droeg in Hokkaido en waar we toen een meter inzakten. Het was weinig emotioneel maar kennelijk erg grappig want de hele zaal lag dubbel.

Hierna was het feest ten einde en verlieten wij als eerste de zaal. Het was erg geslaagd, hoewel alles wel een beetje te georganiseerd aanvoelde. We hebben het in ieder geval erg naar ons zin gehad, en de voorbereidingen waren het allemaal waard.

We hadden nog een afterparty waar we nog een keer uit volle borst `PROOST` riepen. Eriko zorgde voor het nodige amusement toen te opeens onder de tafel kroop omdat ze een 100 yen muntje had laten vallen.

Terwijl ik dit bericht schijf worden de stemmen geteld voor de landelijke verkiezingen. Sinds de oorlog was er tot nu toe steeds dezelfde partij aan de macht. Deze keer moeten ze vrijwel zeker voor de eerste keer de macht overdragen aan de `Democratische Partij Japan` onder leiding van Yukio Hatoyama. We zijn allemaal heel erg benieuwd hoe dit Japan gaan veranderen, maar ik denk dat er een goede keus is gemaakt want het land is wel toe aan verandering. Ik hou jullie natuurlijk op de hoogte.

Kom over een tijdje weer terug op deze vertrouwde homepage voor een nieuwe update!
Groetjes!

Rick

Weer lekker aanstellen

2009-07-19T22:55:00.000-07:00

Ik ga me weer lekker aanstellen want we zitten nu midden in de zomer! Buiten is het weer een ongelofelijke herrie door die krekels (cicada). Een jaar geleden had ik hierover al flink geklaagd op mijn weblog. Een paar weken geleden werden we echter ook geteisterd door een hels kabaal van buiten. Onweer? nee.. Spelende kinderen? nee..... Zwerfkatten? JA!! Ik wist niet dat katten zo`n herrie konden maken. De eerste keer dat ik het hoorde dacht ik dat het een huilende baby was, maar al gauw kwam ik erachter dat het een krijsende lokroep van een kat was. Er zijn hier in de buurt veel (hitsige) zwerfkatten, dat wist ik wel, maar niet dat ze zo`n lawaai konden maken!

Afijn, zomer, leuk. _Ben je 1 minuut buiten, zweet je al als een malloot. In de trein ril je van de kou omdat de airconditioner veel te hoog staat. Als je dan weer buiten komt ben je binnen de kortste keren weer doorweekt. Dit gaat dan gepaard met hoofdpijn en lusteloosheid. Dit alles hoort allemaal bij de zomer depressie. Thuis hebben we maar 1 airconditioner. Deze is vrij krachtig, maar redt het niet tot de tv-kamer dus die hebben we naar de slaapkamer verhuisd, samen met de PS3 en de Wii. Nu is het huis kleiner maar wel wat gezelliger. De vriezer staat helemaal vol, en in de koelkast staat een voorraad drankjes. Zo proberen we de zomer te overleven. Gelukkig hebben we nog niet een keer een kakkerlak of mug in huis gehad (afkloppen!!).

Op school gaan we niet meer elke dag naar het park in die hitte, maar naar het dak waarop een paar opblaasbare badjes staan.

Het was alweer dik 2 maanden geleden dat ik voor het laatst heb geschreven; ik heb dus nog wat in te halen. Op 16 juli gingen we namelijk hortensia`s kijken in Nara. Eriko had sinds kort een account op facebook en zo kwam ze erachter dat een Franse vriendin (Marina) nog in Japan woonde. Logischerwijs ga je dan samen bloemen kijken. Met een Japanse vriend van haar en met Yoshina, een vriendin van Eriko gingen we dus op pad. Het was best mooi; de hortensia's waren in grote getalen aanwezig. We gingen daarna nog naar een park waar ik nog drie klavertjes vier vond. Misschien hebben we daarom geen kakkerlakken hier.

De week erna zouden we met de Nederlandse Vereniging pannenkoeken bakken op berg Rokko in Kobe. De weersvooruitzichten waren niet goed, en die ochtend regende het dan ook. Ik was nogal nonchalant met het vinden van de locatie, want ik was er namelijk al een keer geweest. Het was dus wel even schrikken toen ik erachter kwam dat ik de verkeerde cablecar in was gestapt die naar de top van de berg gaat. Bovenop de berg kan je niet zomaar van de ene naar de andere kant komen, dus ik moest een bus nemen. Eenmaal aan de andere kant kwam ik erachter dat daar geen cablecar station was, maar een ropeway station. Ik probeerde inmiddels mijn vrienden te bereiken wat niet lukte zonder signaal. Gelukkig was daar een openbare telefoon. Nu bleek dat de hele groep naar het YMCA park was gegaan wat een busrit van 20 minuten daar vandaan was.

Eindelijk kon ik me bij de groep voegen. Eigenlijk was het slechts een groepje want het gros kon het park niet met de auto bereiken vanwege de hele dichte mist die er hing. Ik was blij dat ik niet de laatste was. De mist trok toen snel op en het werd uiteindelijk een gezellige middag waar we veel lekkere pannenkoeken aten (en oh wat waren die metalen bordjes heet!). Er waren ook kano`s die we mochten gebruiken. Er was maar een klein vijvertje maar we hebben toch wat leuke wedstrijdjes gehouden.

Verder hebben we het erg druk gehad de twee laatste maanden. Zo ben ik afgelopen zaterdag voor het eerst naar mijn nieuwe zaterdagbaan gegaan. Een vriend vroeg of ik de zaterdag in kon vullen bij zijn schooltje. Nu werk ik daar dus elke week van 11 tot 6. Aanstaande zaterdag werk ik ook, maar dan houden we een kamp met de kleuterschool waar ik de volgende keer over zal vertellen. In augustus hebben we nog een trouwfeest, helemaal voor ons georganiseerd door wat hele goede vrienden van Eriko. In augustus is er de o-bon vakantie waarin we vast nog meer leuke dingen gaan doen.

Kijk dus binnenkort weer op deze website voor een nieuwe update!

Groetjes Rick

De GOLDEN Week

2009-05-11T04:36:00.000-07:00

De Golden week zou dit jaar wel erg bijzonder worden. Niet alleen omdat het slechts 3 dagen was (balen) maar ook omdat ik twee bijzondere gasten voor een week lang op bezoek had.

De gasten waren Cedric en Arthur. Misschien kennen de vaste lezers Cedric nog die een half jaar geleden nog langskwam met zijn moeder. Deze foto hadden jullie daarvan nog tegoed. Arthur zat ook met ons op de Hogeschool Rotterdam, en wilde nog steeds een trip maken naar Japan. Zo ontmoetten we elkaar op Tennoji station om daarna gelijk naar het Nederlandse restaurant `De Oude Kaas` te gaan.

Mooi is dat; ben je eindelijk in Japan, blijkt je overzeese vriend een etentje te hebben met de Nederlandse Vereniging. Nou, daar gingen we dan. We kregen een bord patat met mayo (ook een bord met patat speciaal die ons geniepig werd onteigend), pannenkoeken, erwtensoep, vlammetjes, bitterballen en Heineken. Het was gezellig!

De daaropvolgende dag hadden we de ultieme Osaka experience in Osaka; namelijk een bezoek aan Dotonbori! Dotonbori is het hart van Osaka en bevat veel typische restaurants. Op de brug waar toeristen altijd stoppen om even een foto te schieten voor het grote `Glico` reclamebord kwam er ineens een vent op ons af. Deze (Japanse) vent dacht leuk te zijn door de tekst op Cedric zijn t-shirt even vrij te vertalen naar het Engels. Hij zei iets van `You f*ck me and I f*ck blablabla`. De man liep schaterend weg, helemaal gelukkig met zijn briljant gevonden grap. Toen ik even op het shirt keek wist ik niet precies wat er stond, maar wel dat het totaal anders was dan hij suggereerde. Verder in de week kwamen verschillende individuen op ons af voor uiteenlopende redenen, maar waarom mij dit normaal nooit gebeurd is me een raadsel. Ach, dan gebeurd er tenminste wat! Verder hadden we daar okonomiyaki gegeten; dat smaakte prima. 's Avonds werd de met stof overdekte Wii weer eens aangezet en zo was de eerste dag voorbij.

De volgende dag stonden we redelijk vroeg op om naar Kyoto te gaan. Daar zouden we naar de spectaculaire vrije markt gaan die elke zondag bij de Toji tempel werd gehouden. In Osaka ontmoette we Gert-Jan. Wat deed hij nou weer in Osaka? Nou, hij kwam helemaal speciaal vanuit Tokyo om ons te ontmoeten. Eriko en Yoshina (vriendin van Eriko) kwamen ook mee. Eenmaal op de markt zagen we veel tentjes met allemaal oude zooi (ik bedoel echt oude). Het was groot, en er was zoveel dat we onze ogen uitkeken. Cedric vond wat munten voor zijn verzameling, maar verder lieten we alles liggen. Op de terugweg kwamen we er tot onze verbazing achter dat je de vissen in de aanliggende sloot niet mocht vermoorden. Hier een foto van het bord waarop dit stond vermeld.

Na Toji brachten we een bezoek aan Kyoto Station wat een achitectureel kunstwerk genoemd mag worden. Gert-Jan verliet ons, en wij gingen nog naar het Manga museum. Het was niet moeilijk te vinden, want buiten het museum was een veldje waarop tientallen mensen manga (Japanse stripboek) lagen te lezen. Binnen kon je allemaal dingen te weten komen over de historie van de manga, als je tenminste Japans kon lezen. Dit was misschien wat moeilijk maar het was al indrukwekkend om al die verschillende manga's te zien. Er waren zelfs buitenlandse manga's. Deze collectie was duidelijk niet compleet want er was geen enkel Nederlands exemplaar. Arthur liet nog een karikatuur maken van zichzelf, helemaal in Mangastijl. Tevreden, voldaan, maar moe kwamen we het museum uit.

De daaropvolgende maandag hadden we het rustig aan gedaan. We brachten Diamond City een bezoek en aten sushi aan de lopende band. We namen nog een kijkje in de tuin van de vader van Eriko, en `s avonds speelden we nog een potje Mah-Jong. Nou ja, we waren het gros van de tijd bezig met het ophalen van alle regels (Oh ja, je mag ook nog achteropeenvolgende stenen van je buurman pakken! Niet van andere spelers? Nee natuurlijk niet, alleen als je een setje van drie dezelfde wilt maken!!) We moesten zelfs de hulp inschakelen van Eriko`s vader, die het spel nog grotendeels kende. Na deze frustrerende maar uiteindelijk verhelderende avond kwam het hoogtepunt van de vakantie.

Dat was namelijk op dinsdag. We zouden naar Mount Koya gaan en daar overnachten in een (boeddhistische) tempel. De vader van Eriko, die er 30 jaar geleden ook heen was geweest, verzekerde ons dat je beter een boek mee kon nemen omdat er bijna niks te doen was. Volgepakt met boeken en games vertrokken we met de trein. Het duurde ongeveer 2 uur, mede omdat we een beetje zaten te klooien met de treinen. Na 3 keer overstappen en een ritje met de kabeltrein waren we bovenop de berg. En wat was er te zien? Bussen, huizen, restaurants, souvenirswinkels en ook tempels. Het was een kleine stad, iets wat we niet hadden verwacht. We waren lichtelijk teleurgesteld door het toeristische karakter maar gelukkig veranderde dit snel. We aten lunch en boekten een nachtje bij een tempel. De tempel was makkelijk te vinden. Een monnik groette ons en bracht ons naar de kamer. Het zag er allemaal oud uit, en de vloer kraakte als een gek. Cedric vertelde dat dit wellicht express was gedaan zodat de monniken ninja`s aan konden horen komen. Of dit echt zo was of dat het gewoon oud was is ons nog steeds onduidelijk. Onze kamer was vast en zeker de mooiste van het hele gebouw. Drie tatami kamers, een bad, een mooi uitzicht op de tuin en zelfs een TV. We sliepen op hele zachte futons.

Na een kopje groene thee gedronken te hebben liepen we naar de hoofdattractie van de berg; een begraafplaats... Een hele bijzondere begraafplaats welteverstaan, want er waren graven van meer dan 1000 jaar oud (In 819 kwamen de eerste monnikken op de berg). Al snel kwamen we erachter hoe groot het er was; zover als je kon kijken stonden er graven. Normaal neemt niemand in Japan foto's van begraafplaatsen uit respect, maar omdat dit een bijzondere historische begraafplaats is, namen mensen hier wel foto's. Na een tijdje rondgedoold te hebben tussen alle graven kwamen we bij een grote tempel. Deze bleek slechts een van de vele tempels (120 in totaal) bovenop de berg waar menig monnik komt om over het boeddisme te studeren (bijvoorbeeld aan de religieuze universiteit).

Rond 18:00 waren we terug voor het avondeten. Dit was geheel zonder vlees of vis, oftewel vegetarisch. We kregen groenten, tofu, soep, en andere (onbekende) gerechten. Alcohol was kennelijk wel toegestaan, dus we besloten wat warme sake te bestellen. Ook kregen we een soort bandje voor om je arm dat geluk zou moeten brengen. Nou, geluk hadden we zeker met deze -nu al geslaagde- trip. Die avond raadde de monnik ons aan om 's avonds ook een wandeling te maken omdat verschillende tempels mooi verlicht zouden zijn. Zo gezegd zo gedaan. Na enkele mooie tempels gezien te hebben besloten we nog even een donker bospad op te gaan. We kwamen er 50 meter later achter dat het best link was dus waren we terug gegaan. Sorry voor allen die een spectulair avontuur verwachtten. Eenmaal terug namen we een bad en zochten we onze futons op.

De volgende dag stonden we op om 6:30 omdat we het ochtendgebed bij zouden wonen. Toen we binnenkwamen in de minitempel zaten twee monniken op een zen-achtige manier te zoemen/praten. Wij moesten op onze knieen zitten. De hoofdmonnik sprak ons toe. Van wat ik ervan begreep was dat we zuinig moesten doen met onze aarde, de fiets moeten pakken in plaats van de auto, en ons tegoede moeten doen aan al het moois en lekkers dat moeder natuur ons te bieden heeft. Wij ook helemaal in zen-trance zijnde, bidden wij ook voor van alles en nog wat. Zei het voor wereldvrede, zei het voor gezondheid, of voor een nieuwe Playstation, het kon niet meer stuk. Of er wat van uitkomt moeten we nog zien. We hadden in ieder geval kunnen wensen om een nieuwe set knieen want die waren aan het eind van de sessie helemaal gaar. Hierna hadden we een (vegetarisch) ontbijt in een ruime tatami kamer. We namen afscheid van de monnik en volgden het eerst zo donkere bospad, dat 'De weg van de Vrouw' heette. We wisten niet wat we hiervan moesten denken, maar ach, het was een mooi pad dus we gingen.... op pad! Het pad ging richting station, en ongeveer op de helft was een tempel waar je vast en zeker voor een zwangerschap kan wensen, of voor een lekkere man. Wij sloegen dit tempeltje dus wijselijk over. Bij de tempel waren nog wat grinnikende vrouwen die ons vroegen waar we vandaan kwamen (uit een ei). Uiteindelijk kwamen we terug op het station. We namen de trein terug, die ging over bruggetjes en langs richels. Het ging een stuk makkelijker dan de heenweg.

`s Avonds sloten we de woensdag, en ook gelijk mijn vakantie af met het eten van yakisoba bij Eriko`s ouders.

Donderdag moest ik weer aan de arbeid, en Cedric en Arthur vierden hun laatste dag vakantie in Osaka. Die avond hadden we nog een diner in Diamond City. We aten spaghetti, en daarbij frisdrank nomihodai en dessert tabehodai. Dat wil zeggen dat je zoveel frisdrank mag drinken als je wilt. Je kan wel raden wat Dessert tabehodai is, namelijk toetjes, zoveel als je maag aan kan!

En zo besloten we een reeks fantastische GOUDEN dagen. Bedankt jongens! Het was lachen!

Hier werd Eriko gedwongen om een romantische foto voor het blog te maken. Ze heeft er zichtbaar plezier in.

De afgelopen week was het grote thema; varkensgriep! Het is hier al aardig aan het verspreiden. Nu schijnt de ziekte zelf niet zo`n ramp te zijn, maar hoe `Kenji de Japanner` reageert is paniekerig. In Osaka draagt minstens de helft een masker. Steden en bedrijven nemen drastische maatregelen. Zo waren afgelopen week alle scholen in Osaka-shi gesloten (ik woon in Sakai-shi). Wellicht gaat onze school ook dicht voor een paar dagen als de ziekte zich hier ook heen verspreid. De bank waar Eriko werkt heeft alle werknemers verplicht een masker te dragen en `s ochtends de eigen lichaamstemperatuur op te nemen en die van de familie (ik dus ook). Het wordt nog erger want ze hebben ook alle werknemers verboden om naar het buitenland te reizen voor een heel jaar! Dag, huwelijksreis naar Hawaii!

Ach, we gaan volgend jaar april wel.

Dus jongens, mocht het nog eens overwaaien die ziekte, laten we hopen dat anti-verspreidings radicalisme dat niet doet.

Dat was het weer voor deze maand! Volgende maand laat ik jullie uiteraard weer van me horen; vast en zeker met mijn jaarlijkse klaagzang over de zomer. Jaja, temperaturen van 35 graden, gigantische kakkerlakken, overal muggen, airco fanatiekelingen en oorverdovende krekels; joepie!!

Rick

Lente

2009-04-24T19:36:00.000-07:00

We hadden het nogal druk de afgelopen maand! Waar moet ik beginnen? Zou het liggen aan het feit dat we net getrouwd zijn?

Na mijn laatste blogreport van 7 maart, had ik het geluk om (gratis) een voetbalwedstrijd van Gamba Osaka te mogen zien. Een Britse vriend (ex-collega) had namelijk eenmalig kaartjes gekregen omdat hij in Noord-Osaka woont. Dit keer hadden we minder geluk met het weer, en later blijkt ook met de score... Vanaf het begin viel het al met bakken uit de lucht en ik was ook nog helemaal vergeten dat je geen paraplu vast mocht houden. Gelukkig had Matt een extra regen-poncho meegenomen omdat hij bekend was met mijn vergeetachtigheid. De wedstrijd van Gamba Osaka tegen Hiroshima was begonnen. Nietsvermoedend waren we even vluchtig wedstrijdschema`s aan het bekijken toen Gamba ineens van 20 meter scoorde met een fantastisch schot! Tja, die hadden wij dus gemist. In de pauze waren we wel toe aan warme koffie, en om te voorkomen dat de hele meute tegelijk naar het stalletje liep ging ik voor het einde van de eerste helft alvast naar beneden. Natuurlijk miste ik daardoor de tweede goal; 2-0. Na de koffie besloten we nog (lekker droog) wat te snacken. De rij bleek langer te duren dan de pauze wat als gevolg had dat we net de derde goal miste; 2-1. De ellende was compleet toen Hiroshima 2-2 maakte met de minst spectaculaire goal die je maar kon bedenken. Ach, het was toch gratis...

