De berg, verboden voor vrouwen.

Een berg verboden voor vrouwen.

Wanneer hadden we die, 100 jaar geleden, 1000 jaar geleden? Nee, er bestaat er NU een. Rede genoeg voor een bezoekje. En zeg nou dames, jullie willen vast ook weten wat zich daarboven afspeelt?

Door een collega was ik uitgenodigd om Oominezan te beklimmen (Berg Oomine). We gingen samen met de groep Kyobashi Minami kumi. Het is een oud gezelschap dat voor de 105e keer de berg zouden beklimmen. Het is niet zomaar klimmen. Kennen jullie de twaalf werken van Hercules?   Wij moesten er 3 doen.

Om 5:45 was ik bij Tennoji station, een half uur van huis en om 06:00 vertrokken we met de bus. Hij was zo goed als vol met 40 man. Om 7:30 waren we op de helft van de reis en ging het eerste biertje open.

Een paar man halfbezopen en we naderden de berg. Ik kreeg een gevlochten hoed met de naam van het gezelschap erop geschreven. Iedereen nam bij de voet van de berg zijn hoed af voor, hoe zal ik het noemen.. een gebed? Meditatie? De helft kende het gebed; ik zat bij de andere helft. De kop was eraf en we vertrokken naar boven! Voorbij het waarschuwingsbord verboden voor vrouwen...

De klim was niet zwaar.  Ik was een van de jongste, en ook volgens mij de enige die niet rookte. Zwaar zou ik het uiteindelijk wel krijgen...

Het was een prachtige klim met mooie uitzichten. Ik had wel gehoord dat er stukken waren dat je echt tegen een rots moest klimmen. Ik had me er niet veel van voorgesteld en gedacht dat het allemaal mee zou vallen. Dit was ook zo tot aan de rots van de eerste beproeving.
Gelukkig was er een soort gids/monnik om uit te leggen waar je je voeten moest zetten. De diepte was niet erg met zo'n 5 meter, maar zonder touw en je valt, dan veert zo'n rotsbodem echt niet mee!

Hierboven was niet de eerste beproeving, dat was namelijk echt niveatje rotswand klimmen. Er waren verder bij de klim spectaculaire stukken zoals je ziet op de foto's. 

 

 

De eerste test hadden we allemaal overleefd. De tweede test kwam vlak daarna, namelijk de yama-nozoki wat betekend: Spieken op de berg. Het was niet echt spieken, maar ongegeneerd kijken... van een 150 meter diepe afgrond! Hieronder zie je de afbeelding. Je doet het touw om je armen, die wordt vastgehouden door een soort monnik van meer dan 60 jaar oud. Daarnaast houden 2 mannen je benen vast en moet je ver over de rand kijken en dan je handen vooruit tot een vuist maken.

En dan krijg ik het zwaar. Hoewel ik probeerde te weigeren, nee had gezegd op de vraag of ik wel een piemel had, en tevergeefs mijn erge hoogtevrees had gepromoot mocht niets baten. Ik deed het touw om, ze pakten mijn benen en daar ging ik. Het was inderdaad eng zo hoog, maar het engste vond ik dat 3 man mij vast hadden, en dat het touw niet ergens aan vast zat. Vertrouwen had ik niet echt dus, vandaar dat ik de rots vast bleef houden.
Deze test was gelukkig voorbij, en er zou een derde komen, maar erger dan dit kon het niet worden.. toch? Na te hebben gerust bij een tempel, vervolgden we de weg naar boven. Er was een trap, maar de derde test was een avontuurlijke route door kleine grotten, smalle rotsspleten, hoge rotsen en ijzige passages (ja, op sommige plaatsen lag nog ijs!). Links op de foto zie je het deel van de vrouw waaruit een baby wordt geboren. Als je uit de rotsspleet komt moest je een schreeuw nabootsen van een pasgeboren baby (zucht..)

De route werd steeds moeilijker, en aan het einde hoorde ik de klaagzang van mijn reisgenoten dat het engste stuk moest komen.



En dat zie je (heel slecht) hieronder op de foto. Als ik een foto had genomen was ik 100 meter naar beneden gekletterd. Er was een smalle rand van 10 cm waar je voetje voor voetje vooruit moest. Gelukkig kon je de rots goed vasthouden en had ik zelf alle controle. Eng was het wel, want 1 misstap...

 

Die avond hadden we de vierde en zwaarste test; bier, sake, shochu etc. Daarvoor hadden we nog een maaltijd van de Ryokan, die uiteraard heerlijk was onder andere met gebakken (plaatselijke)forel. Er was ook een onsen (hot spring) waar uiteraard iedereen gebruik van maakte.

Brak werden we om 5:00 weer wakker om nog even een bad te nemen in de onsen, te ontbijten, om dan om 06:00 weer te vertrekken voor een frisse wandeling naar... een tempel.

En nog een tempel... en nog een tempel...

En overal moesten de goden horen dat Kyobashi Minami kumi Ominesan heeft beklommen en dat iedereen veilig de tests heeft voltooid.

De laatste tempel die we bezochten waren er meer rituelen dan bij de anderen. Tijdens dit spectaculaire vuur ritueel worden bepaalde wensen (wereldvrede) geschreven op stukjes hout verbrand (het is een goed vuur). Zie boven voor en onder na het aansteken van de brandstapel. Het waren bladen van een soort conifeer die om de brandstapel heen waren gebonden wat een enorme rook gaf. Maar beste lezers, wees niet bezorgd want dit hoorde er allemaal bij.

Helemaal kapot konden we nog 1 keer lunchen voordat we de bus weer in mochten. Een berg verboden voor vrouwen. Ik denk dat het zozeer de berg was, maar de tocht zelf; een echte mannentocht met gevaarlijke dingen, bier en vooral veel mannenpraat (ik bespaar jullie de details). Als man kan ik het allemaal wel verdragen, maar dames, jullie zouden de berg niet eens willen beklimmen ;-)

Nog een laatste foto met mijn collega; een echte Japan liefhebber. Dankzij hem kon ik het oer Japan beleven, en leerde ik meer over de Japanse man.

De ballen!!

Rick