Bye Kushiro!

Wat is het weer lang geleden dat ik weer in mijn blogje heb geschreven. Nou, hier is tie dan weer!

Eigenlijk wilde ik wachten tot het helemaal zeker was, en eindelijk kan ik het goede nieuws met iedereen delen; ik heb een nieuwe baan! Een vliegticket moet nog geregeld worden maar als het aan mij ligt ben ik op 16 maart in Osaka. Mijn nieuwe baan is wederom Engels leraar, maarja, als buitenlander in Japan is er niet veel anders beschikbaar. Ik zal maar zeer intensief Japans moeten verbeteren.



De afgelopen maand heb ik weer een geweldige tijd gehad in Kushiro. Wederom klikte ik een paar skischoenen in een paar ski’s om van bovenaan een berg naar beneden te ‘skiën’. want Een paar weken geleden was ik met mijn baas, zijn dochter, een nieuwe Alpha leraar en met een Alpha studentje naar het Tomamu sneeuw oord geweest. ’s Ochtends om 7 uur vertrokken we om na een 4 uur lange reis uiteindelijk op onze bestemming te komen. Hokkaido is groter dan Nederland; dat merk je wel als je erdoorheen rijdt. Gelukkig zorgde het mooie (witte) landschap en de Nintendo DS voor een mooie reis.



Om 11 uur kwamen we aan en om 12 uur stonden we op de lange latten. Het was flink lastig met al die potentiële crashobjecten (kinderen) en met die afgrond. Gelukkig stortte ik niet van de afgrond maar crashte ik telkens tactisch tegen hopen sneeuw. Aan het begin viel ik veel mensen onbedoeld lastig door ze af te snijden, maar langzamerhand begon ik het skiën onder de knie te krijgen. Een tijdje later werd de konijntjes piste me toch wat te saai dus begon ik aan een wat steilere helling. Het ging best hard, en het is dan moeilijk om snel na te denken wat je moet doen. Dit resulteerde in een crash tegen een boom die midden op de piste stond.



Later begreep ik dat skiën eigenlijk voor domme mensen is want je moet helemaal niet nadenken om een bocht te maken; dat moet automatisch gaan. Oh, waarom had niemand me dat eerder verteld! Beneden de helling stond ons hotel dus vanaf een schans wist ik precies door het raam van mijn hotel te vliegen, en zo viel ik dus in slaap. De volgende dag ging het skiën veel beter. Ineens leek de berg veel kleiner want ik was steeds sneller beneden. Zonder botbreuken ben ik het weekend doorgekomen; het was een geweldige ervaring!



Het afgelopen weekend had ik vaarwel moeten zeggen tegen de scouting in Kushiro. Het was best moeilijk, want ik heb een leuke tijd met ze gehad. Hier zijn nog een paar foto’s van die dag. We zagen trouwens nog een mooie oude stoomtrein! De laatste week heb ik nog andere afscheidsfeestjes. Langzamerhand begin ik te realiseren dat mijn leven in Kushiro snel voorbij zal zijn. Ik ga binnenkort een nieuw leven beginnen in Osaka, en daarover zal ik jullie ook alles vertellen.

Rick