Begin april is het weer tijd om de kersenbloesem (Sakura) te bekijken en om een hanami-party te houden. Net als vorig jaar had de Nederlandse Vereniging van de Kansai een picknick georganiseerd, waar wij weer naartoe gingen. Het was een gezellige boel, vooral het paaseieren verstoppen/zoeken was erg gezellig.

Pasen wordt, zoals de meeste lezers wel weten, niet gevierd in Japan. Gelukkig hadden we de picknick, maar ook op de kleuterschool werd naar eieren gezocht. Die dag was ik er helaas niet omdat ik mijn visum weer moest verlengen. Om toch een beetje in de paasstemming te blijven had ik thuis voor een bescheiden paasontbijtje gezorgd. We hadden nog wat heerlijke komijnenkaas en chocolade eitjes gekregen bij de picknick, dan ook natuurlijk gekookte eieren, wat tomaat en natuurlijk gyoza. Nou ja, die laatste hoort er natuurlijk niet bij, maar we hadden ze nog in de koelkast staan en ze moesten echt opgegeten worden want de datum was al verlopen.

De week erna kwam een vriendin van Eriko op bezoek, samen met haar zoontje. Satomi en haar zoontje Alexander waren sinds een lange tijd weer in Japan, want ze was namelijk een paar jaar geleden naar de V.S. geemigreerd. Het was voor mij de eerste ontmoeting met haar zoon. Ik kan je vertellen dat het een prettige ontmoeting was...

Nog een goede vriendin van Eriko (Yoshina) kwam langs en zo hadden we 3 gasten voor wie we speciaal ons pak pannekoekenmix openmaakten. Eriko had nog een aardappelgerecht gemaakt, en dit alles smaakte de gasten goed (hoop ik). Natuurlijk werd er ook met de Wii gespeeld; dan worden alle vier de `remotes` ook nog eens gebruikt. De ouders van Eriko nodigde ons daarna nog uit om naar de groententuin te komen kijken. De groenten konden de kleine Alex gestolen worden, maar de insecten waren wel interessant! Na deze dag waren we bekaf maar voldaan; het is best leuk om gasten op bezoek te hebben. Wanneer komen er weer eens gasten vanuit Nederland?

Ik ben een beetje kwijt wanneer alle gebeurtenissen plaatsvonden, maar de volgorde is wel goed. Zo ging ik ongeveer een week later naar `Banpaku Koen` waar in 1970 de wereldexpo plaatsvond. Het is nu een groot park waar ook onder andere het Gamba Osaka stadium staat. Dit keer regende het gelukkig niet, maar was het lekker weer. Ik ging samen met een groepje, samengesteld uit Japanners, Nederlanders, en een Belg. We zouden naar het park gaan om tulpen te kijken. Het hele gebeuren was georganiseerd door een Japan-Nederland organisatie die evenementen organiseert vanwege de 400 jaars handelsrelatie tussen de twee landen. Er stonden niet zoveel tulpen als in de keukenhof maar spectaculair was het wel. Voordat we het park binnenkwamen konden we nog `echte` Nederlandse pannenkoeken bakken. Echt een feest was het niet want het waren gewone ordinaire amerikaanse pannenkoeken, en dit alles was ter promotie van een gaszuinig gasfornuis. Na deze tijdverspilling gingen we het park in en konden we genieten van de tulpen en van het Nederlandse eten. Er waren bitterballen, (echte) pannenkoeken, worsten, en ook was er Heineken. Het was bijna echt net als in Nederland. Tussen de tulpen liepen Japanse dames met traditionele Nederlandse gewaden; het was als een omgekeerde wereld.

En de vrijdag erop waren we nog Yakiniku gaan eten met de zussen Maiko, Naoko, en ook met Masashi, de vriend van Naoko. Yakiniku is koreaanse barbeque, en is zeer populair bij de Japanners. Daar aten we vlees.. heel veel vlees. En we aten wat in Nederland als zelfmoord wordt beschouwd, namelijk rauw rundvlees met een rauw ei. Rauw vlees is hier een delicatesse. Zo heb ik eerder al rauwkippenvlees en paardenvlees(!) op. De keren dat ik rauwe eieren op had zijn al niet meer te tellen. Afijn, het was weer ouderwets gezellig. Oh, de foto`s zijn genomen met de telefoon van Maiko.

Wanneer komen er weer eens gasten vanuit Nederland? Vroeg ik eerder. Nou, dat gebeurd dus aanstaande zaterdag. Het is dan toevallig Golden Week, dus dan hebben we welgeteld drie extra dagen vakantie. We gaan dus een hoop beleven met Cedric en Arthur die de hele week komen logeren. Gegarandeerd dus dat ik er weer een verslag van ga schrijven. Tot de volgende keer dan!

Rick

Hina Matsuri

2009-03-07T20:04:00.000-08:00

Op 3 maart was daar weer de Hina Matsuri. Normaal merk ik bijna niets van het feest maar dit jaar was het anders. Ik werk nu op een school waarbij ze zowel de Westerse als de Japanse feestdagen vieren. Ook besloten de ouders van Eriko dat het te lang geleden was dat de drie dochters de Hina Matsuri versiering hadden opgesteld.

Ik zie jullie in het duister tasten, want wat is nou Hina Matsuri? Het kan worden vertaald in `meisjesdag` want het is namelijk bedoeld voor alle meisjes in Japan. Op deze dag stellen ze een versiering op die oorspronkelijk bestaat uit 7 etages. Tegenwoordig heeft bijna niemand zo`n (dure) set omdat het veel zweet en tranen kost om het allemaal op te zetten. Zo hadden we bij Ladybug maar 1 etage met 2 poppen (de Keizer en Keizerin (Hina-sama). De familie Sugino heeft er een met.. 7 etages! 7 etages betekent meer uiteraard meer poppen. Het kostte inderdaad moeite om het op te bouwen, want waar hoort dit zwaard bij? Bij de muzikanten pop? bij de minister-pop? en bij welke van de 5 muzikanten hoort de trommel? Het duurde dik 2 uur; vergelijk het maar met het opzetten van een kerstboom. Het resultaat mag er echter zijn.

We zijn nu inmiddels meer dan een maand getrouwd, en wat is er veranderd? De grootste verandering was het samenwonen. Dit gaat allemaal heel goed, want we werken goed samen met het huishuiden en koken. Nu nog de rest van ons leven volhouden! Natuurlijk is onze status (ongehuwd naar gehuwd) veranderd maar dit bleek geen echte invloed te hebben op het dagelijks leven. We hebben al een aantal mensen op bezoek gehad zoals familie en ook twee vriendinnen van Eriko. Die twee afzonderlijke dagen hadden we het best druk (lunch/diner verzorgen, thee inschenken, Wii controllers voorzien van batterijen) maar het gaf veel voldoening en het was bovendien beregezellig.

Op school is het heel druk. Het jaar komt weer ten einde, en ik moet afscheid nemen van mijn Duitse collega, en van mijn klas van 12 kinderen. Sommige kinderen gaan naar een Japanse kleuterschool en andere blijven bij Ladybug, maar dan in een andere klas met een nieuwe leraar. Ik ga ze allemaal erg missen. Volgend jaar krijg ik een nieuwe klas met alleen 4 jongens en 4 meisjes. Ach, vorig jaar startte we met een klas van 6 dus het wordt vast nog groter. Gelukkig mag ik nog een jaar samenwerken met Sachi, mijn waarde Japanse collega die hard werkt en heel goed met kinderen om kan gaan. Zo te zien wordt het een makkelijk jaar. Omdat het de laatste weken zijn met mijn klas, en omdat Eriko een vrije dag had kwam ze met haar moeder even langs om te kijken hoe het op school is. De kinderen waren erg verlegen, maar toch konden ze indruk maken met hun al goede Engels. Mijn vrouw en schoonmoeder konden uiteraard geen genoeg krijgen van mijn kleine studentjes.

Dit is een recente foto van mijn klas toen de tandarts langskwam om de melkgebitjes op gaatjes te checken.

Nu ik toch bezig met met hier en daar een nieuwtje te plaatsten kan ik het ook wel hebben over de economie! Gelukkig merken we niet veel van de crisis. De bank waar Eriko werkt overleeft het wel, het is immers de grootste bank ter wereld (Tokyo Mitsubishi UFJ) en bij Ladybug lijkt het zelfs steeds beter te gaan. De overheid heeft een bedenkelijke oplossing gevonden; ieder belastingbetalend persoon 12.000 yen (100 euro) cash geven. Ik betwijfel of het een goede oplossing is maar ach, kunnen we er wat leuks voor gaan kopen.

En dan nog meer nieuws! Ik ben namelijk geslaagd voor level 2 van de Japanse test! Voorheen had ik over deze test geschreven in deze post. Mijn score was niet al te denderend maar toch heb ik het gehaald. Om te slagen heb je een minimale score van 240/400 punten nodig en ik had er 261. Level 3 had ik nog gehaald met een verpletterende score van 376/400. Ik heb daarom besloten om nog een keer level 2 te doen om de stap naar het hoogste level makkelijker te maken. Het is dan ook maar goed dat ik een plaats heb gevonden waar ik gratis Japanse les kan volgen. Het wordt georganiseerd door vrijwilligers die het leuk vinden om buitenlanders te helpen. Elke donderdagavond ga ik erheen, en ik was verbaasd hoe gezellig en informeel het eraan toe gaat. Vrijwilligers zijn overal meestal zeer vriendelijk; ik ga er dan ook graag naartoe. Ik ben daar de enige Westerling want alle andere `gaijin` zijn Chinees of Fillipijns. In totaal zijn er ongeveer 10 leerlingen en 5 leraren (voor ieder niveau een andere leraar).

Het is moeilijk een vooruitzicht te geven over de komende maand omdat er niet veel op het programma staat. Waarschijnlijk zal ik wat over mijn nieuwe klas vertellen, en dan gebeuren er vast en zeker meer dingen die het noemen waard zijn. Dan nu doe ik iedereen de groeten; sayonara!

Rick

Getrouwd!

2009-02-13T18:05:00.000-08:00

Het is gebeurd; na elkaar ongeveer 5 jaar geleden ontmoet te hebben zijn we getrouwd!

Met moeite hadden we een een week vrij gekregen om ons huwelijk in Nederland te kunnen vieren. Op zaterdag 31 januari kwamen we voor de eerste keer met zijn tweeen aan op Schiphol. We dachten ons welkomst comittee te verrassen van achteren omdat we een uur eerder aan zouden komen maar het I-Pod touch/mobiele korps (broers) had dit door dus toch stond de familie bij de gate te wachten.

De eerste nieuwe ervaring voor Eriko in Nederland was het bezoek aan een oude boerderij op de weg van Schiphol naar huis waar mijn vader vlakbij brood aan het bezorgen was. De aardige boerin liet ons haar huis zien en de stal vol met koeien. Eriko had nog nooit zoveel koeien bij elkaar gezien, en ook nog nooit het aroma kunnen ruiken van verse koeienvlaai.

Meer vlaaien vonden we in de bakkerij. Het was goed weer terug te zijn in het grote vertrouwde huis vol met vers brood. Hiervan genietten we diezelfde zaterdag. De volgende ochtend merkten we de jetlag omdat we vroeg wakker werden. We begonnen de dag goed door met de familie naar het strand te gaan. We namen wat vliegers mee omdat er een lekker windje stond. Het was ook wel erg koud, en omdat we gasten verwachtten waren we zo weer terug.

Ons trouwfeest begon om 15:00. We besloten om het klein te houden, maar de kamer was zoals bij elk feest thuis, helemaal gevuld met een gezellig stel mensen. Vanuit eigen bakkerij was er ook een prachtige bruidstaart; zelfs met een Japanse boodschap erop. Die avond waren we nog met zijn allen naar een spare-rib restaurant in Delft gegaan. Het was allemaal simpel maar ongelofelijk gezellig. Het eten viel alleen wel zwaar na 3 jaar achter elkaar Japans te hebben gegeten. Gelukkig was een individu meegekomen die net een zware badmintonwedstrijd achter de rug had en nog wel `een plekje over had`.

De daaropvolgende dag was het regenachtig, maar dit belette ons niet om een dagje Amsterdam te doen. Eriko was erg benieuwd wat er zoal in de Nederlandse winkels lag. Helemaal bang voor de pinpasfraude kochten we kaartjes aan het loket en gingen op weg met de trein. In Amsterdam dacht ik de weg wel te kennen en ons zo naar een antiekwinkel (die Eriko zo leuk vindt) te leiden, maar na een uur lijden door nietszeggende straatjes gaf ik het op. Als troost aten we pannenkoeken (die Eriko zo lekker vindt).

We struinden de Kalverstraat af, en wat konden we concluderen over het verschil tussen het shoppen in Nederland en Japan? In Japan is het overal 10 keer zo druk, maar er zijn ook meer verschillende winkels. In de Kalverstraat zijn 5 H&M winkels (wel allemaal met verschillende kleding) en in heel Japan is er maar 1 (net geintroduceerd in Tokyo maar ongelofelijk populair met rijen voor de winkel). Natuurlijk zijn maten ook anders (volgens mij is L in Japan M in Nederland, en ook zijn de pijpen/mouwen langer). Groenten zijn veel goedkoper in Nederland, maar electronica duurder. DVD`s zijn in Nederland weer meer dan 2 keer zo goedkoop; in Japan wordt nog steeds veel gehuurd. Blu-rays zijn bijna niet te betalen in Japan (minstens 35 euro). Videogames zijn weer goedkoper in Japan. Alom was het erg interessant.

Het was een vermoeiende dag; maar de dag erop zou ook goed gevuld zijn. `s Ochtends gingen we namelijk naar De Zaanse Schans. Ik schijn er zelf geweest te zijn maar het voelde als een eerste keer. Natuurlijk weten al mijn (Nederlandse) bloglezers al wat er is (kaas, klompen, molens) dus zal ik jullie vertellen wat de indrukken van mijn vrouw(!) waren. Ze was vooral onder de indruk van de antiekwinkel omdat ze nooit echt oude sieraden en bestek had gezien. In Japan schijnt het niet veel voor te komen (ik kan me ook geen antiekwinkel herinneren). Ze vond de klompenmakerij ook geweldig; ze had nog nooit zoveel klompen bij elkaar gezien en in zoveel soorten en maten. Minder onder de indruk waren we over het restaurantje waar we een broodje namen. De gezichten van het personeel zagen eruit of ze net verotte geitenkaas hadden gegeten, de koffie was lauw en je moest nog betalen voor het toilet ook (onvoorstelbaar voor een Japanner die normaal altijd van een gratis en geautomatiseerd toilet kan genieten). Het bezoekje aan de verfmolen was een mooie afsluiting van het bezoek.

Woensdag zat ook tjokvol. Eerst brachten we mijn grootouders een bezoek. Eriko was onder de indruk dat ze in de tuin vetbolletjes, pinda`s en brood hadden gehangen voor de `wilde` vogels. In Japan is dit niet gebruikelijk. Na deze gezellige ontmoeting ontmoette we Raymond die ook een paar jaar geleden studeerde aan de Kansai Gaidai. We besloten te bowlen en daarna een McKroket uit te proberen. Jammer dat ze deze ook niet in Japan hebben. Diezelfde avond aten we bij de Griek met de oude Scouting groep `De Kreupele Valken.` Het was weer gezellig als vanouds. We kregen weer een hele berg vlees en zoals altijd konden we niet alle Gyros opeten.

Donderdag mochten we van de neef van mijn vader even kijken in de orchideeen kas (van 2 verdiepingen!). Niet alleen voor Eriko was het bijzonder, want geen van ons had dit ooit gezien. Het was mooi hoe alles met machines/robots (uit Japan?) automatisch werd geregeld. Eriko kon niet begrijpen hoe ze al die orchideeen kweekten met zoveel mensen. Hierna namen we een (snelle) boot van Rotterdam naar Dordrecht waar we een tijdje rondstruinden door zijn oude straten. Na een tijdje moesten we ons toch weer haasten naar de volgende afspraak; een etentje bij oom Fred en tante Loes die ook naar Japan waren gekomen. We kregen daar veel kip, patat en groenten. Het was heel lekker en we zaten weer nokkie vol.

Pfffff... het schrijven van deze post laat me gelijk realiseren hoe vol de week zat! Vrijdag moesten we zorgen dat de achterban in Japan niet teleurgesteld zou zijn, dus we gingen met Tom en Wendy (vriendin) naar Delft om ons helemaal suf te kopen aan souvenirs. Toen we terug kwamen hadden we tassen vol kaas, boterbabbelaars en chocola. Die avond gingen we met hetzelfde cluppie naar oom Stephan (die ook naar Japan was gekomen) om ongegeneerd maffe games te spelen op de Wii.

Zaterdag brachten we de boerderij van Anthonie (ook naar Japan gekomen) een bezoek en `s avonds hadden we patat met kroket als spetterende afsluiting van de fantastische superweek.

Terug in Japan konden we dinsdag gelijk aan de slag met werk, maar de daaropvolgende woensdag hadden we vrij. Op die dag, 11 februari 2009, waren Eriko, de ouders en ik naar het gemeentehuis gegaan en daar zijn we getrouwd (Eriko en ik natuurlijk). Het was een bizarre gebeurtenis op een dag waar het gemeentehuis eigenlijk gesloten was. De papieren lagen allemaal al klaar, en ze zouden zelfs thuis ondertekent worden. Hier was ik op tegen en vroeg te wachten tot op het gemeentehuis (het was al zo simpel allemaal). Daar zat een bewaker en nog een ambtenaar die ons wel even zou trouwen. Er was geen ceremonie, maar ach, de ambtenaar was een gezellige man. We tekenden de papieren, maakten enkele foto`s en stapten uit het gemeentehuis als man en vrouw. De eenvoud en sierde het geheel eigenlijk wel; het was een aparte, grappige gebeurtenis om nooit te vergeten.

Als men trouwt in Japan bleek het de gewoonte te zijn om familie te `groeten.` Zo gingen we langs de buren (neef van de moeder) die Eriko bijna nog nooit had gesproken om doodleuk te verkondigen dat wij waren getrouwd en om ze souvenirs uit Nederland te geven... Daarna was de familie in het nabije Abiko aan de buurt. Ze schenen allemaal in de buurt te wonen (ooms, neven en een achtertante van de moeder) wat wel bleek want iedereen werd opgetrommeld om even kennis te maken met het nieuwe `stel.` Het was weer bizar want ik had ze nog nooit ontmoet en ook Eriko had ze al jaren niet meer ontmoet. We lieten daar foto`s zien van Nederland en gaven ze souvenirs.

Vandaag vierden we de trouwerij in het klein met het gezin (ouders en zusjes) door naar een speciaal restaurant te gaan. Het was echt enorm lekker. Een half jaar later hopen we nog een ceremonie te houden in Hawai!! (inderdaad, een half jaar na het echte trouwen!) Ik zal jullie natuurlijk op de hoogte houden, tot later!!!

Rick

De Verhuizing

2009-01-13T03:51:00.000-08:00

We zijn verhuisd! Het was even flink aanpoten tijdens de vakantie maar ik kan nu wel zeggen dat alles op zijn plaats staat. Naast het verhuizen heb ik jullie nog niks verteld over mijn spectaculaire kerst en oud en nieuw. Oh ja, tijdens de vakantie waren we nog verslaafd! Waaraan dat lees je later wel. Nu wil ik eerst ons nieuwe huis laten zien!

