Het drukke Osaka
Het is alweer veel te lang geleden dat ik heb geschreven, het is dus weer hoog tijd! Er is de laatste tijd wel het een en ander gebeurd maar ik heb er helaas geen foto`s aan over gehouden. Sorry daarvoor, dan maar gewoon een verhaaltje.
Een maandje geleden was ik met de Nederlandse Vereniging van West Japan uit eten gegaan. Het begon om 19:00 uur maar helaas kon ik dat niet redden vanwege die vervelende werktijden die ik heb (van 11:00 tot 20:00 uur). Ik kwam dus om 21:30 aan (inclusief reistijd en verdwalen). We aten bij een Chileens restaurant. Ik kan je vertellen dat het goed binnen te houden was, en er was zelfs een echte Chileen die speciaal voor ons gitaar speelde. Nou ben ik helemaal vergeten wat over de vereniging te vertellen! Het is een vereniging met vooral Nederlandse leden die jaarlijks een aantal bijeenkomsten heeft, gewoon voor de gezelligheid. Gezellig was het zeker, en het is altijd weer een opluchting als je weer eens in het Nederlands kan praten. Ik kijk al uit naar de volgende bijeenkomst.
Kunnen jullie je nog herinneren dat ik een blogreport heb geschreven over een conflict op het werk toen ik nog in Kushiro was? Nou, hier is het ook raak en weer heb ik er (gelukkig) niet veel mee te maken. Nu betreft het mijn collega uit Australie die na onvrede en ruzie vertrekt. Het is voor sommige mensen die in Japan komen wonen moeilijk zich aan te passen aan het Japanse bedrijfsleven. Werknemers hebben het hier moeilijker omdat de werktijden lang zijn en omdat je weinig betrokken wordt bij het bedrijf. Naast het helemaal niet krijgen van informatie (en als je het krijgt dan is het op het laatste moment) heb je ook helemaal niks te zeggen. Je bent overgeleverd aan het Japanse management, en dat is moeilijk te accepteren.
Gisteren was het Eriko`s verjaardag. Ik heb haar weten te verassen met een verjaardag Nederlandse stijl. Het lijkt erop dat verjaardagen in Nederland belangrijker worden gevonden dan in Japan. Zo worden niet vaak slingers opgehangen en een taart is ook niet vanzelfsprekend. Hoewel dit soort tradities vooral voor kinderen bedoeld zijn had ik voor Eriko een taart gekocht en wat slingers gemaakt en ballonnen opgehangen. Het was weer gezellig, en zo ben ik er alweer doorheen. Het is jammer dat ik zo weinig vrije tijd heb in het drukke Osaka want in Kushiro, waar het leven niet zo snel gaat, hat ik meer vrije tijd om bijvoorbeeld bergen te beklimmen. Over 2 weken gaat het wel heel gaaf worden als mijn vader en mijn broertje Bob Japan komen bezoeken. Verwacht dus weer veel foto`s en wilde verhalen! Tot dan!
Een maandje geleden was ik met de Nederlandse Vereniging van West Japan uit eten gegaan. Het begon om 19:00 uur maar helaas kon ik dat niet redden vanwege die vervelende werktijden die ik heb (van 11:00 tot 20:00 uur). Ik kwam dus om 21:30 aan (inclusief reistijd en verdwalen). We aten bij een Chileens restaurant. Ik kan je vertellen dat het goed binnen te houden was, en er was zelfs een echte Chileen die speciaal voor ons gitaar speelde. Nou ben ik helemaal vergeten wat over de vereniging te vertellen! Het is een vereniging met vooral Nederlandse leden die jaarlijks een aantal bijeenkomsten heeft, gewoon voor de gezelligheid. Gezellig was het zeker, en het is altijd weer een opluchting als je weer eens in het Nederlands kan praten. Ik kijk al uit naar de volgende bijeenkomst.
Kunnen jullie je nog herinneren dat ik een blogreport heb geschreven over een conflict op het werk toen ik nog in Kushiro was? Nou, hier is het ook raak en weer heb ik er (gelukkig) niet veel mee te maken. Nu betreft het mijn collega uit Australie die na onvrede en ruzie vertrekt. Het is voor sommige mensen die in Japan komen wonen moeilijk zich aan te passen aan het Japanse bedrijfsleven. Werknemers hebben het hier moeilijker omdat de werktijden lang zijn en omdat je weinig betrokken wordt bij het bedrijf. Naast het helemaal niet krijgen van informatie (en als je het krijgt dan is het op het laatste moment) heb je ook helemaal niks te zeggen. Je bent overgeleverd aan het Japanse management, en dat is moeilijk te accepteren.
Gisteren was het Eriko`s verjaardag. Ik heb haar weten te verassen met een verjaardag Nederlandse stijl. Het lijkt erop dat verjaardagen in Nederland belangrijker worden gevonden dan in Japan. Zo worden niet vaak slingers opgehangen en een taart is ook niet vanzelfsprekend. Hoewel dit soort tradities vooral voor kinderen bedoeld zijn had ik voor Eriko een taart gekocht en wat slingers gemaakt en ballonnen opgehangen. Het was weer gezellig, en zo ben ik er alweer doorheen. Het is jammer dat ik zo weinig vrije tijd heb in het drukke Osaka want in Kushiro, waar het leven niet zo snel gaat, hat ik meer vrije tijd om bijvoorbeeld bergen te beklimmen. Over 2 weken gaat het wel heel gaaf worden als mijn vader en mijn broertje Bob Japan komen bezoeken. Verwacht dus weer veel foto`s en wilde verhalen! Tot dan!
posted by Rick | 6:45 a.m.
3 Comments:
Moh
Goed om weer te lezen dat je het naar je zin heb daaro.
Ken je nog wel een beetje nederlands of is het je tweede taal geworden.
veel plezier en we zien elkaar wel weer een keer
Groeten Robin
Moshi,
Ga je me nog vertellen hoe dat zit met Zelda, mailtje wat ik had gestuurd? :p (als deze is aangekomen).
Volgende week ga ik (voor een week) samen met Rimmel, Toon, Tommy en Bas op 'kamp' in Luxemburg. Helemaal goud!
Hey Rick, ik heb effe een vraagje over het Japanse bedrijfsleven. Want je zegt dat werknemers helemaal niks te zeggen hebben en gewoon naar het management moeten luisteren. Maar heb jij wel eens gehoord van 'kaizen'? Dat is een manier van je bedrijf runnen waarbij wordt gestimuleerd dat elke werknemer nadenkt over hoe dingen beter kunnen en dat er ook wat met die ideeën wordt gedaan. Toyata is hier groot mee geworden. Maarruh, misschien hebben ze dat alleen maar in industriële bedrijven ofzo, maar ik vind het wel opvallend. Ben benieuwd wat je er van vindt!
Een reactie posten
<< Home