Hina Matsuri

Op 3 maart was daar weer de Hina Matsuri. Normaal merk ik bijna niets van het feest maar dit jaar was het anders. Ik werk nu op een school waarbij ze zowel de Westerse als de Japanse feestdagen vieren. Ook besloten de ouders van Eriko dat het te lang geleden was dat de drie dochters de Hina Matsuri versiering hadden opgesteld.

Ik zie jullie in het duister tasten, want wat is nou Hina Matsuri? Het kan worden vertaald in `meisjesdag` want het is namelijk bedoeld voor alle meisjes in Japan. Op deze dag stellen ze een versiering op die oorspronkelijk bestaat uit 7 etages. Tegenwoordig heeft bijna niemand zo`n (dure) set omdat het veel zweet en tranen kost om het allemaal op te zetten. Zo hadden we bij Ladybug maar 1 etage met 2 poppen (de Keizer en Keizerin (Hina-sama). De familie Sugino heeft er een met.. 7 etages! 7 etages betekent meer uiteraard meer poppen. Het kostte inderdaad moeite om het op te bouwen, want waar hoort dit zwaard bij? Bij de muzikanten pop? bij de minister-pop? en bij welke van de 5 muzikanten hoort de trommel? Het duurde dik 2 uur; vergelijk het maar met het opzetten van een kerstboom. Het resultaat mag er echter zijn.


We zijn nu inmiddels meer dan een maand getrouwd, en wat is er veranderd? De grootste verandering was het samenwonen. Dit gaat allemaal heel goed, want we werken goed samen met het huishuiden en koken. Nu nog de rest van ons leven volhouden! Natuurlijk is onze status (ongehuwd naar gehuwd) veranderd maar dit bleek geen echte invloed te hebben op het dagelijks leven. We hebben al een aantal mensen op bezoek gehad zoals familie en ook twee vriendinnen van Eriko. Die twee afzonderlijke dagen hadden we het best druk (lunch/diner verzorgen, thee inschenken, Wii controllers voorzien van batterijen) maar het gaf veel voldoening en het was bovendien beregezellig.

Op school is het heel druk. Het jaar komt weer ten einde, en ik moet afscheid nemen van mijn Duitse collega, en van mijn klas van 12 kinderen. Sommige kinderen gaan naar een Japanse kleuterschool en andere blijven bij Ladybug, maar dan in een andere klas met een nieuwe leraar. Ik ga ze allemaal erg missen. Volgend jaar krijg ik een nieuwe klas met alleen 4 jongens en 4 meisjes. Ach, vorig jaar startte we met een klas van 6 dus het wordt vast nog groter. Gelukkig mag ik nog een jaar samenwerken met Sachi, mijn waarde Japanse collega die hard werkt en heel goed met kinderen om kan gaan. Zo te zien wordt het een makkelijk jaar. Omdat het de laatste weken zijn met mijn klas, en omdat Eriko een vrije dag had kwam ze met haar moeder even langs om te kijken hoe het op school is. De kinderen waren erg verlegen, maar toch konden ze indruk maken met hun al goede Engels. Mijn vrouw en schoonmoeder konden uiteraard geen genoeg krijgen van mijn kleine studentjes.

Dit is een recente foto van mijn klas toen de tandarts langskwam om de melkgebitjes op gaatjes te checken.

Nu ik toch bezig met met hier en daar een nieuwtje te plaatsten kan ik het ook wel hebben over de economie! Gelukkig merken we niet veel van de crisis. De bank waar Eriko werkt overleeft het wel, het is immers de grootste bank ter wereld (Tokyo Mitsubishi UFJ) en bij Ladybug lijkt het zelfs steeds beter te gaan. De overheid heeft een bedenkelijke oplossing gevonden; ieder belastingbetalend persoon 12.000 yen (100 euro) cash geven. Ik betwijfel of het een goede oplossing is maar ach, kunnen we er wat leuks voor gaan kopen.

En dan nog meer nieuws! Ik ben namelijk geslaagd voor level 2 van de Japanse test! Voorheen had ik over deze test geschreven in deze post. Mijn score was niet al te denderend maar toch heb ik het gehaald. Om te slagen heb je een minimale score van 240/400 punten nodig en ik had er 261. Level 3 had ik nog gehaald met een verpletterende score van 376/400. Ik heb daarom besloten om nog een keer level 2 te doen om de stap naar het hoogste level makkelijker te maken. Het is dan ook maar goed dat ik een plaats heb gevonden waar ik gratis Japanse les kan volgen. Het wordt georganiseerd door vrijwilligers die het leuk vinden om buitenlanders te helpen. Elke donderdagavond ga ik erheen, en ik was verbaasd hoe gezellig en informeel het eraan toe gaat. Vrijwilligers zijn overal meestal zeer vriendelijk; ik ga er dan ook graag naartoe. Ik ben daar de enige Westerling want alle andere `gaijin` zijn Chinees of Fillipijns. In totaal zijn er ongeveer 10 leerlingen en 5 leraren (voor ieder niveau een andere leraar).

Het is moeilijk een vooruitzicht te geven over de komende maand omdat er niet veel op het programma staat. Waarschijnlijk zal ik wat over mijn nieuwe klas vertellen, en dan gebeuren er vast en zeker meer dingen die het noemen waard zijn. Dan nu doe ik iedereen de groeten; sayonara!

Rick