Het heet dus `Hermit Crab` en het bevind zich net als mijn vorige huis in Kitahanada in het noorden van Sakai City wat grenst aan Osaka. Allereerst laat ik de slaapkamer zien. Jullie zullen wel gedacht hebben, waar zijn de bedden nou? Vandaar dat ik de rechter foto ook heb gemaakt. Zonder futon ziet het eruit als een mooie tatami kamer.

Dan hebben we hier de woonkamer. Het is de grootste kamer met een totale oppervlakte van 10 tatami matten (ze rekenen hier oppervlakte met tatami matten. Ik heb het echter opgemeten voor jullie; het is namelijk 4.7 bij 3.5m.) We hebben de tafel en stoelen van de ouders van Eriko gekregen. Hiervoor zijn we in de vakantie bij de pas geopende IKEA geweest, iets wat voor Japanners heel nieuw is. Het zelf in elkaar zetten was ook een feest; daarvan hebben Japanners ook duidelijk geen kaas van gegeten.De keuken is een stuk ruimer dan in het vorige huis (er zijn wel 2 gaspitten!!) en de computer is voorzien van een beeldscherm, wat resulteerd in een scheiding van computerplek en tv/game-plek.

Dit is die tv/game-plek, en dus ook automatisch mijn meest favoriete verblijfplaats. Anders dan de andere kamers is deze kamer verlicht met een minder fel, warm en iets donkerdere lamp. De kamer kan worden verwarmd met een ultrazacht electrisch tapijt. Natuurlijk staat daan daar ook de bank, de tv en de Playstation 3. De PS3 staat in verbinding met een 160mbps internetconnectie waarmee met hartelust kan worden gepraat en gegamed met Nederland.

Dan is hier de badkamer. Echt bijzonder is het niet, maar anders dan bij mijn vorige woning staat de wasmachine binnenshuis. Natuurlijk zit er zoals bij elke Japanse woning een ruim (diep) bad in.

En dan nog een foto van het ruime balkon met uitzicht op het huis van Eriko (ook te zien op de foto). Trouwens, de ramen van dit huis zijn gelukkig niet geblindeerd dus we kunnen gewoon naar buiten kijken. Zoals jullie ook kunnen zien hebben we aardig wat kaarten opgestuurd gekregen ondanks dat de verhuizing precies in de feestweek was.

Dat was de rondleiding. Voor de vakantie hadden we nog een uitje met de peuterschool. We bezochten het nabije Kanaoka park met de auto. Daar konden de kids alles leren over verschillende sporten zoals tennis, atletiek, basketball en tafeltennis. Het was lekker weer en de kids hadden het prima naar hun zin.

Zoals jullie kunnen zien aan de linker foto zijn de kids van jongs af aan al helemaal gek op `Power Rangers.` In Nederland is het alweer vergeten en verdwenen maar in Japan is er altijd wel een dergelijk programma actief. De hedendaagse serie heet Go Onger. Dankzij Go Onger was het nogal onrustig in onze klas toen 2 nieuwe jongetjes erbij kwamen, vandaar dat mijn collega en ik Go Onger wijselijk verboden hebben. Het is sindsdien een stuk rustiger. De meisjes hebben ook een favoriet tv-programma maar ze kunnen er beter mee uit de voeten dan de jongens. De meisjes hebben echter als resultaat dat alles roze moet zijn (kleding) en als ze niet net zo`n rokje als `Pretty Cure` aanhebben dan komen ze met een slecht humeur de klas binnen. Ondanks al deze ellende geef ik ze nog altijd met veel plezier les.

Dan kwam daar de kerst. Eerlijk gezegd heb ik daar niet veel over te zeggen. De 25ste en 26ste december moest ik werken. De avond van de 23ste hadden we met de familie Sugino een kersttaart gegeten. Taart? Ja, hier is het de gewoonte een taart te eten met kerst. Gelukkig hadden we nog een kerststol gekregen waardoor we, naast het bijeenzijn van de familie , nog enigszins een kertgevoel eraan overhielden.

POWER!!!!! Ik moet maar eens wat hout op het vuur gooien om mijn bericht te redden. We waren in de vakantie namelijk verslaafd aan.. aan.. je raad het nooit; MAH JONG! Nee het is niet de Mah Jong waarbij je twee dezelfde stenen moet zoeken maar het echte Mah Jong waarbij menig Chinees dagelijks op grote schaal geld wint of verliest. Het lijkte tot mijn verbazing erg op ons eigen Rummikub maar dan in een moeilijkere versie. De diepe achterliggende strategie maakt het uiterst interessant. De eerste keer dat ik het speelde met Eriko, haar zusje Naoko en haar vader voelde ik me waarschijnlijk net als de Stamleden(Scouting) toen ik de eerste keer Chinees pokeren introduceerde. Zij beschuldigde me er vaak van dat ik regels introduceerde zodra het mij goed zou uitkomen (terwijl ik natuurlijk bloedeerlijk speelde). Echt winnen kon ik pas bij de tweede keer. Gelukkig had ik mijn camera bij me.

Eigenlijk vergat ik te zeggen dat de eerste Mah Jong sessie werd gespeeld op oudejaarsavond. Twaalf uur was wederom zonder knal of champagne voorbij gegaan, maarja, in Japan wordt het nou eenmaal niet uitbundig gevierd. De tweede Mah Jong sessie werd gehouden op de derde januari. De vriendjes van de zusjes waren ook uitgenodigd zoals jullie kunnen zien. Voordat de Mah Jong stenen tevoorschijn werden gehaald werd er krab gegeten! Heel veel krab welteverstaan! Het was een waar eetfestijn. De vriend van Maiko had de vervelende gewoonte de soeplepel in mijn neus te douwen zoals jullie op de foto kunnen zien. Het was een Japanse stijl krab fondue en het was echt superturbo lekker. De vader van Eriko voerde ons krab en groenten totdat het onze porien uit kwam druppelen.

Een vaste gewoonte in Japan is om een tempel te bezoeken vlak na de jaarwisseling. Zeker als er een belangrijk jaar voor de deur staat kan je beter veel geld in de tempel gooien en veel geluksdingen kopen. Eriko haar ouders waren er ook. Daarnaast waren er nog veel mensen die in de rij stonden om een bel te luiden, geld in de tempel te gooien en een wens te doen. Meer dan ooit voelde het als een echte familie aangelegenheid in plaats van een touristisch bezoekje.

Verhuizing, trouwerij; we hebben het er maar druk mee al is het allerminst vervelend.
Begin februari gaan we ook nog een weekje naar Nederland. Uiteraard vertel ik bij mijn volgende bericht alles over die week. Tot dan allemaal!

Rick

Hij komt, hij komt... naar Japan!

2008-12-10T03:08:00.000-08:00

Dit keer heb ik nieuws voor iedereen, want niemand in Nederland had natuurlijk verwacht dat Sinterklaas en Zwarte Piet langs zouden komen in Japan. Graag had ik deze post rond 5 december geplaatst maar helaas had ik het weer erg druk. Over die drukte heb ik het later wel, maar eerst Sinterklaas.

Vroeg in de ochtend gingen Eriko en ik naar Kobe waar de goedheiligman aan zou leggen met zijn boot. Allereerst gingen we voor niet nader te noemen redenen even langs het huis van de consul generaal van Nederland. Na de voorbereidingen gingen we op weg naar de kade. Het duurde even voordat de Sint aankwam maar uiteindelijk zagen de Nederlandse kinderen in Japan de pieten voorop de boot te zwaaien.
Aan de kade mocht helaas niet gestrooid worden omdat de Japanners van het bootbedrijf dat niet zo leuk vonden. Afijn, de Sint en zijn trouwe pieten, en natuurlijk de stoet Nederlanders, vonden hun weg naar het restaurant waar de Sint zijn befaamde praatjes met de kinderen zou houden, en waar de pieten hun rare kunsten zouden vertonen. Eriko werd zelfs naar voren geroepen om een liedje te zingen (wat erg moeilijk is als je zo weinig Nederlands kent) en om een chocoladeletter in ontvangst te nemen. Het hele gebeurde duurde dik een uur en daarna kwam ikzelf aankakken. Tja, ik was door de WC gezakt en zat vaccuum vastgezogen met mijn ree* totdat iemand mij met een hefboom uit mijn benauwde situatie kwam redden...

Eriko was ingehuurd om de Sint en zijn pieten te assisteren met de make-up (je moest eens weten hoeveel mensen achter de schermen werken bij Sinterklaas), en je weet wat er met mij gebeurde. Gelukkig konden we genoeg foto`s bij elkaar sprokkelen om jullie een idee te geven hoe het was.

Het afgelopen weekend was ik erg druk met het studeren voor een Japanse test. Het is de befaamde Nihongonouryokushiken; oftewel de test voor Japanse kennis (voor buitenlanders). Dit jaar deed ik level 2. Level 3 (level 1 is het hoogste) had ik met een score van 376/400 gehaald, maar of ik het dit keer mijn felbegeerde papiertje krijg? Ik weet het niet, maar ik hou jullie op de hoogte. Na het slagen van level 2 zou het voor een buitenlander makkelijker zijn om bijvoorbeeld een baan te vinden; het is de afspiegeling van je Japanse niveau. Via deze link kan je ook zelf een paar level 2 vragen proberen (pdf-file). Succes!

Wat is er verder nog gebeurd? Oh ja! We zijn naar een Duitse kerstmarkt geweest. Het is misschien niet zo groot als de gemiddelde kerstmarkt in Nederland/Duitsland maar het was wel authentiek. De kerstsnuisterijen, gluhwein en worstenbroodjes waren rijkelijk aanwezig. Er stond ook nog een grote kitcherige boom met teveel flikkerende lampjes om er toch nog een Japans tintje aan te geven... Ze moeten toch een keer het verschil leren tussen kerstmis en een kermis.

Volgende week gaan we dus verhuizen. Al het papierwerk is inmiddels geregeld, en nu kijken of alles zaterdag soepel wil verlopen met het verhuizen. Als het goed is wordt alles in 1 dag geregeld; denk maar aan gas/licht/water aansluiting en ook internet. Hiervoor komen allemaal monteurs etc langs dus het wordt een drukke bedoeling. Natuurlijk zal ik jullie op de hoogste houden en het blog volstampen met tekst en foto`s. Oh, en ik zal jullie vertellen hoe mijn Japanse Kerst/Oud en Nieuw was verlopen, al moeten jullie daar niet teveel van verwachten (erg uitbundig wordt het hier niet gevierd).

Groeten uit Osaka!

Rick

Ouwe herinneringen.

2008-11-02T17:07:00.000-08:00

Sorry, sorry, want het is weer veel te lang geleden dat ik wat heb geschreven en ik had zelfs aan een aantal mensen beloofd dat er 2 weken geleden een update zou zijn. Nou, die is dus vandaag!

Dit keer heb ik aardig wat verrassende dingen te melden, maar ik begin bij het Halloween feest van de kleuterschool. Halloween is het grootste evenement van het jaar. Wijselijk begonnen we vroeg met de voorbereidingen. Mijn klas moest twee liedjes zingen voor alle ouders, broertjes en zusjes. We begonnen half september, dus je begrijpt wel dat de Halloween liedjes langzamerhand pijn deden aan mijn oren. Op de dag van het feest was daar ons optreden, en jawel, de muziek sloeg af bij het tweede liedje. Mijn kids konden er echter wel om lachen en a-capella hebben ze het toch mooi voor elkaar gekregen. Het was een hele prestatie voor een groep 2/3 jarige(!) kinderen. Voor de hele show was ik samen met een collega de presentator-vampier. Na het feest was iedereen brak, want we werkten die dag van 8 tot 20. Toch gingen we geheel volgens de Japanse traditie nog even wat drinken in de lokale Izakaya (japanse stijl bar).

De dag erna was mijn verjaardag en het begon dus al lekker met een kater. Toen die eenmaal over was had ik een leuke dag met Eriko, haar familie en met het pakket dat ook precies die dag aankwam; bedankt voor de pepernoten!!

De week erna deden Eriko, haar ouders en ik weer mee aan de jaarlijkse boomplantdag bij het grote warenhuis Diamond City. Omdat dit elk jaar gebeurd staan er nou zoveel bomen en planten dat er niks meer bij past. Waar het uiteindelijk op neerkwam is dat we gewoon onkruid wiedden. Met de mensen uit de buurt was het best gezellig. Vier jaar geleden deed ik ook mee aan het evenement toen ik nog stage liep bij NPK. Mijn naam staat nog steeds op een bord, waar ik een foto van heb. Kunnen jullie hem vinden? Hiernaast staat de grote aanwijzing (mijn naam in katakana).

Begin november werd ik weer herinnerd aan vier jaar geleden toen ik mijn gastgezin in Ikoma een bezoekje bracht. Toen ik aankwam wachtte het jongetje dat toen nog 7 jaar oud was me op. Ik herkende hem totaal niet want als 11 jarige zag hij er heel anders uit. Het werd een avond van bijpraten, herinneringen ophalen en van Wii-games spelen met de kids. De moeder had een lekker diner gemaakt; ze kan namelijk echt goed koken. De vader hield nog steeds van een drankje (4 jaar geleden veroorzaakte hij bijna een ongeluk), maar dit keer belden ze een taxi voor me die me terug naar het station bracht.

2004

2008

En zo sukkelt mijn leven lekker verder. Afgelopen vrijdag was het weer ellende bij mijn werk. Tijdens mijn Engelse les moest een jongetje naar de wc. Toen deze terugkwam zonder broek zij een meisje: `Je gaat toch niet rondlopen met je piemel!` in het Japans. Wat een hilariteit. Daarna stond het volgende jongetje op met een zeiknatte broek. Hij ook naar de wc, en tot mijn verbazing volgde de hele meute van 5 kids die ook ineens moesten. Het desbetreffende jongetje Koki leerde net om staand te plassen. Dit ging natuurlijk mis, en zo stonden alle kinderen lekker in de zeik te dansen. Mijn collega was natuurlijk afwezig (half uurtje pauze) en toen kwam ze in de chaos terug. Half lachend half huilend verwisselden we ieders sokken. Mijn werk is af en toe zwaar, maar deze dag was wel erg extreem! Extreem grappig was het eigenlijk ook wel.

Dan nog meer nieuws! Eriko en ik (uiteraard met zwaar adviserende ouders) hebben een (huur)huis geregeld. Het is ruim met 1 grote en 2 kleine kamers (waarvan een met tatami). Er is een ruim balkon; al me al, we zijn er erg blij mee. Oh ja, en het gebouw staat zo`n 10 meter van Eriko`s ouderlijk huis. Of ik hier zo blij mee ben weet ik niet, maar we hoeven in ieder geval niet zover te lopen als onze suiker ineens op is.

Nou, dat was het weer! Volgende keer ben ik nog niet verhuisd, want dat gaat rond 20 december gebeuren. Trouwens, mocht er nog iemand langskomen hebben we dan plek genoeg voor eventuele gasten. Dat was het dan weer! Groeten uit Japan!

Tokyo, Katsuura en Avril

2008-09-21T01:16:00.000-07:00

Phew! Dat was een zwaarbeladen maand! Er is weer vanalles gebeurd, dus ga er maar lekker voor zitten.

We zijn al aardig aan het plannen voor de bruiloft in Japan volgend jaar oktober. Het is niet te geloven hoe dat hier gaat. Eerlijk gezegd betekende dat voor mij tot nu toe alleen teleurstelling, maar ach, uiteindelijk maken we er een mooi feest van. Om te kunnen trouwen moeten we toch eerst door de bureaucratische jungle. Zo moest ik ook een document regelen bij de Nederlandse Ambassade in Tokyo. Toevallig was mijn paspoort verlopen dus dat kwam goed uit. TOKYO, HERE I COME!

Japanners zijn echte spaarders, en ik heb ook het spaarvirus te pakken. Uiteraard vallen daar primaire levensbehoeften buiten (voedsel, kleding, Playstation). Vandaar dat ik besloot zowel heen als terug de nachtbus te nemen in plaats van de Shinkansen (achterlijk snelle trein). Rond 9 uur `s avonds vertrok deze, en na een lange reis zonder geslapen te hebben kwam ik om 6 uur aan met rugklachten. Helaas waren de restaurants nog gesloten, dus kon ik mooi Tokyo Station bekijken. Het ontwerp is gebaseerd op Amsterdam centraal. Natuurlijk is het Tokyo station groot, en is dit nu slechts een klein gedeelte, maar leuk om te zien hoor.

Nadat de winkels openden had ik een ontbijt en bracht ik een bezoekje aan de Nederlandse Ambassade. Het duurde ongeveer een uur nadat ik alles had geregeld en toen begon het wachten op de bus die weer 10 uur `s avonds vertrok; ik had dus nog ongeveer 11 uur te besteden. Die bracht ik door in Ginza waar ik kon lunchen met Gert-Jan, die in Tokyo woont. Hij wist natuurlijk een lekker restaurantje waar we steak en patat aten. Hierna was Akihabara aan de beurt en daarna Shinjuku, Harajuku, een tempel van de Meiji keizer en Shibuya. Vooral Harajuku was lachen waar 50% van de mensen zich er EXTREEM kleden; ofwel als Gothic, of wel als hun favoriete (comic)karakter (ookwel cosplay genoemd). Je begrijpt wel dat ik echt helemaal aan het einde van mijn krachten was aan het eind van de dag, ik was dus blij toen de bus eenmaal vertrok.

Het belachelijk drukke kruispunt in Shibuya.
Een ander evenement deze maand was de trip naar Katsuura, in het zuiden van de Wakayama provincie. Dat zegt jullie misschien niks, maar het duurde zo`n 7 uur voordat we bij de bestemming aankwamen. We gingen met de auto. We? Wie zijn die `we` dan? Nou, dat waren 4 vrienden van Eriko, Eriko en ik. Gelukkig had de auto 2 achterbanken. Akihiro, naast mij de enige man, reed ons erheen. We reden het grootste gedeelte langs de kustlijn, en af en toe stapten we uit om de mooie rotspartijen te bekijken. Bij de eerste plaats moest ik natuurlijk even pootje baden met als resultaat dat mijn voeten uiteraard nat waren, maar ook dat ik bijna mijn sandalen verloor door een mini-tsunami. Natuurlijk was ik het enige slachtoffer, maar ach, het was weer een rede voor een flinke lachbui.

De tweede plek waar we uitstapten was spectaculairder. Je kon namelijk met een turbolift 37 meter naar beneden om daar in een grot het binnenstromende zeewater te bekijken. De lift was weinig spectaculair, maar de grot des te meer. Ik zei net `binnenstromend zeewater`, maar had dit best mogen beschrijven als binnenstormend turbo zeewater; vandaar dat het zeer de moeite waard was. Boven was er nog een rots met een afgrond van dus zo`n 37 meter, en er was geen hekje. Dit was dan ook een beroemde zelfmoord plaats, en er stond een bord van de christelijke kerk met een telefoonnummer die je het beste kon bellen voordat je naar beneden zou springen.

