Arbeidsvitaminen

Arbeidsvitaminen betekent voor mij eigenlijk Somertijd! Een verwarrende titel, maar die wordt nog wel duidelijk.

Het duurt ongeveer 45 minuten van deur tot deur om op het werk te komen. In de trein las ik eerst de boeken van R.R. Martin; A song of ice and fire (beter bekend als 'Game of Thrones'). Met deze serie keek ik steeds uit naar het dagelijkse treinritje. Nadat die alle 5 uit waren moest ik iets anders vinden. Toen vond ik de podcast van Radio Veronica met het programma Somertijd. De highlights duren ongeveer een half uur, dus ideaal om elke dag te luisteren. Het programma van Rob van Someren is eigenlijk een hoop geouwehoer om niks, maar ik zit echt constant op mijn lip te bijten om niet te lachen. Ik kom dus met een glimlach op kantoor. Arbeidsvitaminen is eigenlijk een ander radioprogramma maar het vat mijn verhaal 'toevallig' perfect samen.

Een tijdje geleden stond de kersenbloesem weer in bloei, dus zijn ben ik weer met de Nederlandse Vereniging gaan picknicken. De weersverwachtingen waren slecht, maar gelukkig hebben we het er toch op gewaagd want er viel geen druppel. Eriko kon helaas nog niet mee, maar ik kijk al uit naar volgend jaar als we met zijn drieën kunnen gaan!

 

 En we gaan nog altijd naar hetzelfde plekje aan de Ashiya rivier in Kobe.

En daar lopen mijn schoonouders en Eriko. Zoals jullie zien zijn de parasolletjes weer tevoorschijn gehaald want de zon was al weer erg scherp. Ik loop natuurlijk niet met een parasol dus ik had een lekker rood koppie.

En dan ben ik vergeten te zeggen waarom we hier liepen. Eriko is 20 weken zwanger, precies op de helft, en dan gaan Japanners naar een speciale tempel om voor een voorspoedige bevalling te wensen. De tempel is de Nakayama tempel in Takarazuka, vlakbij Kobe. Omdat er allemaal zwangere vrouwen rondlopen is de tempel van alle gemakken voorzien, zoals deze roltrap. 

Een belangrijk onderdeel van de trip is het ontvangen (oke, en betalen) van de Hara-obi. Bij deze traditie van weet-ik-veel hoeveel jaar geleden ontvang je de maag-band (letterlijk vertaald) met een naam erop geschreven van een veilig geboren kind (tegenwoordig beperken ze zich tot bijvoorbeeld 'meisje uit kobe, geboren op...' vanwege de privacy). Ik heb een vermoeden dat het een geluks-obi is waar je de zege krijgt van een vorig stel die een gezond kind ter wereld hebben gebracht, maar als ik ernaar vraag krijg ik altijd een antwoord van 'het is een Japans gebruik'. Ik ben aan het antwoord gewend want in Japan vragen ze zich niet constant af 'waarom dit', 'waarom dat'.

Eriko gaat dus de band dragen, en als wij een gezond kindje hebben staat er op de obi van een volgend koppel: Jongen/Meisje uit Sakai City op .... September 2014.

En dan hebben we daarna natuurlijk aan een instrument gejengeld, wat wensen gedaan en zoals je hieronder kunt zien wierrook geplaatst en de rook naar ons hoofd gewuifd.

Maar een vaste lezer van mijn blog weet natuurlijk al dat dat elke keer gedaan wordt bij een tempelbezoek.

Om de helft van de zwangerschap te vieren zijn we naar een 'lekker restaurant' geweest, zoals ze dat hier altijd zeggen. Het eten was inderdaad heerlijk!! Ik heb al een paar sushi's op voordat ik eraan werd herinnerd dat ik een foto moest maken.

En zoals elk jaar een paar weken na de Sakura staan de rodondendrons weer in bloei. We zijn met zijn tweeën afgezet door mijn altijd behulpzame schoonvader om daarna naar huis te wandelen. We maakten eerst een selfie...

En daarna vroegen we een voorbijganger om een foto te maken.

Tja, we waren een beetje vroeg want nog niet alle bloemen waren uit, maar met het zonnetje, de temperatuur en de blauwe lucht had het niet uitgemaakt waar we wandelden. 

Sorry mensen, geen foto van de baby deze keer, want ik moet het nieuwe fotootje nog scannen. Maar dankzij mijn luiheid krijgen jullie de volgende keer 2 foto's!!

Groetjes!

Rick