Werk

Werk, in Nederland een ander begrip dan in Japan. In Nederland is het een middel om te leven en in Japan is het eerder een levenswijze. Zou ik me voldoende aan kunnen passen? Zou ik het leuk vinden? Is het niet te zwaar?

Daar maakte ik me de afgelopen tijd zorgen over. Ik ben nu 1,5 week verder...

Bedrijf: Mitsuboshi Shoji (www.mitubosi.jp)
Plaats: Osaka
Werknemers: 22 waarvan 6 in Tokyo
Producten: Werkkleding, Kantooruniformen en ook wat casual kleding.

Tot nu toe verkochten ze hun producten alleen in Japan, maar daat komt nu als het goed is verandering in. Ik ben namelijk al goed bezig met het maken van een Alibaba.com website. Alibaba is een soort marktplaats maar dan bestemd voor business to business orders.

Bij het kantoor van Alibaba kreeg ik de eerste uitleg in het Japans. Dit is wel wat omslachtig omdat het maken van de website zelf, en de informatie die je erop zet allemaal in het Engels is. Goed voor mijn Japans is het natuurlijk wel!

Kijk, mijn kaartje! De voorkant

Hoe een normale dag er dan uitziet: Ik kom binnen in het gebouw en maak mijn eerste vluchtige buiging naar de portier. Ohayo gozaimasu; goede morgen! Ik ga naar boven op de 4e verdieping (8 in totaal), zeg nogmaals goedemorgen en begin met werken. Na een uurtje loopt de directeur snel langs, tikt op op mijn schouder, gebarend dat ik mee moet komen. Op dat moment heb ik geen idee wat er gaat gebeuren. Ik pak vluchtig mijn jas, mijn naamkaartjes houder gevuld met minstens 30 kaartjes, mijn tas, duw mijn stropdas wat strakker aan en controleer nogmaals of ik niets vergeten ben. Het kan zijn dat ik bij de lift mijn halte al heb omdat ik dan een klant of relatie mag ontmoeten. Het kan ook zijn dat we naar buiten gaan met een grotere groep voor een kleding expositie waar de lente- zomerlijn tentoon wordt gesteld. Ik ben er in 1,5 week bij 4 verschillende geweest (waarvan 1 met een heuse catwalk modeshow).

En de achterkant

Ik volg het groepje steeds maar en zie wel wat er gebeurd. Een paar keer is het voorgekomen dat een manager of directeur me de hand komt schudden en een praatje komt maken in het Engels. Dit is het makkelijke gedeelte want dan mag ik me meer casual gedragen (dat hoort bij de taal). Maar in het Japans gaat het meestal volgens een vast ritueel.
- Een buiging
- Naamkaartje uitwisselen en tegelijk een buiging
- Het naamkaartje bestuderen
- Nogmaals een buiging
En natuurlijk de gebruikelijke begroeting. Mijn naam is nogal lastig, en ze weten niet hoe ze me moeten noemen (zo moeilijk die buitenlandse namen) dus vertel ik erbij dat ze me Rick mogen noemen.

Dan heb je natuurlijk nog zaken waar je op moet letten, zoals het geven van een kaartje met 2 handen en het ontvangen met 2 handen. Maar dat gaat niet zo makkelijk als je tegelijk een kaartje uitwisselt. In dat geval mag het ook tegelijk, maar als je je kaartje maar lager houdt dan de ander! En dan moet je ook letten op de diepte van de buigingen (vooral heel diep voor een klant!).

Ik werk dan tot ongeveer tot 18:30. Gelukkig gebeurd er zoveel op een dag, is het ook vrij gezellig en heb ik al zoveel te doen dat de tijd snel gaat.

phew.. ik heb nog zoveel te vertellen! Maar ik zit hier op mijn stoel met rugklachten (te lage stoelen, tafels en teveel buigingen) dus de volgende week PART 2, onder andere over een fotoshoot!! Tot dan!

Rick

Tja, uitkijken he als je dronken bent! (in metrostation)