Daar staan ze dan op de plek des onheils; niet naar beneden kijken!
Later kwamen we dus aan op onze bestemming; een ryokan (Japanse stijl hotel) met een onsen (natuurlijke bron). Hier was het een waar luilekkerland. Er was een binnen en buitenonsen; des te meer reden om uit de kleren te gaan en 3 keer (bij aankomst, voor het slapen gaan en vroeg in de ochtend) te revalideren in het loeihete water. Nog even voor de goede orde: vrouwen en mannen waren gescheiden. Verder was er nog een diner en ontbijt. `s Avonds speelden we nog een paar potjes gemeen Japans/Chinees pokeren met regels die mondjesmaat en met slinkse handigheid werden toegevoegd (oh, ja zo ging het! Nee, als dat gebeurd dan is de 3 ineens de hoogste kaart!).

De volgende dag stond in het teken van de hoogste waterval van Japan. Deze vonden we snel, en het was wel weer de moeite waard, want 133m is best hoog. Onderaan de waterval maakten we veel foto`s. Er was een platform waar het nogal druk was met fotomakende mensen. Toen ik aan de beurt was met Eriko merkte ze ineens wat op. Ze zei nogal luid, bijna schreeuwend: `CHAKKU AITERU DE!` Wat helaas betekent... JE GULP STAAT OPEN!! Ineens hoorde je in plaats van pratende mensen vogeltjes fluiten, en het geluid van de waterval uiteraard. Er viel een pijnlijke stilte, en daarna bewustwoording van wat er was gebeurd. Het moge duidelijk zijn dat ik vanaf nu elke dag even controleer of hij dicht zit. Oh ja, we zagen ook nog een slang onderweg.

Dat zeg je toch niet waar iedereen bijstaat!!

Het was een geweldig weekend. Eriko haar vrienden hadden het ook erg naar hun zin omdat ze veel hadden gelachen. Natuurlijk vooral mij uitgelachen maar ach, iemand moet zich daarvoor opofferen.

Afgelopen zaterdag was er nog een BIG EVENT. Eriko had kaarten gekocht voor Avril Lavigne, en omdat ze geen vriendinnen mee kon krijgen vroeg ze maar of ik mee wilde gaan. `Ja hoor, is goed`. Dat Avrilleke hier ook populair is kon je goed zien. Het concert was best goed, en het is mooi als beroemdheden met elkaar trouwen, want we kregen als verrssing een nummer van de leadzanger van Sum41 (In Too Deep) die met haar vrouwke meereisde. Nog helemaal in de sfeer zijnde zijn we gisternacht 3 uur lang naar de karaoke gegaan om het concert zelf nog een keer na te zingen (of blerren).

Tja, je mocht geen foto`s maken, dan maar stiekem zonder flits!

De Obon vakantie

2008-08-17T00:46:00.000-07:00

Zit ik hier dan; in mijn huis mijn blogreport te schrijven terwijl ik geniet van een heerlijke perzik van 1 Euro 20. Ik kom net terug van de supermarkt en de kassiere had daar een fout gemaakt. Voor mijn perzik had ze 3 euro gerekent. Ik begrijp het best want naast de goedkope perzikken lagen deze dure die in een ander kleur netje verpakt waren. Ik had dit natuurlijk rechtgezet want wie betaalt er nou 3 euro voor een perzik?! Kan iemand me vertellen hoe duur ze zijn in Nederland?

Maargoed, de Obon week. Obon is een Boeddistisch gebruik om de overleden voorouders welkom te heten en te eren. Welkom heten? Ja, want tijdens Obon schijnen ze even langs te komen. Het is een spiritueel iets en zoals jullie begrijpen echt een gebeurtenis voor de familie. Bij de familie Sugino wordt deze week gegeten met de familie en het graf van de voorouders bezocht. De afgelopen jaren kon ik niet bij het familiediner zijn maar omdat ik nu bijna familie ben mocht het dit jaar wel. De opa, oma en tantes van Eriko waren er ook. Voor het diner legde de vader van Eriko uit dat er geen vlees en vis mag worden gegeten tijdens Obon. De oma van Eriko had kennelijk schijt aan deze regel want er zat gewoon zalm tussen de chirashizushi (kom met sushirijs met allerlei sushi-ingredienten). Het was gezellig, en vooral de oma van Eriko had weer veel te vertellen. De grootouders van Eriko hebben trouwens een labrador in de tuin. Natuurlijk speelden we nog een beetje met hem, maar toen ik een vrij smerige bal gooide zodat de hond hem kon vangen, ketste de enthousiasteling de kwijlbal briljant tegen de nieuwe witte kleding van het zusje van Eriko. Tja... zo`n onwijze hond kan toch wel een balletje vangen? Ach, het was al snel vergeven en vergeten en binnenin lachte ik me slap van de baldadige vertoning.

He, waarom gedraagt Rick zich hier als een idioot? Lees snel verder!

Ik loop eigenlijk op de zaken vooruit, want ik ben namelijk nog op kamp geweest met werk vlak eind juli. We gingen met de wat oudere kinderen (5-6 jaar oud); er waren zo`n 16 kids. We gingen naar een soort kampterrein, en sliepen in een grote hut. Het programma was best vol! We hadden touwen geklommen, een heuse rivierhike gelopen, gekookt en vissen gevangen met de blote hand! Er was een afgebakend stuk in een rivier en de mensen van het kampeerterrein laatten daar zo`n 20 regenboogforellen los en de kinderen moesten deze vangen, anders kon er `s avonds niet gegeten worden. Toen na een uur eindelijk alle vissen waren gevangen, nam het kamppersoneel de vissen weer mee terug en grilde ze voor ons. `s Avonds na het eten hadden we nog een kampvuur, maar de locatie waar we dit hadden viel erg tegen. Het was een aardig kamp, maar een gemiddeld Scouting kamp is toch spannender.

Tja, ik kon wel een kleurtje gebruiken!

De eerste zondag van de vakantie waren Eriko en ik nog naar een vuurwerkfestival gegaan. In de zomer zijn er altijd over heel Japan vuurwerkfestivals. Wij kozen voor het Yodogawa festival waar ik nog nooit was geweest. Tijdens zo`n festival dragen veel dames een kimono. Eriko had voor deze keer ook een mooie rode kimono aan laten doen (dat kan niet in je eentje).
Eenmaal aangekomen begon het ineens te storten en onweren. Gelukkig hadden we kleine paraplu`s meegenomen maar met zo`n hoosbui hadden ze niet veel zin. Een half uur zaten we te twijfelen of we met de menigte terug het station in zouden gaan of toch nog te wachten en kijken of het vuurwerk door zou gaan. Deze keuze werd makkelijker toen we het vuurwerk door het onweer door hoorde knallen, en we waren toch al zeiknat dus dat maakte ook niet meer uit. We bikkelden naar een plek waar we droog konden kijken. Het was echt een en al ellende maar we hebben toch nog kunnen genieten van het vuurwerk onder een brug. Kijkend naar de foto`s kan je niets anders dan medelijden hebben voor Eriko (of leedvermaak natuurlijk hehehe).

Dat was me weer een avontuur. In de vakantie ben ik nog langs het Nederlands Consulaat geweest in Osaka voor een aantal zaken. Daar kwam ik erachter dat veel zaken alleen nog in Tokyo worden behandeld. In mijn volgende blog kan je dus weer een trip naar Tokyo verwachten! Trouwens, als er nog trouwe bloglezers zijn met een playstation 3, geef dan even je info door, dan kunnen we een spelletje doen en gelijk even bijpraten. Dat was het weer, groeten uit Osaka!!

Rick

Doe mij Hokkaido maar!

2008-07-22T04:19:00.000-07:00

De zomer is nu echt in zijn volle glorie losgebarsten. Een week geleden was het regenseizoen officieel voorbij en dat betekent dat de echte hitte van start kon gaan. Ik zal even beschrijven hoe voor mij de dag verloopt:

- `s Nachts/`s morgens heb ik al last van de hitte. Ik heb een airconditioner, maar als je die de hele nacht aan laat staan kost het veel electriciteit (geloof me) en het is slecht tegen de opwarming van de aarde. Ik word dus vaak wakker waarna ik de ventilator op een uurtje zet (indien langer word je weer wakker maar dan van een droge strot en ogen).

- De eerste ellende is voorbij als je opstaat. Ik zet de airconditioner aan om even af te koelen en begin aan mijn ontbijt.

- Dan is het zover, namelijk de tijd om naar het werk, oftewel naar buiten te gaan. In de ochtend valt het nog mee; het is dan zo`n 30 graden.

-Bezweet kom ik dan aan op het station. Hier is het lekker koel, maar de druppels die naar beneden kruipen over je rug zijn geen lekker gevoel. Als je dan de trein instapt die ingesteld is op de -mannen in pak- mode is het veel te koud in je t-shirt en korte broek. Toch kan je lekker opdrogen en gelukkig is mijn treinritje niet zo lang.

- Eenmaal uitgestapt snel naar de convenience store om een lunch en een koele sportdrink te kopen. Jaja, een sportdrink om de nodige lichaamszouten aan te vullen. Dit drankje heet, toepasselijk maar onsmakelijk, Pocari Sweat.

- Op het werk kan je gelukkig zelf de airconditioner bedienen dus het is uit te houden. Gelukkig maar, want je bent de hele dag druk bezig met de kids. We kunnen de laatste tijd niet naar het park, want met 35 graden doet het zonlicht meer kwaad dan goed. In plaats daarvan hebben we op het dak van het gebouw een opblaasbad waar de kinderen toch nog koel kunnen blijven.

- Na het werk is het nog steeds bloedheet maar het ergste is voorbij. In het weekend is het eigenlijk niet te doen om ergens naartoe te gaan behalve plaatsen met airconditioning.

De zomer is pas net begonnen maar ik ben er nu al klaar mee. Daarbij komt nog dat er enorme krekels (cicada -> wikipedia) vanuit de grond naar boven komen om eens even flinke pokkeherrie te maken. Vooral in de ochtend is het geluid oorverdovend. Op Wikipedia staat `Cicadas live in temperate to tropical climates where they are among the most widely recognized of all insects, mainly due to their large size and remarkable acoustic talents.` Ik weet niet welke idioot dat heeft geschreven, maar hij heeft zeker nog nooit in Osaka gewoond! Acoustic talents, phuh.

Jullie begrijpen wel dat mij het klimaatje Hokkaido een stuk beter beviel!

Voor zover de zomer blues, nu weer verder met wat ik heb gedaan de afgelopen maand. Ik ben met een ex-collega naar het Japanse voetbal gaan kijken, en wel Osaka tegen Sapporo. Het was een interessante wedstrijd waarbij Osaka met 4-2 won. Wat me opviel was dat er slechts 1 overtreding was, gemaakt door een Braziliaan, die een gele kaart ten gevolge had. Verder had de scheids niet hoeven fluiten voor een enkele overtreding. Het overgrote deel van de spelers waren Japanners. Misschien komen ze nog eens ver met het nationale team als ze wat ruiger spelen.

Afgelopen week heb ik Cedric nog ontmoet die met zijn moeder voor een week Sumo worstelen kwam kijken in Nagoya. Cedric was degene met wie ik probeerde naar Tokyo te fietsen 4 jaar geleden. Dit was een enorme mislukking, en misschien kunnen sommigen zich deze foto`s nog herinneren.

Het was leuk om de altijd geweldige verhalen te horen. Niet alleen van Cedric, maar ook van zijn moeder. We hadden gedineerd onder het station van Kyoto, waar ze voor 3 dagen kwamen nadat ze in Nagoya waren geweest.

Dat was het weer. De volgende keer zal ik vertellen hoe mijn o-bon vakantie was verlopen. Ja, ik heb namelijk een week vakantie begin augustus. Echt wilde plannen zijn er niet, maar ach, ik zal vast wel weer het een en ander meemaken.

Groetjes uit Osaka!

Rick

Aarebeien en blommen

2008-06-16T03:19:00.000-07:00

He verdorie, wat was er ook alweer gebeurd de afgelopen maand? Een dergelijke gedachte is meestal geen goed teken, maar laat ik eens kijken wat ik ervan kan maken.

Het begint hier weer aardig heet te worden. Het is nu `regenseizoen` wat inhoudt dat het ongeveer een maand regent zoals in Nederland maar dan iets minder erg. Dit zegt wat over de enorme hoeveelheid regen die altijd valt in Nederland, maar ook over de Japanners die niks gewend zijn. Regenseizoen.... whahaha.

Afijn, deze maand hadden we op school 2 kleine uitstapjes. De eerste was aardbeien plukken in een soort kas (niks vergeleken bij het Westland), en de tweede was bloemen kijken bij een waterzuiveringsfabriek (je verzint het niet). De aardbeipluktrip was wel leuk. Na de busrit was ik al helemaal total loss vanwege het opzwepen van de kinderen in de bus. De beloning was echter groot want een half uur lang kon je je helemaal volstouwen met lekkere zoete aardbeien. De kids waren aan het einde helemaal rood; de mondjes en de kleren ook.

Laten we de chronologische volgorde aanhouden, want voor het tweede uitje waren Eriko en ik naar het Banpaku Park geweest om rozen van over de hele wereld te bekijken. Het Banpaku Park was aangelegd vanwege de World Expo in 1970. Het park is uitgestrekt en best mooi te noemen. De rozen waren ook mooi al zat ik wel te denken; de rozenkweker waar ik had gewerkt zal hier wel wat op aan te merken hebben. Als je deze rozen zou moeten dieven..... ik moet er niet aan denken. Er was nog een leuk jazzbandje en een enorme Japanse tuin die aanzienbaar beter bijgehouden wordt dan de rozen. Helaas waren er geen rozen uit Nederland waar ik toch wel op had gehoopt.

Oh ja, in een toilet zag ik een leuk bord hangen bij het luierverschoontafeltje (ja, die zijn er ook op het herentoilet). Ik dacht dat ze bedoelde dat je je kind niet mag vergeten, maar je mag dus niet even weglopen omdat je kind er anders afvalt. Heb ik dus voor niks mijn reputatie op het spel gezet door een foto te maken op het openbare toilet.

Het tweede uitje met school was het kijken naar bloemen (alweer) en dan wel de Hortensia. Het is vreemd dat we deze bij een waterzuiveringsfabriek gingen bekijken maar ach, het is weer eens wat anders. De hortensia`s waren best mooi, maar echt heel bijzonder was het niet. Het was leuk dat er veel bejaarden liepen waarvan de kids zeer veel aandacht kregen. Tja, zie de foto maar want veel meer kan ik er niet over vertellen.

Ik heb nog niks over onze trouwplannen op het blog gezet merk ik net. In Japan, schrik niet, is het de gewoonte eerst een papiertje te tekenen in het gemeentehuis met je normale kloffie aan en dan een jaar later pas de ceremonie te hebben. Dit gaan we dan ook doen maar toch een beetje anders. Begin februari willen we officieel trouwen en dan ook in februari gaan we een week naar Nederland om het te vieren. Een jaar later komt dan nog een ceremonie in Japan. Het kan allemaal nog veranderen maar dit is nu het plan.

Oh ja!! Jullie vragen je natuurlijk af of het EK nog te volgen is in Japan. Het antwoord is JA! De afgelopen week ben ik twee keer om 3:45 opgestaan om Nederland-Italie en Nederland-Frankrijk te zien. Het geluid van de tv gaat dan uit en Radio 1 aan (via internet). De radio heeft wel 30 seconden vertraging maar daar valt mee te leven. Toch, toen ik vlak nadat Frankrijk 2-1 maakte wilde chatten met mijn Nederlandse vrienden om zoiets als `SHIT` te zeggen, begonnen zij ineens de tekst `GOAL` te sturen waarvan ik flink in de war raakte. Wat bleek; 30 seconden na de 2-1 stond het alweer 3-1. Wat waren die wedstrijden fantastisch; dat is een dagje brak op werk best wel waard!

Nou laten we hopen dat Nederland ver komt! Ik kom er met mijn volgende post vast nog op terug. Nu iedereen de hartelijke groeten, en tot de volgende post!

Met kaas en humor

2008-05-05T15:42:00.000-07:00

Jeetje, een hele maand achter de rug en ik had nog niks geschreven. Nou, de maand april zat weer helemaal vol en zowaar met een beetje kaas. Deze maand had ik namelijk 2 keer heel veel Nederlanders ontmoet! De eerste keer was op 6 april toen Eriko en ik naar een hanami-picknick gingen. Kunnen jullie het nog herinneren? Hanami betekent letterlijk bloemen kijken, en dan vooral kersenbloesem die slechts 1 a 2 weken in bloei staan. Rond deze tijd zijn bijna alle Japanners op de been om op een zo mooi mogelijke plaats van de `sakura` te genieten. De Nederlandse Vereniging van de Kansai heeft jaarlijks een picknick aan de Ashiya rivier in Kobe. We hadden eigenlijk geen idee waar het precies was, maar de Nederlandse vlag was een duidelijk aanduidingspunt.

Ja, dat is me even wat met al die Nederlanders! Aan het begin was het wel vreemd omdat ik al ruim 2 jaar bijna alleen met Japanners omga maar het was wel heel gezellig. Er waren zo`n 30 Nederlanders waarvan ongeveer de helft kinderen. Het was prachtig weer; gelijk zo`n beetje de eerste `zonder jas` dag. Afijn, zie de foto`s maar en dan weet je het wel.

Daarnaast was ik op 24 april na mijn werk naar de `Mayors Mansion` gegaan om daar de verjaardag van de koningin te vieren. Het was georganiseerd door het Nederlandse Consulaat. Er waren ongeveer 80 mensen van wie de helft Nederlander. Naast het gezelschap de vele gezellige Nederlanders was er een overvloed aan lekker eten zoals bitterballen en stamppot. Nu klinkt dat niet erg chic maar dit was het zeker; alles was mooi aangekleed en iedereen was strak in pak.

Zal ik nu dan wat vertellen over mijn nieuwe baan? Ik kan zeggen dat het een grote verbetering is ten opzichte van de vorige. Ik heb het er naar mijn zin en de werktijden zijn stukke beter. Ik heb een eigen ochtendklas samen met een Japanse lerares bestaande uit slechts 6 kinderen. In september komen daar nog eens 6 bij dus tot dan kan ik lekker achterover hangen. Nou, toch valt het niet mee want die aan die 6 kids heb je wel je handen vol. Ze zijn 2,5 tot 3 jaar, dus af en toe komt het onaangename aroma van de achtersten je tegemoed. Maargoed, daar tegenover staat dat je minstens 5 keer op een dag een zware lachbui hebt van de rare streken die ze uithalen. Ik heb zowaar een foto van mijn klas en mijn Japanse collega. Naast de ochtendklas heb ik nog een middagklas en dat valt niet mee. Telkens niet wetend welke kinderen er komen is het ook lastig om ze te handhaven (4-6 jaar oud). Als je dan ook nog moe bent van de ochtendklas kan het echt zwaar zijn, maar ach, daar heb je de weekenden voor.

