De zalmkoning

Afgelopen zaterdag verliet ik mijn les Japans wat eerder omdat ik met meneer Funaki visspullen zou gaan kopen. De zondag erna zouden we namelijk op zalm gaan vissen op de grote oceaan; spannend! Ik ging die avond slapen om 22:00. Vroeg hè! We moesten namelijk om 03:00(!?!) vertrekken omdat de boot anders zonder ons weg zou varen. Ik stond dus om 02:15 op, nam een douche, at wat rijstballen en ik vertrok. Om 04:00 waren we bij de boot en een half uur later vertrokken we. Ondanks wat bewolking hadden we de rijzende zon ook nog gezien. Het duurde dan ook nog een uur voordat we bij ‘het’ plekje aankwamen maar om 05:30 konden we dus eindelijk gaan vissen. Van tevoren hadden we medicijnen geslikt tegen zeeziekte dus daar zouden we gelukkig geen last van krijgen. En zouden we wat vangen? lees verder...



We hadden grote hengels; zelfs met een display zodat je kon zien hoe diep je aas/haakjes lag. Tja, en dan wachten hè? Dé rede waarom menig mens geen hengel heeft. Maar zo lang duurde het niet voordat er wat actie kwam! De hengel bewoog hard naar beneden en ik wilde toeslaan. Wat deed ik dus? Ik haalde de ophaalhendel en zo werd de vis automatisch binnen gehaald in enkele seconden. Het in de boot halen was het spannende gedeelte, maar ik kreeg zoveel hulp van de ervaren vissers dat ik zelf bijna niks hoefde te doen (‘ga eens opzij landrot! Dat doe je toch niet zo!’). Gelukkig mocht ik wel de vis vasthouden voor een foto.



Dat ik niks had te doen zou gelukkig veranderen. Tot echt sportvissen kwam het echter niet; de hengel had immers zo’n stom hendeltje, en of die vis sterk was voelde je niet echt omdat er ook een stuk lood van 2 kilo onderaan de lijn hing om de lijn recht naar beneden te houden. Toen kwam er nog meer ellende, want ja hoor, het medicijn was uitgewerkt. Na 5 vissen begon ik een beetje misselijk te worden. Na 6 vissen hoefde het van mij niet meer en ik hoopte niet nog meer te vangen want als ik mijn ogen van de horizon af haalde voelde ik mijn maaginhoud naar boven komen. We gingen naar een ander plekje en gelukkig vingen we wat minder vis; het was immers al 10 uur. Maar mijn hengeltop zwieperde weer naar beneden, en toen ik op het juiste moment aan het hendeltje trok zat er inderdaad weer een grote zalm aan van 80 centimeter. Even een paar tikken op zijn hoofd en hij stopte met spartelen. Als je in Japan zegt dat je vissen teruggooit na het vangen staan ze je raar aan te kijken; vandaag namen we dus ook elke vis mee die we naar boven haalde. Mijn maag lag ondersteboven en mijn hoofd deinde mee met de golven; mijn strot was kurkdroog en mijn ledematen ontregeld. Toen kwam de achtste vis. Ik wist gelukkig alles binnen te houden en om 11:30 gingen we eindelijk terug. Meneer Funaki gaf niet echt de indruk dat hij wel eens op zee had gevist want hij had niks meegenomen om de vissen in te doen. We kochten twee grote plastic bakken en we stopten de 10 vissen erin.



Eenmaal thuis voelden we ons beter maar doodmoe, toch moesten we van die vissen af! Meneer Funaki gaf wat aan de buren en aan familie. We maakte mijn vis schoon; het grootste mannetje en nu zit mijn vriezer dus ook nokkie vol met zalm. Na dit alles was het 16:30 en volgens de gewoonte in Hokkaido gingen we ook nog naar een onsen. Er waren hier zelfs wat Yakuza (Japanse maffia) die makkelijk te herkennen zijn aan hun immense tattoo’s op hun rug. Zo sloten we de dag af. Het was een dag vol zalm, golven, golven, en naakte mannen. Het was een geweldige ervaring maar de volgende keer dat ik ga wil ik toch echt een molentje gebruiken! En nu ga ik dus koken… 3 keer raden wat!