Help! 112!
Wees niet bezorgd, want die 112 slaat niet op het centrale alarmnummer. Waar slaat het dan wel op? Lees maar gauw verder, want deze keer heb ik wel heel bijzondere dingen meegemaakt.
Op 27 november moest ik lesgeven op de Mihara basisschool. Erg routine voor Rick zou je misschien denken maar dit keer was het anders. Op mijn instructieblaadje stond dit keer iets waarvan je pas écht het zweet uitbreekt. Een klas van 112 kinderen. Wat? JA! 112 KLEINE KINDEREN IN 1 KLAS!
Toen ik de klas binnenkwam zag ik pas echt hoeveel 112 is. Zo begon dus de marteling voor mijn stem. Het duurde 45 minuten zoals altijd. Het ging vrij goed en ik kreeg de kinderen enthousiast, maar het was zeer vermoeiend. Na deze klas met alle groepen 1 bij elkaar had ik gelukkig een wat kleinere klas. Ze hadden de groepen 2 voor het gemak ook maar bij elkaar gezet, maar verder dan een aantal van 102 kwam het niet; wat een opluchting!
Het was een rare week. Op het instructieblaadje van de Kyouei basisschool stond geschreven dat ik Nederlandse les moest geven aan heel groep 4. Vreemd dacht ik, maar natuurlijk leuk dat ze geïnteresseerd zijn in Nederland. Verder stond erop dat ik Nederlandse pannenkoeken zou gaan bakken met groep 5 klas 1. Dat wist ik al omdat we daarover al eerder een gesprek hadden gehad. Maar hoe waren de pannenkoeken? Lees maar gauw verder.
De blauwe Toyota die ik normaal altijd gebruik was niet beschikbaar vanwege een bandenwissel (winterbanden!). Geen nood want meneer Funaki kan me altijd ter plaatse brengen met de witte Toyota truck. Ik doe de deur open en…. RIJDT DIE ZAK HOOI OVER MIJN TENEN! Hij reed niet zomaar over mijn tenen, nee, hij reed op mijn tenen en zo bleef hij nog lekker een minuut stilstaan. Ik schreeuwde het uit en riep ‘back back!’ maar hij was kennelijk zo geschrokken dat hij plotsklaps niet meer wist hoe de automaat in zijn achteruit kon (of hij was zijn Engels vergeten). Gelukkig had ik niks ernstigs, al duurde het even voordat mijn bloed weer normaal stroomde. Met blauwe tenen ging ik dus naar school. Mijn baas verontschuldigde zich duizendmaal maar op dat moment was zelfs dat niet genoeg. Wat een dwaalhoofd is die man.
Maargoed, terug naar de Kyouei basisschool. De Nederlandse les was erg leuk om te doen. De klas was best groot, namelijk 70 leerlingen, maar in dit geval dacht ik: ‘Hoe meer zielen…’. Als klap op de vuurpijl zongen we ‘Een Nederlandse Amerikaan’.
Groep 5 klas 1 deed erg zijn best om de pannenkoeken zo goed mogelijk te maken. Vaak werden ze een beetje te dik, maar dit was misschien mede omdat de leraren ook niet echt wisten hoe je ze het beste kan maken. De dag erna was groep 5 klas 2 aan de beurt en die groeide uit tot ware pannenkoeken experts. Ik was trots op mijn leerlingen, en zo besluit ik mijn bericht. Ik heb nog veel meer te vertellen, en voor de oplettende lezers; ik heb nog niks over Michael Jackson of over goochelen geschreven maar dat komt dan écht de volgende keer. Groetjes!
Rick
Op 27 november moest ik lesgeven op de Mihara basisschool. Erg routine voor Rick zou je misschien denken maar dit keer was het anders. Op mijn instructieblaadje stond dit keer iets waarvan je pas écht het zweet uitbreekt. Een klas van 112 kinderen. Wat? JA! 112 KLEINE KINDEREN IN 1 KLAS!
Toen ik de klas binnenkwam zag ik pas echt hoeveel 112 is. Zo begon dus de marteling voor mijn stem. Het duurde 45 minuten zoals altijd. Het ging vrij goed en ik kreeg de kinderen enthousiast, maar het was zeer vermoeiend. Na deze klas met alle groepen 1 bij elkaar had ik gelukkig een wat kleinere klas. Ze hadden de groepen 2 voor het gemak ook maar bij elkaar gezet, maar verder dan een aantal van 102 kwam het niet; wat een opluchting!