Oh ja, gisteren was er een beroemde komediant in het lokale warenhuis; Choshu Koriki. Natuurlijk waren we er als de kippen bij omdat hij vaak op TV verschijnt. De Japanse humor vind ik nog steeds een beetje bizar maar ik begrijp het best. Wat mij opvalt is dat ze hier een karakter creeren en die dan tot in de treurnis uitbuiten. Een goed voorbeeld is `Hardgay` of als je te lui bent om te lezen en liever de beste man in actie ziet hier een filmpje. Een Nederlander zou er moe van worden en de Japanner op den duur ook wel maar toch door op te treden bij bijvoorbeeld warenhuizen krijgen ze vast nog veel centen binnen.De kinderen vinden ze helemaal geweldig en ik had in Kushiro moeten toezien hoe ouders en leraren zuchtend de kinderen verzochten om te stoppen met de FUUUU van Hard Gay en de `Kiretenaisho`(ik ben niet boos hoor..) van Koriki. Koriki was dus in Diamond City. Hij was mede bekend door deze videoclip/hit.

Oh ja, en daarvoor als voorprogramma was er nog een een of andere minder bekendere baklap die ook probeerde op de vallen door expliciete kleding en door `luchtworstelen`.

De Nederlandse komedianten komen ietwat intelligenter over (met respect voor de Japanse komedianten) maar neem bijvoorbeeld Bert Visscher die ook veel werkt met visuele hulp en kostuums maar hij verandert dan wel steeds van personage. Japanners begrijpen naar ervaring ook weinig van ons gevoel van humor. Humor is toch zeer cultuur gebonden, die conclusie kunnen we alvast trekken.

Nou dat was het weer; kom zeker nog eens langs!

Groetjes uit Osaka,

Rick

Het Aanzoek

2008-03-29T18:26:00.000-07:00

Het is weer veel gebeurd hier in Osaka met ook enkele schokkende en verrassende gebeurtenissen, dus laat ik maar snel beginnen.

Het weer is de laatste tijd heerlijk met een temperatuur van rond de 18 graden. Het was een maandje geleden nog wel koud. Toen hadden Eriko en ik 3 dagen achter elkaar vrij, dus besloten we een weekendje weg te gaan. We waren een beetje laat met boeken maar er was nog een kamertje vrij in Wakayama, liggend ten zuiden van Osaka. Het begon al goed toen we uit de bus stapten en ons realiseerden dat we voor slechts 1 persoon hadden betaald door een miscommunicatie. Ach, toch weer wat yen extra en de chauffeur had toch niks in de gaten.

Wakayama ligt aan zee, en wij zaten daar dan ook, vlakbij een klein amusement park. Er was niet veel te doen en het park stelde ook al niks voor. Dit maakte ons echter geen bal uit want het idee was eigenlijk om even uit de drukke stad te vluchten. Dit was gelukt want het was lekker rustig. De eerste dag was het pokkeweer in Wakayama terwijl in Osaka de eerste sneeuw in –weet ik veel hoeveel jaar- viel. Het begin was niet echt goed te noemen maar dit veranderde toen we ons hotel binnenkwamen. De kamer was mooi met een lekkere grote badkamer met uitzicht op de baai. Het eerste wat we deden was in de onsen (natuurlijke bron; check de Hokkaido verhalen) van het hotel stappen. Onze handen waren gerimpeld toen we eruit kwamen en het weer was zowaar een stuk beter geworden. Later die dag hadden we dus even een wandeling gemaakt langs het water en genoten van de ondergaande zon.

De volgende dag was het weer lekker weer. Tot mijn grote vreugde kon je bij de grote vismarkt die daar was barbecuen. Er waren tig barbecue tafels en aan een daarvan namen we plaats. Je kon het vlees (en de vis natuurlijk) los kopen. Na deze succesvolle lunch bezochten we het amusementspark, maar na een uurtje waren we er al uitgekeken. De Europese stijl gebouwen (Spaans/Italiaansachtig) waren wel erg mooi.

Er valt over deze trip misschien niet veel spectaculairs te vertellen maar het was zeker de moeite waard, al was het maar om Osaka even te ontvluchten. Iedereen zat natuurlijk op dat ene romantische moment te wachten, maar dat moment was niet in Wakayama. Meer weten? Lees maar snel verder…

Ik had namelijk tegen die tijd namelijk al plannen gemaakt en voorbereidingen getroffen voor het aanzoek. Aanzoek? Jawel, want na 2 jaar alleen gewoond te hebben wilde ik graag samenwonen, en dat kan hier eigenlijk niet als je niet getrouwd bent. Daarbij komt nog dat we al 4 jaar een relatie hebben en dat er flink gepusht werd aan de kant van Eriko’s ouders. De voorbereidingen begonnen met een geheime bijeenkomst met de zusjes van Eriko. Voor het plan had ik hun hulp nodig, dus ik nodigde ze uit voor een vroege lunch op zondagochtend. Eriko had niks de gaten want als niemand haar wakker belt slaapt ze een gat in de dag. Ik liet ze de ring zien die ik al had geregeld en ik legde ze het plan uit. Hierna boekte ik een ryokan (Japanse stijl motel; zie ‘Het Bezoek”) in Kyoto, de plek waar het allemaal zou gebeuren.

Op de desbetreffende dag, 22 maart, was het weer gelukkig goed. De zusjes van Eriko hadden haar uitgenodigd voor een ‘zussendag’ met als doel Kyomizudera in Kyoto, de plek waar ik haar 4 jaar geleden had gevraagd om een relatie. Ik moest uiteraard werken, of nee, ik had vrij gevraagd zonder medeweten van Eriko. ’s Ochtends vroeg stond ik als eerste op de stoep bij de kapper en toen ik daar klaar was kon ik nieuwe kleren kopen in het warenhuis ‘Diamond City’. Rond 12 uur vertrokken Eriko en haar zusjes. Er werd maar net een confrontatie op het station vermeden toen ik ze zag om een hoekje en snel wegdook. Een half uur na dit gevaarlijke toeval stapte ik ook de trein in naar Kyoto. De hele dag door had ik SMS contact met de zusjes, waardoor ik steeds wist waar ze waren. Eerst bezocht ik de ryokan, en daarna nam ik de taxi naar Kyomizudera om er zo snel mogelijk te zijn. Toen ik was aangekomen heb ik 2 uur gewacht. Tijdens het wachten bereidde ik mijn speech voor. Het duurde lang maar uiteindelijk zag ik ze komen vanachter een boom. Ze gingen zitten op hetzelfde bankje als 4 jaar geleden en ik belde Eriko waarna de zusjes van haar wegliepen…

Eriko had tijdens het gesprek niks door, en dacht steeds dat ik op mijn werk was. Ik sloop echter tot achter haar rug terwijl ze begon over ‘het bankje’ en me vroeg of ik het me nog herinnerde. Toen zei ik hardop; ‘Ja, dat kan ik me nog goed herinneren’. Nog nooit in haar leven heeft ze zo erg geschrokken. Ik begon mijn speech, maar omdat ze zo was verrast bleef ze maar bazelen; ‘Waarom?’ ‘Hoe kom je hier?’. Ze was zich niet bewust van wat ik zei tot het bekende zinnetje, in het Japans, over mijn tong gleed. Dit verstond ze wel en in een snelle reactie zei ze ‘HAI’.

Haar zusjes stonden op een afstandje te kijken en Eriko schoot in de tranen. Het plan was gelukt! Er hingen constant missers in de lucht omdat Eriko eigenlijk niet wilde gaan vanwege haar zware hooikoorts en omdat ze Kyomizudera al tig keer bezocht had. De dag ervoor was het ook nog pestweer, dus we hebben veel geluk gehad.

Na nog even genoten te hebben van wat typische lekkernijen van Kyoto met groene thee in een theehuis stond Eriko voor nog een verrassing, want we zouden namelijk overnachten in een echte ryokan in het centrum van Kyoto. We namen afscheid van de zusjes en gingen richting ryokan. De Japanse stijl kamer was prachtig en het diner wat op de kamer werd geserveerd was hoe je perfectie zou definieren. Het was een weekend om nooit te vergeten.

Dit was dan het aanzoek. Ander groot nieuws is dat velen van jullie misschien al weten, maar ik heb dus een nieuwe baan geregeld dichtbij huis en met erg goede werktijden. Het is weer een baan als leraar, maar dan bij een internationale kleuterschool. De overgang tussen de 2 scholen verliep erg moeizaam omdat mijn oude school geen nieuwe leraar kon vonden. Na lang onderhandelen begon ik iets later bij de andere school en werkte ik ’s ochtends voor de kleuterschool ‘Ladybug’ en ’s middags en ’s avonds voor mijn oude school. Na 1 week keihard werken ben ik daar nu vanaf en het eerste wat ik dacht op zondag was’blog updaten’! Het waren turbulente weken en het zal voorlopig niet stoppen, maar ik zal mijn uiterste best doen om jullie up-to-date te houden.

Groetjes uit Osaka.

Vakantie in Nederland

2008-01-27T19:58:00.000-08:00

Al 2 weken zit ik weer in Japan, en nu zit iedereen natuurlijk te wachten op het verslag van mijn vakantie in Nederland (dat hoop ik dan).

Nou daar gaan we dan! Mijn vertrek naar Nederland was op 23 december. Eerst moest ik dus weer vliegen. Zo onderhand weet ik wel hoe je zo’n lange reis kan invullen; gamen, lezen, gamen, muziek luisteren, gamen en een filmpje kijken! Slapen, daar is het voor mij te oncomfortabel voor.

Bij aankomst stond een hele delegatie mij weer op te wachten. Het was goed om weer in Nederland te zijn na ongeveer 2 jaar. Op Schiphol maakten we nog een leuke foto; ik had tijdens de pubertijd toch wat meer mijn best moeten doen met groeien!

Mijn vakantie was een aaneenschakeling van reünies, familiebezoeken, ontmoetingen met vrienden, afgewisseld met lange gamesessies. Het begon echter anders, namelijk met het assisteren van mijn vader. De allereerste ochtend kwam ik met mijn jetlag namelijk om 4 uur ’s ochtends uit mijn oude (warme) bed, dus ik besloot mijn vader te helpen op gelijk de drukste dag van het jaar, en eveneens ook zijn verjaardag. Tot een uur of 12 waren we lekker bezig met zijn allen. Op dit soort dagen hangt een gezellige sfeer waarna je spontaan denkt; was ik toch maar bakker geworden.

Wat een groot huis is het toch, dat pand van Hoek! Ineens heb je dan zeeën van ruimte, een bank van formaat, het toilet op de juiste hoogte, een ruime keus aan brood en ook een heus gamewalhalla op de bovenste verdieping.

Zo zaten we daar dan vaak met vrienden en hier met ooms Michael en Stephan.

De mooi versierde kerstboom stond fier in de woonkamer. Das weer eens wat anders dan de pimpelpaarse kitsch kerstbomen met lampjes met tien verschillende knipperstanden zoals ze die hebben in Japan. Het was een verademing om kerst te vieren in Nederland, waar kerst nog enigszins betekenis heeft. We vierden het met familie. Hieronder zitten we met zijn allen in de huiskamer.

`s Avonds hadden we een diner zoals we die elk jaar hebben met gebakken aardappels en varkenshaas. Twee jaar had ik dit moeten missen. In Japan doen ze ook wel aan een kerstdiner maar dan niet met de familie en dan niet thuis. Kerst is vooral voor koppels die dan uit eten gaan en cadeaus voor elkaar kopen. In Japan is kerst heel commercieel, en geen Christelijk feest zoals in Nederland. In Japan gaat het gaat vooral om de kerstman, kerstbomen en cadeaus.

Wat ik ook erg had gemist van Nederland was het brood en de kaas. Elke dag kon ik genieten van lekker vers brood, beschuit, kaas en nog alle speciale items die vooral met kerst en oud en nieuw gegeten worden zoals krentenbrood met spijs. Elke ochtend maakte ik een lekker ontbijt.

Oud en Nieuw stond ook voor de deur. Zowel kerst als Oud en Nieuw vier ik het liefst in Nederland. Oud en Nieuw is in Japan wel van grote betekenis. De tradities worden als belangrijk ervaren. Elk jaar worden over het hele land nieuwjaarskaarten verstuurd, dan is daar ook het bezoek aan een tempel na twaalven en de mochi (smerige plaktroep) met de mandarijn erop (zie mijn vorige post over het Japanse nieuwjaar). Toch ben ik liever in Nederland vanwege het lekkere eten, de champagne, de gezelligheid, de countdown en natuurlijk het vuurwerk.

!
Dit jaar hadden we wel een beetje teveel vuurwerk. Jongens, het was echt een prachtig knalfestijn maar volgend jaar mag het wel ietstie pietsie minder hoor! Om 12 uur middernacht hadden we een groot gezelschap bijeen om lekker te proosten. Zoals altijd kwamen vrienden en kennissen langslopen wat het tot een onvergetelijke jaarwisseling maakte.

Na al die drukte met kerst en Oud en Nieuw dacht je zeker dat we het wat rustiger zouden krijgen. Het tegendeel is waar want mijn ouders hadden namelijk meer dan 100 mensen uitgenodigd voor een nieuwjaars-verjaardags-jubileum-terugkomst feest! Voorheen zei ik dat huize Hoek groot was, maar deze dag was het huis te klein. Het was ontzettend druk doch ontzettend gezellig. Elke meter die je verzette kwam je weer iemand tegen met wie je voor minstens een half uur gespreksstof had. Er waren lekkernijen in overvloed maar door al die drukte wachtte ik op de kliekjes. Nou ja, kliekjes, de dagen erna was ik misselijk van al die salades. Door al die drukte ben ik ook vergeten foto`s te maken van de drukte, maar ik hoop dat ik jullie tevreden kan stellen met foto`s van de voorbereidingen.

Zo zag het eruit voordat het feest losbarstte. Hier de gehele bakkerij versierd met slingers.

En hier de koffie en thee tafel. Er was ook een tafel met fris en wijn en nog een met sate, salade en brood.

Door sommige van ons moest er opgeruimd worden.

Anderen hoefden niet en bleven lekker zitten om nog even een potje Killzone te spelen.

Er was ook een figuur die het wel naar zijn zin had tijden het opruimen. Hij stopte zijn sokken in zijn broek, pakte een fles cola, en al drinkend, zingend en dansend deed hij de afwas.

Maargoed, dat was dan het feest. De ontmoetingen met vrienden de dagen erna waren ook geweldig. Een bezoekje aan Kin in Den Haag, een middagje dimsummen met
Cedric, Arthur, Kin en Martijn, een kartsessie met Raymond en Cedric en dan ook nog een reunie met de Kreupele Valken Stam. Het was niet te geloven dat we de hele stam bij elkaar kregen voor een avondje Chinees en poolen. Het was weer ouderwets lachen geblazen. Hier wat foto`s (genomen door Wendy).

De Kreupele Valken Stam reunie. We wokten totdat we erbij neervielen.

Links: Wendy en Lisa storen zich duidelijk aan mijn gedrag.

Kijk, stop ik die keu daarin, kan je lachen`

Ja, lekker poolen met de Stam!

Zoals jullie zien was dit een vakantie om nooit te vergeten. Het afscheid was daarom des te moeilijk, en het was een tegenvaller om weer te gaan werken. In de laatste 2 weken dat ik terug ben heb ik een mislukt sollicitatiegesprek achter de rug en heb ik een foto gemaakt met Maiko en Eriko. Maiko was natuurlijk al 20, maar die dag was de uiteindelijke feestdag (Coming of Age day). Vandaar dat ze nog eenmaal de kimono droeg. Verder weinig nieuws, laten we hopen dat ik over een paar weken weer nieuwe dingen beleef die ik weer met jullie kan delen.
Groetjes uit Osaka!

De Gaijin Sapiens

2007-11-18T19:50:00.000-08:00

Daar ben ik weer met een nieuwe post om even terug te kijken op de afgelopen maand.

Eigenlijk komt er niet heel veel naar boven in dat warrige hoofd van mij. Oh ja, ik had natuurlijk satesaus meegekregen van mijn ouders tijdens het bezoek. Nou, daar heb ik het volgende gerecht mee gemaakt. Het was echt ontzettend lekker, en ook Eriko vond deze Hollandse hap goed te doen (het is toch wel Nederlands?).

Dan was daar natuurlijk ook mijn verjaardag. Weer een jaar ouder, wat haren minder, en wat leuke cadeau`s gehad natuurlijk. Hoewel ik ver weg zit van mijn familie en vrienden was het een dag om niet te vergeten, al was het maar de cake met een voetbalkaarsje die Eriko had verzorgd. Menig maal werd me een rood hoofd bezorgd door persoonlijke a-capella verjaardagsconcerten, en het pakket dat overkwam uit Nederland zat weer boordevol. Mezelf had ik een Playstation Portable cadeau gedaan.

Hier zit nog een verhaaltje aan vast. Een tijd geleden had ik een mail gestuurd naar de Power Unlimited (je weet wel, dat Nederlandse games magazine) om te vragen of de redactie met mij een biertje wilde drinken als ze in Japan waren. Helaas kwam het niet zover maar plotsklaps stond dezelfde mail in het blad als `brief van de maand` wat me een gratis game bezorgde.

Met Eriko was ik nog naar de Tennoji dierentuin geweest. Het was vreemd omdat de mensen naar dieren horen te kijken, maar in plaats daarvan keken ze naar mij. Ik weet dat buitenlanders zeldzaam zijn in Japan, maar het volgende had ik toch echt niet verwacht. Twee oppassers beslopen me van achteren, en grepen me bij me kladden. Ze sleepten me mee en stopten me in een kooi. Eriko probeerde ze te stoppen maar het mocht niet baten. Binnen 5 minuten hadden ze een bordje geplaatst met `Homo Sapiens`, en daar zat ik dan. Na enkele minuten kreeg ik echter een snood plan om te ontsnappen en dat was wanneer Eriko de volgende foto maakte. Let op die valse grijns!

Op de voormalige universiteit van Eriko en mij vindt elk jaar een festival plaats. Om goede herinneringen op te halen en om te kijken of er wat is veranderd gingen we op weg naar Hirakata-shi. Het was vreemd om rond te lopen op de campus terwijl je niemand kent; dit was wel anders toen we er nog studeerde. Toch was het een feest van herkenning want er was niks veranderd en ook de atmosfeer van 3,5 jaar geleden was nog aanwezig.

Hierna ontmoette we een vriendin van Eriko in Hirakata. Ze had ons uitgenodigd voor een nabe-party (dat is een soort Japanse fondue). Het was erg lekker en vooral heel gezellig.

In Japan is het een grote gebeurtenis als iemand 20 jaar wordt. Op een dag ergens in januari dragen alle net 20 geworden jong volwassenen een kimono. In het Engels heet deze dag de `Coming of Age Day`. Omdat ze de hele dag rondstruinen op festivallen is het moeilijk om dan mooie foto`s te maken. Vandaar dat Maiko (Eriko`s zusje) 2 keer de kimono draagt voor zowel een fotoshoot als de voor de dag zelf. Dit is heel gebruikelijk, en ik mocht mee om bij deze bijzondere gebeurtenis te zijn. Na de fotoshoot mocht ik zelf ook met haar op de foto.

Deze week wordt er Sinterklaas gevierd op het werk met de kinderen. Ik moest een speciale week organiseren en ik had besloten de kinderen in de war te brengen door ze uit te leggen wie Sinterklaas is (hij lijkt namelijk op de kerstman die hier wel bekend is). Ik hoop dat de stress van het organiseren het allemaal waard was. Over een maandje is daar ook de reis naar mijn vaderland dus er zal genoeg te vertellen zijn om mijn blog interessant te houden. Hierbij laat ik het dan, en de groeten uit Japan!

