Oranje mandarijnen, shirtjes en bladeren.

Ja hoor! Daar is ie weer! Een nieuwe post van Rick.

En het wordt smullen deze keer, en dan vooral van de mooie felle (rode) kleuren. 

Maar eerst gaan we bowlen met Mitsuboshi Shoji. We deden mee met het jaarlijkse bowling toernooi voor uniform-bedrijven. Er deden zo'n 8 bedrijven mee, en iedereen was even fanatiek! 

Ons bedrijf deed het goed, want de nummer 1mr. Ogawa en nummer 2 mr. Oka zijn allebei van ons bedrijf. 

Ik deed ook mijn best, want mijn eerste 4 worpen waren allemaal strikes! Na 2 strikes was het indrukwekkend, na 3 strikes keken mensen van andere banen mee, en na 4 strikes stond een hele groep achter me te kijken! Of het gemakzucht was of de zenuwen weet ik niet, maar de afloop is wel wat je kan noemen een anticlimax. GEEN ENKELE STRIKE MEER!

Mijn scorelijst 

 We werden eerste als bedrijf; een teamprestatie van formaat. Volgend jaar hoop ik mijn vorm langzaam op te bouwen in plaats van omgekeerd. 

Het weekend daarop maar weer bijkomen in de dierentuin. Met zijn tweeën hadden we een gezellige dag.

`Môh, plukkie al?`  

Op het werk zou ik meehelpen met oude voorraad weg te gooien (en dan te recyclen). Een van de managers had 2 containers gehuurd voor vervoer. Helaas bleek 2 te weinig want de dozen pasten er allemaal niet in. Maar hij had gelukkig een back-up plan; namelijk alle uniformen uit de dozen halen en in de container te storten...

 Ik heb dus de halve dag...

Dozen uit elkaar gehaald en opgestapeld...

Gelukkig paste het daarna net in de containers.

Weten jullie de vriendschappelijke wedstrijd nog van Nederland-Japan die in 2-2 eindigde? Het was 16 november en samen met een Nederlandse vriend besloten we om in een café de wedstrijd te kijken, midden tussen de Japanse fans. Een leuke avond of zelfmoord; het zou het ene of andere worden, maar gelukkig in Japan zijn fans heel sportief.

Het café, Engelse pub style

Tegenstrijdige emoties waren er tijdens het eerste en tweede doelpunt van Nederland. Wij stonden op en juichten, de Japanners lachten ons toe maar waren wel wat teleurgesteld. Ze hebben respect voor sterke teams, waaronder Nederland. Maar toen Japan scoorde vloog het dak eraf! Wij juichten mee omdat we de Japanners wel een goaltje gunde. Een aantal kwamen naar ons om een high five te geven.  

Het tweede Japanse doelpunt vonden we natuurlijk jammer, maar de sfeer overschaduwde het gelijkspel. Na afloop wilden een aantal met ons op de foto.

Voor herhaling vatbaar? Dacht het wel!! Maar of het bij een niet vriendschappelijke wedstrijd net zo zal gaan? En bij winst in plaats van gelijkspel? Geen idee, maar ik wil het wagen.

Oranje boven! Ook bij 'Nanrakuen' oftewel zuidelijk paradijs. Want het mandarijnenseizoen is aangebroken!

Onbeperkt mandarijnen eten voor 800 yen (6/7 euro)

Jammer genoeg mochten we ze niet plukken en mee naar huis nemen, daar moest je apart voor betalen. Gelukkig was het park groot en was het de moeite waard met tuinen, dieren en een goede sfeer.

Je mag ze ook gewoon plukken en dan eten, hoeft echt niet met schil. Op deze foto had ik nog geen flauw benul.

De mensen die je hieronder ziet staan allemaal te dringen om iets te fotograferen. Wat zou het zijn?

Koyo! Oftewel rode bladeren. In de lente heb je de roze sakura bomen (kersenbloem) en in de herfst heb je de rode bladeren, vooral van de Momiji, oftewel Japanse esdoorn.

Japanners gaan dan massaal naar plaatsen die beroemd zijn voor de koyo. Wij zijn naar Tofukiji in Kyoto gegaan. En mooi was het zeker, maar daartegenover staat dat het er druk was... TE DRUK!

Het was echt schitterend, te mooi voor woorden, maar omdat ik een allergie heb voor veel mensen op een kluitje, vond ik een rustigere plek waar wel wat minder bomen stonden een stuk beter.

We hebben ook de kunst van het stenen harken mogen aanschouwen: Karesansui. Dit is een echte zentuin waar monniken als een vorm van meditatie steentjes harken.

Zo'n mooi geharkte tuin had ik nog nooit eerder gezien. 

Een stuk verder lopen van Tofukuji vandaan liep bijna geen mens. Achter een gebouw via een moeilijk te vinden weggetje vonden we dit plaatje, en hier was echt geen mens te bekennen. Jammer dat de deuren gesloten waren, want wat zou erachter zitten?

Met mijn 'spiegelreflex' camera. (mijn grappen worden er niet beter op in Japan) 

...... (mond valt open)

 Dat was nog eens mooi! Op een balkon lieten we een foto nemen.

In Kyoto heb je veel theehuisjes met zit-tafels waar je Japanse thee met mochi (oftewel de smerige plaktroep waar ik in 2007 over had geschreven) kan eten. Ik vind mochi inmiddels lekker! Maar toch heb ik het afgeslagen en zoete warme sake gedronken. Ook lekker!!

 Voor Mitsuboshi heb ik een nieuwjaarskaart ontworpen. Wat vinden jullie ervan? Ik heb een productfoto met model gebruikt om de kaart te sieren. Ze is de 'mama' (zo noemen ze de bazin) van de Izakaya naast het bedrijf. Ik mocht foto's van haar nemen om onze producten te promoten. Toen ik de foto had gebruikt om even te proberen en deze aan de directeur liet zien vond hij dat we deze kaart maar moesten gebruiken en naar iedereen moesten sturen. Zo gezegd zo gedaan.

Deze kaart is speciaal voor de buitenlandse klanten. 

En hier zit ik te genieten van de herfstzon met een pas gekocht broodje en gratis koffie.

En over een paar weken wordt het helemaal genieten want ik ga voor 1,5 week Nederland bezoeken en gelijk daarna verhuizen! Tot nu toe woonden we bij de ouders van Eriko om ons op weg te helpen me ons nieuwe leven in Japan. Het wordt tijd om een diepe buiging te maken, ze duizendmaal te bedanken en om verder te gaan. Voordat de volgende post online komt zal wel weer dik een maand duren, maar verwacht dan een uitgebreid fotoverslag!

Groeten Rick