Het was een rare week. Op het instructieblaadje van de Kyouei basisschool stond geschreven dat ik Nederlandse les moest geven aan heel groep 4. Vreemd dacht ik, maar natuurlijk leuk dat ze geïnteresseerd zijn in Nederland. Verder stond erop dat ik Nederlandse pannenkoeken zou gaan bakken met groep 5 klas 1. Dat wist ik al omdat we daarover al eerder een gesprek hadden gehad. Maar hoe waren de pannenkoeken? Lees maar gauw verder.
De blauwe Toyota die ik normaal altijd gebruik was niet beschikbaar vanwege een bandenwissel (winterbanden!). Geen nood want meneer Funaki kan me altijd ter plaatse brengen met de witte Toyota truck. Ik doe de deur open en…. RIJDT DIE ZAK HOOI OVER MIJN TENEN! Hij reed niet zomaar over mijn tenen, nee, hij reed op mijn tenen en zo bleef hij nog lekker een minuut stilstaan. Ik schreeuwde het uit en riep ‘back back!’ maar hij was kennelijk zo geschrokken dat hij plotsklaps niet meer wist hoe de automaat in zijn achteruit kon (of hij was zijn Engels vergeten). Gelukkig had ik niks ernstigs, al duurde het even voordat mijn bloed weer normaal stroomde. Met blauwe tenen ging ik dus naar school. Mijn baas verontschuldigde zich duizendmaal maar op dat moment was zelfs dat niet genoeg. Wat een dwaalhoofd is die man.
Maargoed, terug naar de Kyouei basisschool. De Nederlandse les was erg leuk om te doen. De klas was best groot, namelijk 70 leerlingen, maar in dit geval dacht ik: ‘Hoe meer zielen…’. Als klap op de vuurpijl zongen we ‘Een Nederlandse Amerikaan’.
Groep 5 klas 1 deed erg zijn best om de pannenkoeken zo goed mogelijk te maken. Vaak werden ze een beetje te dik, maar dit was misschien mede omdat de leraren ook niet echt wisten hoe je ze het beste kan maken. De dag erna was groep 5 klas 2 aan de beurt en die groeide uit tot ware pannenkoeken experts. Ik was trots op mijn leerlingen, en zo besluit ik mijn bericht. Ik heb nog veel meer te vertellen, en voor de oplettende lezers; ik heb nog niks over Michael Jackson of over goochelen geschreven maar dat komt dan écht de volgende keer. Groetjes!
Rick
posted by Rick | 4:18 a.m.
7 Comments:
He Anthonie, als je dit leest, sorry dat ik niet had gereageerd op je laatste reactie! De vulkaan is nog actief! Hij was zelfs afgesloten geweest voor een periode omdat er gevaar voor uitbarsting was. Hij is niet echt hoog, namelijk ongeveer 1300 meter. Ik mail je snel!
Ha Rick!
Ik heb me weer eens bijgelezen, cool dat je een vulkaan beleefd hebt! Voor meer dan 100 kinderen lesgeven lijkt me erg apart, hoe krijg je dat voor elkaar?
Groeten Jasper
He Jasper, leuk dat je ook even langskomt! Hoe kan je 112 kinderen lesgeven? Met een paar leraren die ze onder de duim houden natuurlijk, en door flink te schreeuwen!! Anders kunnen de achterste kinderen je namelijk niet horen!
Eej Rick,
Leuk stukkie, Toon en ik ga zo even de Wii halen. Heb jij die ook al??
Ik zou hem vorige week gaan kopen, maar er stond zo'n lange rij in de winkels!! Overal was ie al uitverkocht. Jullie hebben maar geluk dat de Nederlanders niet zo bezeten zijn van games net als hier. Het is hier een gekkenhuis! Morgenvroeg ga ik het weer proberen!! Ik hou jullie op de hoogte!!
Pff hier is het ook een gekkenhuis. Ik heb ondertussen wel een Wii bemachtigd :D:D:D
Bij de Makro :P
Rick, waar blijven de nieuwe dingen??
Een reactie posten
<< Home