Het bezoek

2007-09-29T21:32:00.000-07:00

Hallo allemaal. Het heeft schandalig lang geduurd maar ik ben weer terug met een nieuw verslag. En dit keer een verslag van het bezoek van mijn vader en mijn jongste broer Bob.

Ja, dat is wel even vreemd als je familie ineens bij je zit in de trein (voor mij dan). Ik had de eer om ze in een hele week Japan te laten zien. De hitte was de hele week een vervelende klier, want het maakt het lopen er niet makkelijker op. En lopen, dat doe je wel natuurlijk in zo`n week! We lieten ons natuurlijk niet kennen dus we hebben veel gezien.

Op zondagochtend, 12 augustus, was daar het moment dat mijn familie en Eriko`s familie elkaar ontmoetten. Het zou echt een frontale botsing tussen 2 culturen worden, dus iedereen was zenuwachtig. Dit bleek eigenlijk nergens voor nodig want de Japanse gastvrijheid en de Nederlandse spontaniteit zorgde voor een gezonde mix waardoor een prettige atmosfeer ontstond. Beter had deze ontmoeting niet kunnen verlopen.

In de late middag was Osaka Castle de eerste bijzienswaardigheid. Na het alweer 10 keer bezocht te hebben was het toch wel weer adembenemend. Het was een onbeschrijfbaar spektakel, zeker omdat er een overweldigend mooie zonsondergang mee gepaard ging. Mijn eregasten waren blijdelijk verrast door deze schitterende verschijning. Zo, en dan ga ik vanaf nu weer normale taal gebruiken!

Natuurlijk had ik het bezoek goed voorbereid; ik had namelijk een overnachting geregeld in een echte Japanse Ryokan (Japanse stijl hotel). Daarvoor moesten we naar de historische stad Kyoto. We kregen een speciale kamer omdat Theo en Bob Hoek in Japan waren (eigenlijk was er toevallig een vrij dus mochten we die nemen).

Op het idioot grote station van Kyoto hadden we eerst nog wat groene thee cake met smerige plaktroep. en daarna brachten we Kyomizudera een bezoek waar we veel foto`s maakten. De foto met het meeste potentieel werd helaas verpest door de baklap die zijn vinger voor de lens hield...... En eigenlijk ook wel een beetje door mijn vader die zijn tong uitsteekt.

Nou ja, deze is ook wel goed gelukt.

Hierna gingen we naar het park wat er toevallig naast lag. Daar waren een Japanse oma en 2 kinderen die ons allerlei vragen stelde voor een schoolproject. Na het gesprek volgde de onvermijdelijke foto.

`s Avonds trokken we de yukata`s (Japanse kledij; het lijkt op een kamerjas) aan die in het hotel lagen. We hadden dus een ruime tatami kamer met 3 dikke futons. Zo konden we lekker slapen en de volgende dag stond dus de gouden tempel en Arashiyama op het programma.

Eerst was Arashiyama aan de beurt. De langste houten brug van Japan werd erg mooi gevonden. De vaste lezers kunnen zich vast wel herinneren dat er ook een apenpark in Arashiyama was. Om de apen te zien moesten we een bergje beklimmen want de voederplaats was op de top. Ik kan je vertellen, met 35 graden valt dit niet echt mee. Ik zal uitgebreide zweetverhalen besparen en jullie vertellen dat het uiteindelijk wel de moeite waard was.

De gouden tempel Kinkakuji is een van de meest populaire attracties van Kyoto. Zeker met een blauwe hemel en de zon fel schijnend komt de tempel het beste uit de (goude) verf.

Op de terugweg kwamen we er nog achter wat het verschil is tussen een goed en een slecht kapsel.

Woensdag was Nara aan de beurt. De grote Boedhistische tempel Todaiji mag je natuurlijk niet missen als je in Japan bent. We hadden het geluk dat er een soort van festival aan de gang was; er stonden dus allerlei lekkere eettentjes. Waar we minder geluk mee hadden waren de herten die vandaag extra aggressief bleken. Toen we de ongelukkige beslissing namen om ze te voeren werden we bijna zelf ook verorberd door de bloeddorstige beesten. Gelukkig overleefde we het, en we vervolgden onze weg naar de tempel waarin ook de grootste Japanse Boedhabeeld staat. We kwamen hier tot onze grote schrik nog een Nederlander tegen met wie we een praatje maakten. Na dit Nara avontuur waren we alweer genoeg vocht verloren dus we hielden het voor gezien.

Donderdag waren het niet bloeddorstige herten maar een kudde Japanners die we moesten trotseren. We dachten de drukte te omzeilen door op donderdag naar het aquarium te gaan maar we waren kennelijk niet de enige die dat dachten. De mannen moesten werken maar de vrouwen en kinderen kennelijk niet. Het zag zwart van de mensen, maarja, dat hoort allemaal bij de Japan ervaring. Ondanks de drukte hadden mijn gasten een goede tijd. Het aquarium is niet voor niets de meest populaire attractie van Osaka!

Vrijdag stonden we vroeg op om naar Himeji te gaan. In Himeji staat het oudste kasteel van Japan. Omdat het meer dan 100 kilometer van Osaka ligt namen we de kogeltrein, oftewel de Shinkansen. Dit was voor mijn vader toch wel een van de hoogtepunten van de reis; met een futuristisch ogende supertrein naar een zeer oud Japans kasteel. Na aankomst moesten we eerst een eind lopen, daarna de heuvel beklimmen waarop het kasteel stond en toen moest ook het kasteel zelf beklommen worden. Het was weer net als bij de apenheuvel maar het voelde allemaal nog heter en kleffer aan deze dag. Theo en Bob keken echter hun ogen uit en zo eindigde weer een geslaagde dag.

Oh hij eindigde toch niet, want we bezochten hartje Osaka nog. De vele eettentjes, de drukte, de sfeer maar vooral de pachinkohallen werden door mijn gasten verbazingwekkend gevonden. Toen de schuifdeuren van de Japanse gokhallen opengingen werden we weggeblazen door de ongelofelijke klereherrie. Dat hielden we niet lang vol dus we zochten een restaurantje voor ons diner. Dit keer was het curry met rijst dat erg lekker werd gevonden.

Zaterdag was alweer de laatste dag. We bezochten nogmaals de familie Sugino en alweer werden we helemaal volgestopt met lekkernijen. Dit keer was ook de oma van Eriko bij die geen last bleek te hebben van de taalbarriere want ze praatte aan een stuk door. Hier nog een foto van deze zaterdag.

Op diezelfde zaterdag gingen we nog even naar het transportmuseum. We leerden hier alles over het Japanse transport. Die avond was de laatste avond en de dag erop moesten mijn vader en Bob weer terug naar Nederland. Het was een unieke week, en ik ben blij dat mijn familie nu met eigen ogen heeft gezien hoe Japan is. Het afscheid was moeilijk, maar gelukkig kunnen we elkaar met de kerst weer zien, want die ga ik in Holland vieren!

Tot gauw!!

Rick

Het drukke Osaka

2007-07-30T06:45:00.000-07:00

Het is alweer veel te lang geleden dat ik heb geschreven, het is dus weer hoog tijd! Er is de laatste tijd wel het een en ander gebeurd maar ik heb er helaas geen foto`s aan over gehouden. Sorry daarvoor, dan maar gewoon een verhaaltje.

Een maandje geleden was ik met de Nederlandse Vereniging van West Japan uit eten gegaan. Het begon om 19:00 uur maar helaas kon ik dat niet redden vanwege die vervelende werktijden die ik heb (van 11:00 tot 20:00 uur). Ik kwam dus om 21:30 aan (inclusief reistijd en verdwalen). We aten bij een Chileens restaurant. Ik kan je vertellen dat het goed binnen te houden was, en er was zelfs een echte Chileen die speciaal voor ons gitaar speelde. Nou ben ik helemaal vergeten wat over de vereniging te vertellen! Het is een vereniging met vooral Nederlandse leden die jaarlijks een aantal bijeenkomsten heeft, gewoon voor de gezelligheid. Gezellig was het zeker, en het is altijd weer een opluchting als je weer eens in het Nederlands kan praten. Ik kijk al uit naar de volgende bijeenkomst.

Kunnen jullie je nog herinneren dat ik een blogreport heb geschreven over een conflict op het werk toen ik nog in Kushiro was? Nou, hier is het ook raak en weer heb ik er (gelukkig) niet veel mee te maken. Nu betreft het mijn collega uit Australie die na onvrede en ruzie vertrekt. Het is voor sommige mensen die in Japan komen wonen moeilijk zich aan te passen aan het Japanse bedrijfsleven. Werknemers hebben het hier moeilijker omdat de werktijden lang zijn en omdat je weinig betrokken wordt bij het bedrijf. Naast het helemaal niet krijgen van informatie (en als je het krijgt dan is het op het laatste moment) heb je ook helemaal niks te zeggen. Je bent overgeleverd aan het Japanse management, en dat is moeilijk te accepteren.

Gisteren was het Eriko`s verjaardag. Ik heb haar weten te verassen met een verjaardag Nederlandse stijl. Het lijkt erop dat verjaardagen in Nederland belangrijker worden gevonden dan in Japan. Zo worden niet vaak slingers opgehangen en een taart is ook niet vanzelfsprekend. Hoewel dit soort tradities vooral voor kinderen bedoeld zijn had ik voor Eriko een taart gekocht en wat slingers gemaakt en ballonnen opgehangen. Het was weer gezellig, en zo ben ik er alweer doorheen. Het is jammer dat ik zo weinig vrije tijd heb in het drukke Osaka want in Kushiro, waar het leven niet zo snel gaat, hat ik meer vrije tijd om bijvoorbeeld bergen te beklimmen. Over 2 weken gaat het wel heel gaaf worden als mijn vader en mijn broertje Bob Japan komen bezoeken. Verwacht dus weer veel foto`s en wilde verhalen! Tot dan!

lekker hoor, huidschilfers...

2007-06-06T07:48:00.000-07:00

Het is weer maandag, de dag dat ik van alles en nog wat doe. Vandaag kwam er een goochem van de E-broad om mijn internet te fiksen. Het duurde wel anderhalf uur, maar uiteindelijk kwam daar toch weer de startpagina tevoorschijn. De laatste tijd is het elke week weer mis maar nu zou het permanent moeten werken omdat ze een dinges hebben vervangen. Maargoed, daarna kwam ik er ineens achter dat ik al een tijd niks meer heb gedaan aan mijn blog! Tja, dat moet ik zelf maar fiksen.

Tja, wat is er gebeurd? Ik ben met Eriko, een vriendin van haar en haar vriend naar een huisdieren beurs geweest. Dit jaar moest ik Pasen weer missen, maar dit maakte het weer een beetje goed vanwege de kuikentjes die er waren. Je begrijpt natuurlijk dat het vooral voor kinderen en honden was (je mocht je hond meenemen), maar wij hebben ons er ook vermaakt. Als je bent opgegroeid in een stad kom je weinig in aanraking met dieren. Ik ben wel gewend aan konijnenkeutels omdat ik uit Schipluiden kom, maar Eriko dus niet. Ze had het er dus erg naar haar zin. Er waren ook van die huidschilfers etende visjes. Je mocht daar je hand in het aquarium steken en dan zouden de visjes je handen schoon eten. Nou dat was me een spektakel zeg! De visjes zaten helemaal vol met huisschilfers van de eerdere bezoekers dus de onze lustten ze niet meer. Het was wel een feest voor al die visjes; huidschilfer hemel!! Alom was het een geslaagde dag.

Verder… tja… Het leven begint alweer gewoon te worden hier. Ik help af en toe de vader van Eriko met zijn moestuin. Ik krijg dan ook wat van hetgeen dat verbouwd wordt zoals uien. In Kushiro waren het aardappelen en zalm, en hier zijn het uien waarmee mijn koelkast stampvol zit. In de zomer wordt het erg zweten, maar dan doe ik het voor watermeloenen!

Het is misschien wel aardig om wat foto’s van mijn huis te publiceren.

De huiskamer. Jullie kunnen mijn pas gekochte stoel zien, mijn futonkast, mooie witte kasten met wat zooi erop (let u ook vooral op de groene plant wat in prachtig contrast staat met het rode calligrafeer dinges).

Dan is hier mijn mooie nieuwe aanwinst: Een Sharp/Aquos HDTV. Het wit past mooi bij de witte Nintendo Wii en helaas iets minder bij de grijze DVD speler maar dat maakt dan weer niet uit (ik bedoel, ik kan tenminste lekker een DVDtje kijken).

Hier een overzicht van mijn geweldige keuker met 1 pits electrische kookplaat (pas vervangen omdat het een half uur duurde om een eitje te bakken). Ook kunt u het irritante witte schuifding zien wat altijd in de weg zit (ik heb het nog niet voor elkaar gekreken om het eruit te halen).

Kunt u het zien? Ik woon op de bovenste verdieping de tweede van links. Mijn was hangt lekker te drogen. Benieuwd naar het uitzicht? Kijkt u maar naar het volgende kiekje.

Een lekker uitzicht met vooral lekker veel draden! Er is hier wel 2 keer zoveel groen als in Osaka (ik woon in Sakai-Osaka), en ik zit vlak naast een (smerige) rivier en er is gelukkig niet zoveel hoogbouw. Dan nog met zo'n blauwe lucht ook; wie zou hier nou niet willen wonen!?

Dat was het dan weer; mijn maandelijkse gezwam. Het is toch wel erg dat het maandelijks is geworden, maar wie weet komt het volgende bericht wel over 3 weken. Kom maar weer eens langs op mijn blog, want een nieuw bericht komt er zeker!

Rick

Osaka

2007-05-05T08:15:00.000-07:00

Hallo allemaal, welkom terug op mijn blog! Het is een tijd geleden maar ik ben weer helemaal terug! De rede van mijn afwezigheid was natuurlijk de verhuizing naar Osaka , maar ook mijn nieuwe baan en het moeten missen van Internet. Maar nu, met mijn hikari fiber turbo connectie en wat vrije tijd, kan ik weer updaten.

Voor ongeveer anderhalve maand woon ik nu in Osaka. Het vinden van een woonplaats was best moeilijk; zeker als je Kushiro gewend bent waar alles goedkoper en ruimer is. Een makelaar liet me een paar appartementjes zien vlakbij waar ik werk. Ik vond het niet al te denderend; de kamers waren superklein en de gebouwen en omgevingen waren smerig. Toen kwam ik op het briljante idee om wat dichter bij Eriko te wonen. Er was helaas niet veel keus, maargoed, de plaatselijke makelaar wist wel een leuk plekje. Het duurde niet lang om te beslissen, want hij liet mij een mooi gebouw zien met een schoon leeg flatje, 3 minuten van Eriko vandaan… alsof het voor mij gebouwd was!

Mijn baan is wel om uit te houden, maar zo geweldig als in Kushiro is het niet. Ik geen wederom Engelse les, maar dan aan kleine groepen kinderen van 4 tot 12 jaar. Elke groep kinderen zie ik 2 keer per week, dus het is veel voorbereiden geblazen! Het valt niet mee hier, omdat ik elke dag om 9:30 vertrek en ’s avonds om 21:30 pas thuis ben. Het duurt ongeveer 1,5 uur om daar te komen. Maargoed, in een grote stad als Osaka zijn veel mogelijkheden, dus voor langer dan een jaar zal het niet zijn.

Ik heb veel meegemaakt. Zo was de kersenbloesem weer in volle bloei, en daar mag niemand in Japan wat van missen! Met Eriko was ik dus naar Osaka castle geweest en met Fred, Loes en Stephan (oom, tante, oom) was ik naar Kyomizudera gegaan. Jaja, voor 3 weken kwam het drietal even buurten in Japan. Het was jammer dat ik moest werken, maar toch hebben we 3 dikke dagen leuke dingen kunnen doen. Een bezoekje Hiroshima viel hier ook onder.

Daar gingen we dan, ’s ochtends met de Shinkansen naar Hiroshima. Deze supersnelle trein bracht ons op onze bestemming in ongeveer anderhalf uur. Op deze eerste dag stond Miyajima op het programma. Miyajima is een klein eiland met een aantal prachtige tempels en tuinen. Het is ook beroemd voor de wilde herten. De herten hebben een flinke reputatie; ze schijnen nogal agressief te zijn, maar daar hebben we niks van gemerkt. We hadden de hele dag eindeloos rondgedwaald op dat eiland dus iedereen was vermoeid maar voldaan.

De tweede dag gingen we naar het atoombommuseum. Het was een emotioneel beladen bezoek, want wat daar is gebeurd is natuurlijk verschrikkelijk. Eigenlijk zou iedereen het moeten bezoeken, dan blijft iedereen wel met zijn tengels van die rommel af! Daarna ging ik alleen terug naar Osaka en mijn familie ging alleen verder op avontuur in Japan (ik moest werken). Wat dat betreft waren ze een voorbeeld voor integratie want na een paar dagen konden ze al de weg vinden in Japan!

Vandaag heb ik samen met de familie Sugino het stuk land waar ze groenten verbouwen omgeploegd. Het was wel gezellig maar we hebben daarnaast ook keihard gewerkt; ik kan geen stap meer verzetten. De volgende keer meer over mijn leven in Osaka, maar nu kan ik maar beter gaan slapen want ik begin hallucinaties te zien van een pratend kussen!

Rick

Bye Kushiro!

2007-03-05T04:01:00.000-08:00

Wat is het weer lang geleden dat ik weer in mijn blogje heb geschreven. Nou, hier is tie dan weer!

Eigenlijk wilde ik wachten tot het helemaal zeker was, en eindelijk kan ik het goede nieuws met iedereen delen; ik heb een nieuwe baan! Een vliegticket moet nog geregeld worden maar als het aan mij ligt ben ik op 16 maart in Osaka. Mijn nieuwe baan is wederom Engels leraar, maarja, als buitenlander in Japan is er niet veel anders beschikbaar. Ik zal maar zeer intensief Japans moeten verbeteren.

De afgelopen maand heb ik weer een geweldige tijd gehad in Kushiro. Wederom klikte ik een paar skischoenen in een paar ski’s om van bovenaan een berg naar beneden te ‘skiën’. want Een paar weken geleden was ik met mijn baas, zijn dochter, een nieuwe Alpha leraar en met een Alpha studentje naar het Tomamu sneeuw oord geweest. ’s Ochtends om 7 uur vertrokken we om na een 4 uur lange reis uiteindelijk op onze bestemming te komen. Hokkaido is groter dan Nederland; dat merk je wel als je erdoorheen rijdt. Gelukkig zorgde het mooie (witte) landschap en de Nintendo DS voor een mooie reis.

Om 11 uur kwamen we aan en om 12 uur stonden we op de lange latten. Het was flink lastig met al die potentiële crashobjecten (kinderen) en met die afgrond. Gelukkig stortte ik niet van de afgrond maar crashte ik telkens tactisch tegen hopen sneeuw. Aan het begin viel ik veel mensen onbedoeld lastig door ze af te snijden, maar langzamerhand begon ik het skiën onder de knie te krijgen. Een tijdje later werd de konijntjes piste me toch wat te saai dus begon ik aan een wat steilere helling. Het ging best hard, en het is dan moeilijk om snel na te denken wat je moet doen. Dit resulteerde in een crash tegen een boom die midden op de piste stond.

Later begreep ik dat skiën eigenlijk voor domme mensen is want je moet helemaal niet nadenken om een bocht te maken; dat moet automatisch gaan. Oh, waarom had niemand me dat eerder verteld! Beneden de helling stond ons hotel dus vanaf een schans wist ik precies door het raam van mijn hotel te vliegen, en zo viel ik dus in slaap. De volgende dag ging het skiën veel beter. Ineens leek de berg veel kleiner want ik was steeds sneller beneden. Zonder botbreuken ben ik het weekend doorgekomen; het was een geweldige ervaring!

Het afgelopen weekend had ik vaarwel moeten zeggen tegen de scouting in Kushiro. Het was best moeilijk, want ik heb een leuke tijd met ze gehad. Hier zijn nog een paar foto’s van die dag. We zagen trouwens nog een mooie oude stoomtrein! De laatste week heb ik nog andere afscheidsfeestjes. Langzamerhand begin ik te realiseren dat mijn leven in Kushiro snel voorbij zal zijn. Ik ga binnenkort een nieuw leven beginnen in Osaka, en daarover zal ik jullie ook alles vertellen.

Rick

Het lelijke eendje

2007-02-05T00:14:00.000-08:00

Nog steeds hoor ik de stemmen in mijn hoofd: ‘Rick, baklap! We hadden nog zo gezegd dat je je Unox muts mee moest nemen!’

Het was in de zomer van 2002 op de top van de Grössvenediger waar deze dialoog plaatsvond. Door mijn Unox muts te zijn vergeten was ik het lelijke eendje temidden van alle valken met een oranje muts (hij zat uiteindelijk wel in mijn tas, maargoed). Deze herinnering knaagt nog steeds aan me en elke keer dat ik de foto ziet moet ik er weer aan denken.

Tot op de dag van vandaag is dit trauma nog steeds te merken. 2 weken geleden was ik gaan skiën in Tsubetsu. De enige keer dat ik geskied had was in een indoor skicentrum in Nederland. Van een hoge berg af te skiën is heel anders. Het is niet alleen het skiën zelf maar zeker ook het uitzicht waar je het voor doet. Het skiën ging wel goed. Aan het begin was het nog even wennen; al was het maar de konijnenpiste (voor kleuters en voor rare kwasten die nog nooit hebben geskied). Het was er rustig en afgelegen en er waren niet veel pistes. Aan het einde van de route zag ik ineens geen verdere afdaling maar alleen maar de witte lucht. Afijn, ik ging dus rustig verder, en toen ineens zag ik het einde van de baan dat een heel eind beneden lag; net na een heel steile helling naar beneden. AAAAAHHHH! Gelukkig zijn er geen ongelukken gebeurd maar mijn skikunsten werden zwaar op de proef gesteld!

Dan hier kunnen jullie een foto zien van mij met de Unox muts op. Ik weet dat het nu te laat is, en het zal lang duren voordat ik zonder Unox muts een besneeuwde berg opga, maar ik voel me nou toch al een beetje beter.

De week erna zou ik ook gaan skiën. De woensdagavond daarvoor begon ik me echter ziek te voelen. Al wat in mijn mond kwam projecteerde mijn ingewanden (welke daarvoor verantwoordelijk zijn weet ik niet) er weer uit. De volgende dag wilde ik wel afbellen maar mijn baas was niet te bereiken. Ik probeerde dan toch naar school te gaan maar na 3 uren gaf ik het op. Mijn baas bracht me naar het ziekenhuis. In Japan is het heel normaal dat je voor het meest kleine akkefietje naar het ziekenhuis gaat. Ik kreeg daar een spuit en ze zetten me aan een infuus voor een uur. Ik wist niet wat ik meemaakte en ineens voelde ik me nog zieker dan ik eigenlijk was. Toen ik weer thuis was duurde het echter niet lang voordat ik me weer beter voelde. Denk je eens in dat je in een Formule 1 auto zit, en vergelijk het dan met de snelheid dat ik weer beter was! Helaas kon ik niet gaan skiën, dan zou toch een beetje riskant zijn (dat is het sowieso, want ik als ski brokkenpiloot breek zo een been).

Verder nieuws is nog dat de Japanse minister van volksgezondheid vrouwen in een toespraak beschreef als babyproducerende machines. De reacties laten mooi zien waar Japanse vrouwen zijn met hun emancipatie want de reacties waren (zeer terecht) verpletterend. Echter, dat een minister zoiets uit zijn bekspekkas krijgt dat is toch wel een indicatie dat de oudere generatie hieraan nog aan moet wennen, en dat de vrouwen verder moeten vechten voor hun gelijkheid. Ze hebben nog een lange weg te gaan want nog steeds geldt Japan als een zeer masculien Land. (Zie ook de studie van Geert Hofstede met zijn Cultural Dimensions; Japan scoort zeer hoog met 95 punten. Daartegenover staat Nederland met slechts 14 punten voor masculiniteit). http://www.geert-hofstede.com/hofstede_dimensions.php De toespraak ging trouwens over het afnemen van het stimuleren van de bevolkingsgroei. Nou, dan kom je niet ver met zo’n uitspraak!

Dat was even een zwaar onderwerp vanuit mijn vakgebied; als jullie een mening of reactie hierop hebben twijfel dan niet om die te geven. Een zwaarbeladen report deze keer! De volgende keer wordt hij weer zo luchtig als de slagroom van mijn vader.

Rick

Smerige plaktroep met een mandarijn erop

2007-01-19T05:54:00.000-08:00

Het is weer een tijd geleden sinds mijn laatste report. Natuurlijk heb ik hier (min of meer) een goede rede voor (zweet zweet). De 3 weken voor mijn vakantie in Osaka was het namelijk een gekkenhuis bij Alpha! Mijn collega’s waren hem gesmeerd dus ik bleef alleen achter. Ik nam dus veel lessen over wat resulteerde in een rampenwerkschema met in de ochtend mijn bezoek aan een basisschool en in de middag en avond privé-lessen, soms wel tot 21:30!

Daarna volgde een welverdiende rust in de vorm van een vakantie van 3 weken! Deze vakantie bracht ik door in mijn geliefde Osaka. Hoewel, geliefd, het is wel even schrikken als je van het stille Kushiro naar het stampvolle Osaka gaat! Maar toen de geur van Takoyaki en Okonomiyaki mij tegemoet kwam had ik er al snel weer zin in, en toen ik Eriko zag staan tussen al die mensen was ik Kushiro alweer helemaal vergeten……….

Veeg je tranen weg, want nu zal ik mijn gehele vakantie appetijtelijk uiteenzetten. Natuurlijk was er ook nog Kerstmis. Ik heb een vraag gehad van een bekende wiens naam begint met een A en eindigt op onie over hoe kerst en oud en nieuw gevierd wordt in Japan. Het antwoord is verassend doch teleurstellend. Eigenlijk betekent Kerstmis helemaal geen ene bal gehakt voor Japanners. Christus; wie is dat? Kribbe? Ezel? Kerstkransje? Ze kennen geen van al dat kerstgedoe. “Nee, kerstmis hier is voor verliefde koppeltjes die elkaar dan cadeautjes geven.” “Oh ja, en we doen altijd wie het meeste lampjes op zijn huis kan plakken en dat was het wel zo’n beetje.” Japanners hebben geen vakantie tijdens kerst, dat geeft ook wel aan dat het geen belangrijk feest is. Oh ja, omdat kerst hier voor koppeltjes is, zijn Eri en ik naar het Hardrock Café gegaan om een grote lap vlees te eten en een glas wijn (te drinken natuurlijk)

Over oud en nieuw heb ik ook wat te vertellen. Japanners hebben wel vakantie tijdens en rond de jaarwisseling. Het is misschien wel de belangrijkste tijd van het hele jaar in Japan. Dit wil niet zeggen dat het uitbundig gevierd wordt, maar daar kan je natuurlijk zelf voor zorgen! Toen Eriko eenmaal vakantie had gingen we naar Kurashiki om daar een paar dagen rond te hangen, en om daar de jaarwisseling mee te maken. Kurashiki is a la Kyoto een stad met mooie oude gebouwen. Het oude gedeelte was allemaal geconcentreerd op één gebied, dus hoewel het er echt prachtig was waren we snel uitgekeken. Overigens was de ‘mochi' (oftewel smerige plaktroep) waar Kurashiki bekend om staat niet veel lekkerder dan normaal naar mijn mening (maarja, ik hou nou eenmaal niet van smerige plaktroep). Gelukkig was er ook een themapark in de buurt met Denemarken, en in het bijzonder Hans Christian Andersen als thema. We gingen in de ochtend. Het was er echt heel erg stil maar wel ontzettend mooi. Het was gaaf om die Europese gebouwen te zien; het gaf mij het gevoel dat ik even uit Japan was. Toen ik een legowinkel zag ging ik helemaal uit mijn dak. Eindelijk kon ik Eriko uitleggen waar wij mee speelden toen er nog niet zoveel videogames waren (nu spelen we alleen met lego in de vorm van een videogame).

Afijn, het was een mooie dag met lekker weer, en ’s avonds was daar ook de ‘countdown’. In Japan is het geen traditionele manier om de wisseling te vieren, maar ik doe het liever op de Westerse traditionele manier. Het was een heus spektakel met prachtig vuurwerk dat werd afgestoken op de maat van muziek. Het was oorverdovend en oogverblindend (in positieve zin). We zochten daarna nog naarstig naar een champagneglas om daarmee onze kinderchampagne te drinken maar dat valt niet mee om 12 uur ’s nachts. Het werden dus kartonnen bekertjes van ons hotel. Oh ja, Japanners vieren oud en nieuw normaal thuis. De echte fans zullen nog kunnen herinneren dat ik vorig jaar in een verhaal had beschreven hoe ik in mijn eentje af aan het tellen was met om me heen de slapende familie van Eriko. Na 12 uur waren we toen naar een tempel gegaan om te bidden voor een voorspoedig nieuwjaar. Mochi is wat er altijd gegeten wordt na die 31ste december. Ze stapelen ook twee ballen Mochi en een mandarijn op elkaar. Dit heeft een hele stapel betekenissen, maar kijk daarvoor maar lekker op wikipedia. Het is niet echt hoe mijn ideale jaarwisseling eruit ziet; doe mij maar de gezellige Nederlandse jaarwisseling met veel natte zoenen, doe-het-zelf vuurwerk, echte champagne en lekkere oliebollen.

Het nieuwe jaar begonnen we met een trip naar het naburige Okayama. Okayama is beroemd voor een mooi park. Dat park was inderdaad erg mooi; we liepen rondom Okayama Castle, en tijdens die wandeling gaf ik Nederlandse les. Ineens zagen we vanuit het zwarte kasteel duizenden mensen staan verder in het park. Natuurlijk gingen we even kijken, nieuwsgierig als wij waren. Een rustige wandeling zat er daar niet in. Op een strategische manier kwamen we vooruit in de mensenmassa.

“Wat is er toch aan de hand? Wat beweegt al die Japanners?” Het antwoord is: Kraanvogels! Tja, het zijn mooie beesten, daar valt niks op af te dingen; maar dat ze een publiek krijgen waar Pino jaloers van zou worden dat verwacht je natuurlijk niet! De beste vogels werden vrijgelaten; dan kan je ze zien zonder de tralies ervoor, dat is toch wel heel bijzonder. Toen ‘de crew’ eenmaal vertrekkende en binnenkomende bezoekers op een totaal onlogische manier begon te blokkeren raakte ik geïrriteerd, en al helemaal toen een vies oud mannetje op een domme manier “OUT OUT” begon te schreeuwen. Je merkt wel dat mijn tolerantiegrens was bereikt dus we zochten de rust op. Terug in Okayama deden we een verassende ontdekking; er was een Nederland straat! Vóór deze straat hing onder andere de Nederlandse en Amsterdamse vlag. Er was zelfs een een of ander torentje nagebouwd dat ook in Amsterdam stond. Het had iets met handel te maken maar wat precies weer ik niet meer.

De dag erna regende het, dus we besloten om gebruik te maken van de uitverkoop in het plaatselijke warenhuis. Het was weer ontzettend druk maar toch wel vermakelijk. Er was ook een bioscoop. Daar kozen we voor Eragon (een film over draken enzo). Eriko vond het prachtig; de komende tijd zal ze dus waarschijnlijk gek worden over mijn gezeur dat ze die film over die ring (je weet wel met die tovernaars enzo) moet gaan kijken. Zo besloten we onze vakantie. Het was een vakantie met vele hoogtepunten. De week erna had ik nog twee sollicitatiegesprekken die erg goed verliepen. Ik weet helaas nog niet of ze me aannemen maar als het goede nieuws daar is zal ik het met jullie delen. In het laatste weekend zijn we nog naar het grote aquarium in Osaka gegaan waar onder andere een walvishaai te bezichtigen is. Er was ook nog een 3-D film waar ik de kans had om een debiele foto van mezelf te maken die ik jullie niet wil onthouden:

Tot zover over mijn vakantie in Osaka. Ik zit inmiddels weer in Kushiro met twee nieuwe collega’s uit de VS. Het is even wennen maar het zijn wel goede mensen. Morgen sta ik op de lange latten/lig ik in een grote sneeuwbal onder aan een berg. Wens me succes! Nu doe ik uiteraard namens mij de hartelijke groeten aan iedereen die ik ken (je weet zelf wel of je daar onder valt). Naja, ehhh doei!

Rick

Help! 112!

2006-12-03T04:18:00.000-08:00

Wees niet bezorgd, want die 112 slaat niet op het centrale alarmnummer. Waar slaat het dan wel op? Lees maar gauw verder, want deze keer heb ik wel heel bijzondere dingen meegemaakt.

Op 27 november moest ik lesgeven op de Mihara basisschool. Erg routine voor Rick zou je misschien denken maar dit keer was het anders. Op mijn instructieblaadje stond dit keer iets waarvan je pas écht het zweet uitbreekt. Een klas van 112 kinderen. Wat? JA! 112 KLEINE KINDEREN IN 1 KLAS!

Toen ik de klas binnenkwam zag ik pas echt hoeveel 112 is. Zo begon dus de marteling voor mijn stem. Het duurde 45 minuten zoals altijd. Het ging vrij goed en ik kreeg de kinderen enthousiast, maar het was zeer vermoeiend. Na deze klas met alle groepen 1 bij elkaar had ik gelukkig een wat kleinere klas. Ze hadden de groepen 2 voor het gemak ook maar bij elkaar gezet, maar verder dan een aantal van 102 kwam het niet; wat een opluchting!

Het was een rare week. Op het instructieblaadje van de Kyouei basisschool stond geschreven dat ik Nederlandse les moest geven aan heel groep 4. Vreemd dacht ik, maar natuurlijk leuk dat ze geïnteresseerd zijn in Nederland. Verder stond erop dat ik Nederlandse pannenkoeken zou gaan bakken met groep 5 klas 1. Dat wist ik al omdat we daarover al eerder een gesprek hadden gehad. Maar hoe waren de pannenkoeken? Lees maar gauw verder.

De blauwe Toyota die ik normaal altijd gebruik was niet beschikbaar vanwege een bandenwissel (winterbanden!). Geen nood want meneer Funaki kan me altijd ter plaatse brengen met de witte Toyota truck. Ik doe de deur open en…. RIJDT DIE ZAK HOOI OVER MIJN TENEN! Hij reed niet zomaar over mijn tenen, nee, hij reed op mijn tenen en zo bleef hij nog lekker een minuut stilstaan. Ik schreeuwde het uit en riep ‘back back!’ maar hij was kennelijk zo geschrokken dat hij plotsklaps niet meer wist hoe de automaat in zijn achteruit kon (of hij was zijn Engels vergeten). Gelukkig had ik niks ernstigs, al duurde het even voordat mijn bloed weer normaal stroomde. Met blauwe tenen ging ik dus naar school. Mijn baas verontschuldigde zich duizendmaal maar op dat moment was zelfs dat niet genoeg. Wat een dwaalhoofd is die man.

Maargoed, terug naar de Kyouei basisschool. De Nederlandse les was erg leuk om te doen. De klas was best groot, namelijk 70 leerlingen, maar in dit geval dacht ik: ‘Hoe meer zielen…’. Als klap op de vuurpijl zongen we ‘Een Nederlandse Amerikaan’.

Groep 5 klas 1 deed erg zijn best om de pannenkoeken zo goed mogelijk te maken. Vaak werden ze een beetje te dik, maar dit was misschien mede omdat de leraren ook niet echt wisten hoe je ze het beste kan maken. De dag erna was groep 5 klas 2 aan de beurt en die groeide uit tot ware pannenkoeken experts. Ik was trots op mijn leerlingen, en zo besluit ik mijn bericht. Ik heb nog veel meer te vertellen, en voor de oplettende lezers; ik heb nog niks over Michael Jackson of over goochelen geschreven maar dat komt dan écht de volgende keer. Groetjes!

Rick

Pas op: Vulkaan!

2006-11-19T22:53:00.000-08:00

Twee weken geleden had ik met Sarah en James een vulkaan beklommen! Het was een erg spannende trip want toen we aankwamen stond de berg al te roken (het zou verboden moeten worden). Zo, de eerste flauwe grap is alweer gemaakt dus mijn verslag van deze klim kan niet meer stuk!

Aan de voet van de vulkaan, zo’n 60 kilometer van Kushiro gelegen, stond een waarschuwingsbord. Er stond op dat we moesten uitkijken voor naar beneden kletterende stenen, voor rook en voor giftige gassen (zeker bruine bonen gegeten die berg). Al een tweede flauwe grap en we beginnen pas met de klim, bereid je maar voor!

Het was een erg mooie klim, en al gauw waren we voorbij de loofbomen-grens (op een bepaalde hoogte groeien geen loofbomen meer maar alleen dennenbomen). We hadden een zeer mooi uitzicht, alleen begon het naar rotte eieren te ruiken (en nee, ik was het niet).

Alweer een flauwe grap verder: Ik ben benieuwd hoeveel mensen al zijn afgehaakt. Toch nog benieuwd hoe het verder ging? Lees dan maar snel verder.

Gelukkig was het weer erg mooi. Bovenop de vulkaan waaide het keihard! De lucht was echt niet te harden. Je kon allemaal modder borrelende poeltjes zien, en het gesteente daarnaast had een geel/grijze kleur. Helaas konden we geen lava zien, hoewel de rook en de modder toch ook wel interessant waren.

In de laatste alinea geen flauwe grap; wat een opluchting! Het was ook een opluchting toen we eenmaal wegwaren van de stank. We aten onze bento’s (een Japanse lunch) op een rots en we genoten van het uitzicht. Op de terugweg namen we een andere route langs een mooi meer met blauw water. Het was ontzettend helder. Onderweg maakten we nog veel idiote foto’s, met onder andere deze foto van ‘Rikkiyaki’ (In plaats van tako (octupus) Rick op een stokkie).

Dat was het dan weer! De volgende keer vertel ik wat we tegenwoordig bij de Scouting doen. Het heeft met goochelen te maken, met Michael Jackson, een Nederlandse Amerikaan en ik ga ook nog eens 2 keer dood (maar gelukkig word ik teruggetoverd). En met deze woorden zullen jullie vast nog eens mijn blog bezoeken. Groetjes!

Rick

Trick or treat!

2006-11-06T06:00:00.000-08:00

Nou een ‘treat’ was het niet om het spookhuis op te zetten; wat een werk was dat zeg!

De helft weet vast niet waar ik het over heb dus voordat er mensen afhaken zal ik even uitleggen wat er afgelopen zaterdag 28 oktober aan de hand was.

Halloween is geen groot feest in Nederland. Ook in Japan heeft het weinig betekenis maar bij de Alpha English Academy is Halloween het grootste feest van het jaar. Ieder jaar worden er door de Engels leraren activiteiten georganiseerd. Hierbij hoorde ook het maken van een spookhuis in een lokaal op de eerste verdieping. En dat hebben we geweten; eerst moesten de muren en plafonds worden bedekt met zwart plastic (vuilniszakken). Daarnaast moesten we het natuurlijk ‘eng’ maken. Meneer Funaki had nog een hele hoop spullen in het magazijn staan dus binnen de kortste keren stond de hele kamer vol met irritant geluidsmakende Halloween zooi. In het spookhuis was een tunnel met op de vloer wat scheetkussens en de kinderen moesten ook door een bak met noodles lopen. Aan het einde zou Sarah met een scream-masker als een duveltje uit een doos komen om de kinderen te laten schrikken. Voor zover de voorbereidingen.

Afijn, de voorbereidingen waren getroffen. Nu onszélf nog voorbereiden op alle spoken die binnen zouden komen rond 16:00. En inderdaad kwamen ze rond dit tijdstip binnendruppelen. Er was een Mickey Mouse, een Stitch, een kat, een gewonde bergbeklimmer en dan was er ook nog eens een stortvloed aan heksen en spoken. Ik was vermomd als…. een Nederlandse voetbalfan; ‘HUP HOLLAND!!’

Dit ben ik (uiteraard) met mijn Alpha leerling Kaisei.

Allereerst moesten James en ik de oudere kinderen vermaken (zo’n 50). Het was erg geslaagd. We deden eerst een oogballen race en daarna het beroemde krantensla spel (welbekend bij Scouting Schipluiden). Het ging allemaal prima tot een vampier een heks tot moes sloeg met de krantenknuppel. Dat was wel even minder dus de krantenknuppel van James, die niet veel verschilde van een honkbalknuppel, werd vervangen door een zachtere. Verder waren er geen gewonden. Later zouden we nog een echte honkbalknuppel gebruiken, maar dat voor een ander spel. Wees gerust; er waren geen gewonden gevallen.

Hierna was het de beurt aan het spookhuis. Het was geweldig om al die kinderen die je normaal het bloed onder je nagels vandaan halen de stuipen op het lijf te jagen. Vandaag was het de dag van wraak. Ze gingen lachend naar binnen en kwamen er huilend weer uit; zo mogen we het graag zien.

Op de begane grond hing er een gevaarte aan het plafond, beter bekend als een pinyâta. Het was de bedoeling het ding met een honkbalknuppel tot pulp te slaan. Dit was de tweede uitlaatklep van vanavond. De kinderen hadden grote pret. Toen ik aan de beurt was zat er al een flinke deuk in. Met 5 klappen met de h.b.k. (afkorting van honkbalknuppel, das makkelijker) kwam er al wat snoep uitvallen en met de laatste klap van meneer Funaki viel hij op de grond. De kinderen stortten zich op de hoop snoep, het leken wel een stel hyena’s!

Met de pinyâta tegen de vlakte was ook gelijk het feest afgelopen. Het was vermoeiend maar erg leuk. Natuurlijk heb ik weer zwaar overdreven in mijn verslag dus maak je geen zorgen; NO CHILDREN WERE HARMED!

Tot later!

Over koeien en kraanvogels

2006-10-25T06:14:00.000-07:00

Het is alweer veel te lang geleden. Het spijt me zeer voor al mijn fans, maar het wachten wordt beloond want hier is weer vers nieuws uit Kushiro van jullie verslaggever ter plaatse!

Afgelopen zaterdagochtend was ik al vroeg in het winkelcentrum te vinden om schmink te vinden voor het komende Halloween feest op zaterdag. Het viel niet mee en nog steeds heb ik niks gevonden. Misschien hebben ze het wel niet hier! Halloween is niet gebruikelijk, dat is alleen bij de Alpha English Academy, en ook carnaval bestaat niet in Japan dus het zou wel logisch zijn.

Hierna ging ik met Alpha student Kenta van 18 jaar oud naar kraanvogels kijken. Het klinkt oersaai maar dat was het allerminst! De spelers van het bekende ijshockeyteam van Kushiro heten namelijk ‘The Cranes’. Leuk! Mijn eerste ijshockeywedstrijd ooit! Ik werd ontzettend enthousiast, en middenin mijn enthousiasme en na het aanschouwen van al die knotsgekke fans werd ik spontaan ook fan. ‘Go Cranes!!’ Toen kwam Kenta om de hoek aanlopen. ‘Kenta, we hakken die mietjes van team Oji in de pan! We rammen die puk in hun ….en dan…!’ Dan zei Kenta op zijn beurt: ‘Hmm ben jij fan van de Cranes?’ ‘Ja, jij toch ook?’ ‘Nou, ik heb twee vrienden die spelen voor Oji’. ‘Oh…. Ah… okay… GO OJI!’

De Cranes wonnen de spannende wedstrijd met 4-3.

’s Avonds trotseerde James, Sarah en ik de beruchte Indiase Curry. Het was inderdaad HEET! Maar heter dan de curry die ik had met Gert-Jan in Osaka was ie niet (^_-). Hierna bezochten we het bowlingcentrum waar ik helaas niet kon winnen en daarna keken we nog een film bij mij thuis. Druk dagje!!!

Maar dan kwam de dag… De dag dat ik met de Scouting op pad gingen naar een Japanse boerderij. We vertrokken om 8:15 vanaf het station maar om 7:30 moesten we verzamelen omdat er natuurlijk nog een uiterst belangrijke ceremoniële opening was (ben ik daarvoor zo vroeg opgestaan?) Ik heb gemerkt dat 1,5 uur in een trein met kleine kinderen niet meevalt! Ik was al doodmoe toen we aankwamen. We hadden eerst een hike van zo’n 4 kilometer; niet al te ver dus. Bij de boerderij was ook een kinderboerderij. Onder het hek van het paardenveld stond geschreven dat als je keihard ‘POKKO’ schreeuwt de paarden naar je toe komen. Wie heeft in vredesnaam dat verschrikkelijke bord gemaakt! Na een half uur was iedereen doof en was het moeilijk om de uitleg van de boerin te horen. Ze legde namelijk uit hoe we zelf boter konden maken. Het was niet al te moeilijk dus dat hadden we zo voor elkaar. Het was natuurlijk hartstikke leuk maar je maakt boter met water, melk en zout maar waar komt die melk dan vandaan? Juist! Uit de uiers van de koe! Helaas hadden we haast dus één hengst aan die tepel en we moesten al weer terug. De koe vond het allemaal wel best; ze nam al die aandacht voor lief.

De terugweg was eveneens vermoeiend. Het werd ondertussen sterveskoud dus gelukkig duurde de afscheidsceremonie niet al te lang (slechts 15 minuten). Voor zover mijn drukke drukke weekend.

Dubbelleven

2006-10-07T23:50:00.000-07:00

Vandaag was het een zonnige dag, in tegenstelling tot gisteren toen het de hele dag regende. Er is net een persoon genaamd Ribbot in mijn dorp komen wonen die eerst in Gnar woonde. Ik heb ook een bezoekje gedaan in Gnar. Het is er heel anders, ze hebben er namelijk appels aan de bomen hangen in plaats van peren. Nook’s winkel is ook een stuk groter. Vandaag heb ik weer een brief van Sally gehad; ze stuurde wat nieuw behang op omdat ze het zo kaal vond bij mij in huis.

Jullie lezen het; Rick is helemaal de weg kwijt. Tegenwoordig lijd ik een dubbel leven; een in Kushiro en een in Animal Crossing. Animal Crossing is een spel voor de Nintendo DS waarbij je in een dorp woont met allemaal dieren. Eigenlijk is er geen doel maar je ‘leeft’ gewoon in je dorp en er gebeurd van alles.

De verveling is toegeslagen; Kushiro begint kouder te worden, buiten valt het met bakken uit de lucht en de pannen waaien van de daken (als die er waren). Thuis zijn in je eentje is geen straf maar je moet natuurlijk wel wat te doen hebben! De zalm van vorige week is al voor de helft op omdat ik al twee verschillende zalmsoepen heb gemaakt en twee dagen geleden heb ik wat zalm gefrituurd.

Elke week ga ik dan ook nog twee keer naar de fitnessclub. Het is anders dan in Nederland; er zijn bijna alleen vrouwen en niemand blijkt echt verstand te hebben van hoe je het beste de apparaten kunt gebruiken. Ik vroeg aan het begin hoe je het beste de schouderoefening kon doen, en of alles goed stond ingesteld, maar de beste man had zoiets van: gewoon hengsten aan dat ding dan voel je het vanzelf wel! In Nederland had ik andere ervaringen; als ik een apparaat probeerde kwam er 9 van de 10 keer een brede vent langs om even uit te laten zien hoe het WEL moet. Wat ook leuk is om te zien hoe de Japanners hun ‘work-out’ doen want ze halen 5 keer de gewichten op en neer en dan gaan ze snel verder naar het volgende apparaat.

Nou, echt veel interessante dingen heb ik niet te melden. De Scouting was ook afgelast vanwege de regen. Het is nu ook takkeweer buiten. Ik zet mijn DS maar weer aan, kijken of het in mijn virtuele dorp wel mooi weer is!

De zalmkoning

2006-10-02T05:12:00.000-07:00

Afgelopen zaterdag verliet ik mijn les Japans wat eerder omdat ik met meneer Funaki visspullen zou gaan kopen. De zondag erna zouden we namelijk op zalm gaan vissen op de grote oceaan; spannend! Ik ging die avond slapen om 22:00. Vroeg hè! We moesten namelijk om 03:00(!?!) vertrekken omdat de boot anders zonder ons weg zou varen. Ik stond dus om 02:15 op, nam een douche, at wat rijstballen en ik vertrok. Om 04:00 waren we bij de boot en een half uur later vertrokken we. Ondanks wat bewolking hadden we de rijzende zon ook nog gezien. Het duurde dan ook nog een uur voordat we bij ‘het’ plekje aankwamen maar om 05:30 konden we dus eindelijk gaan vissen. Van tevoren hadden we medicijnen geslikt tegen zeeziekte dus daar zouden we gelukkig geen last van krijgen. En zouden we wat vangen? lees verder...

We hadden grote hengels; zelfs met een display zodat je kon zien hoe diep je aas/haakjes lag. Tja, en dan wachten hè? Dé rede waarom menig mens geen hengel heeft. Maar zo lang duurde het niet voordat er wat actie kwam! De hengel bewoog hard naar beneden en ik wilde toeslaan. Wat deed ik dus? Ik haalde de ophaalhendel en zo werd de vis automatisch binnen gehaald in enkele seconden. Het in de boot halen was het spannende gedeelte, maar ik kreeg zoveel hulp van de ervaren vissers dat ik zelf bijna niks hoefde te doen (‘ga eens opzij landrot! Dat doe je toch niet zo!’). Gelukkig mocht ik wel de vis vasthouden voor een foto.

Dat ik niks had te doen zou gelukkig veranderen. Tot echt sportvissen kwam het echter niet; de hengel had immers zo’n stom hendeltje, en of die vis sterk was voelde je niet echt omdat er ook een stuk lood van 2 kilo onderaan de lijn hing om de lijn recht naar beneden te houden. Toen kwam er nog meer ellende, want ja hoor, het medicijn was uitgewerkt. Na 5 vissen begon ik een beetje misselijk te worden. Na 6 vissen hoefde het van mij niet meer en ik hoopte niet nog meer te vangen want als ik mijn ogen van de horizon af haalde voelde ik mijn maaginhoud naar boven komen. We gingen naar een ander plekje en gelukkig vingen we wat minder vis; het was immers al 10 uur. Maar mijn hengeltop zwieperde weer naar beneden, en toen ik op het juiste moment aan het hendeltje trok zat er inderdaad weer een grote zalm aan van 80 centimeter. Even een paar tikken op zijn hoofd en hij stopte met spartelen. Als je in Japan zegt dat je vissen teruggooit na het vangen staan ze je raar aan te kijken; vandaag namen we dus ook elke vis mee die we naar boven haalde. Mijn maag lag ondersteboven en mijn hoofd deinde mee met de golven; mijn strot was kurkdroog en mijn ledematen ontregeld. Toen kwam de achtste vis. Ik wist gelukkig alles binnen te houden en om 11:30 gingen we eindelijk terug. Meneer Funaki gaf niet echt de indruk dat hij wel eens op zee had gevist want hij had niks meegenomen om de vissen in te doen. We kochten twee grote plastic bakken en we stopten de 10 vissen erin.

Eenmaal thuis voelden we ons beter maar doodmoe, toch moesten we van die vissen af! Meneer Funaki gaf wat aan de buren en aan familie. We maakte mijn vis schoon; het grootste mannetje en nu zit mijn vriezer dus ook nokkie vol met zalm. Na dit alles was het 16:30 en volgens de gewoonte in Hokkaido gingen we ook nog naar een onsen. Er waren hier zelfs wat Yakuza (Japanse maffia) die makkelijk te herkennen zijn aan hun immense tattoo’s op hun rug. Zo sloten we de dag af. Het was een dag vol zalm, golven, golven, en naakte mannen. Het was een geweldige ervaring maar de volgende keer dat ik ga wil ik toch echt een molentje gebruiken! En nu ga ik dus koken… 3 keer raden wat!

Conflict op het werk!

2006-09-24T05:28:00.000-07:00

Afgelopen weekend was er een sportfestival van de basisschool van de dochter van mijn baas. Het was een groots evenement waar kinderen optraden en wedstrijdjes hielden. Het is ongelofelijk wat een discipline die kinderen hebben! Zoals jullie misschien weten denken Japanners (als ik even mag generaliseren) meer collectivistisch. Weinig mensen hier hebben een uitgesproken mening; in Japan is het dan ook makkelijker om tot een overeenkomst te komen omdat er weinig discussies plaatsvinden. De eigen mening gaat dus soms verloren door stilzwijgen en door maar gewoon te doen wat de baas zegt. Dit wordt er met de paplepel ingegoten, dat zie je wel aan dit grootste evenement waar alle kinderen precies doen wat van hen verwacht wordt.

Dit zijn mijn collega's. Het linkse meisje is het dochtertje van de baas en de rechtse is een vriendje van haar.

Hier zijn de 6e jaars aan het dansen!

Ongeveer 2 weken geleden zag ik maar weer dat deze verschillen makkelijk tot conflicten kunnen lijden. Mijn collega’s uit Nieuw Zeeland vonden het werk te zwaar. Eens in de week moeten ze ieder lesgeven op een basisschool net als ik, maar hun hebben daarna ook nog enkele privé-lessen wat resulteert in een 12-urige werkdag. Daartegenover staat wel dat ze slechts 4 uur hoeven te werken op zaterdag. Toch, het is anders dan in Nieuw Zeeland waar de werknemers net als in Nederland ontzettend zijn verwend. Ze klaagden dus bij de baas die zich er zichtbaar zeer ongemakkelijk bij voelde. Klagen gebeurd niet in Japanse bedrijven. Dit maakte de sfeer er niet beter op! Het conflict was vervelend, ook voor mij omdat ik er tussenin zat. De harmonie, die zo keihard nodig is in een Japans bedrijf was kwijt. Ik nodigde beide partijen uit voor een gesprek maar mijn collega’s hadden inmiddels een andere baan gevonden, en dus vertrekken ze dan begin december. He verdorie, ik raak mijn leuke collega’s kwijt en een kans om mijn TMA kwaliteiten te gebruiken om dit cultuur gerelateerde probleem op te lossen!

Volgende week komt er een spannender verhaal van Rick, want dan ga ik namelijk op zalm vissen met de baas!

Walvis

2006-09-15T05:13:00.000-07:00

Ik zal jullie eens wat vertellen over de Japanse basisschool. Kushiro is ongeveer net zo groot als Delft, maar toch zijn er wel twintig scholen! Elke dag is het weer een verassing omdat kinderen erg onvoorspelbaar zijn. Ze vragen soms de gekste vragen, zoals: ‘Zijn er ook winkels in Nederland?’, of ‘Wat is je favoriete ding?’ En heel vaak krijg ik de vraag: ‘Waarom heb je blauwe ogen?’ Daarnaast willen zo ook altijd mijn handtekening. Voor de eerste keer is het wel leuk maar nu begin ik beroemdheden steeds beter te begrijpen.

De basisschool duurt slechts zes jaar maar daartegenover staat dat de middelbare school (bestaande uit de junior high school en de high school) altijd zes jaar duurt. Waar de kinderen in Nederland ’s middags terug naar huis gaan om lunch te eten, blijven in Japan de kinderen op school. Een bepaalde instantie (gecontroleerd door de overheid) verzorgd de lunch en meestal is hij erg goed! Totdat ik afgelopen week toevallig op het lunchschema keek en ik tot mijn grote verbazing zag staan:‘Kujira', oftewel walvis!

Toen kwam voor mij het grote dilemma; wel of niet eten? Om eerlijk te zijn heb ik het al eens geprobeerd in Osaka, maar toen lag het op mijn bord en was ik eigenlijk wel nieuwsgierig. Toen ik dat stukje vlees ophad ging ik pas nadenken; walvissen zijn niet voor niets beschermde dieren! Dus toen had ik besloten het niet meer te eten. Een dag van tevoren had mijn baas de school ingelicht en dat merkte ik de volgende dag. Er werd niet over gepraat. In Japan is het een zeer gevoelig onderwerp en als je erover begint reageren de meeste Japanner erg geprikkeld. Vandaar dat ik op een Japanse tactische wijze het onderwerp vermeed. De Japanners willen de kinderen juist walvis laten eten en dan zou ‘meneer de buitenlander’ roet in het eten gooien! Toch was het verleidelijk om de kinderen op andere gedachten te brengen, maar ik vond mijn reputatie belangrijker dan de walvissen en dus hield ik me stil. Moet ik me nou schuldig voelen? Ik kan in ieder geval mensen die mijn blog bezoeken naar de 'save the whale' website sturen.

Volgende week weer een verhaal uit Kushiro!

Eerste post!

2006-09-08T06:00:00.000-07:00

Hallo iedereen,

de lange mails zijn vanaf nu verleden tijd, athans, dat is mijn bedoeling. Ik denk dat het met dit weblog een stuk prettiger is voor u die over mijn avonturen wilt lezen (in plaats van veel te lange e-mails van 1 MB). In ben van plan ongeveer 1 keer per week te schrijven (kijken of ik dat volhoud!) dus check het regelmatig en laat af en toe een berichtje achter! Onthoud, ik hou van jullie allemaal! Groetjes!

Rick