Het Aanzoek

Het is weer veel gebeurd hier in Osaka met ook enkele schokkende en verrassende gebeurtenissen, dus laat ik maar snel beginnen.

Het weer is de laatste tijd heerlijk met een temperatuur van rond de 18 graden. Het was een maandje geleden nog wel koud. Toen hadden Eriko en ik 3 dagen achter elkaar vrij, dus besloten we een weekendje weg te gaan. We waren een beetje laat met boeken maar er was nog een kamertje vrij in Wakayama, liggend ten zuiden van Osaka. Het begon al goed toen we uit de bus stapten en ons realiseerden dat we voor slechts 1 persoon hadden betaald door een miscommunicatie. Ach, toch weer wat yen extra en de chauffeur had toch niks in de gaten.

Wakayama ligt aan zee, en wij zaten daar dan ook, vlakbij een klein amusement park. Er was niet veel te doen en het park stelde ook al niks voor. Dit maakte ons echter geen bal uit want het idee was eigenlijk om even uit de drukke stad te vluchten. Dit was gelukt want het was lekker rustig. De eerste dag was het pokkeweer in Wakayama terwijl in Osaka de eerste sneeuw in –weet ik veel hoeveel jaar- viel. Het begin was niet echt goed te noemen maar dit veranderde toen we ons hotel binnenkwamen. De kamer was mooi met een lekkere grote badkamer met uitzicht op de baai. Het eerste wat we deden was in de onsen (natuurlijke bron; check de Hokkaido verhalen) van het hotel stappen. Onze handen waren gerimpeld toen we eruit kwamen en het weer was zowaar een stuk beter geworden. Later die dag hadden we dus even een wandeling gemaakt langs het water en genoten van de ondergaande zon.

De volgende dag was het weer lekker weer. Tot mijn grote vreugde kon je bij de grote vismarkt die daar was barbecuen. Er waren tig barbecue tafels en aan een daarvan namen we plaats. Je kon het vlees (en de vis natuurlijk) los kopen. Na deze succesvolle lunch bezochten we het amusementspark, maar na een uurtje waren we er al uitgekeken. De Europese stijl gebouwen (Spaans/Italiaansachtig) waren wel erg mooi.




Er valt over deze trip misschien niet veel spectaculairs te vertellen maar het was zeker de moeite waard, al was het maar om Osaka even te ontvluchten. Iedereen zat natuurlijk op dat ene romantische moment te wachten, maar dat moment was niet in Wakayama. Meer weten? Lees maar snel verder…



Ik had namelijk tegen die tijd namelijk al plannen gemaakt en voorbereidingen getroffen voor het aanzoek. Aanzoek? Jawel, want na 2 jaar alleen gewoond te hebben wilde ik graag samenwonen, en dat kan hier eigenlijk niet als je niet getrouwd bent. Daarbij komt nog dat we al 4 jaar een relatie hebben en dat er flink gepusht werd aan de kant van Eriko’s ouders. De voorbereidingen begonnen met een geheime bijeenkomst met de zusjes van Eriko. Voor het plan had ik hun hulp nodig, dus ik nodigde ze uit voor een vroege lunch op zondagochtend. Eriko had niks de gaten want als niemand haar wakker belt slaapt ze een gat in de dag. Ik liet ze de ring zien die ik al had geregeld en ik legde ze het plan uit. Hierna boekte ik een ryokan (Japanse stijl motel; zie ‘Het Bezoek”) in Kyoto, de plek waar het allemaal zou gebeuren.

Op de desbetreffende dag, 22 maart, was het weer gelukkig goed. De zusjes van Eriko hadden haar uitgenodigd voor een ‘zussendag’ met als doel Kyomizudera in Kyoto, de plek waar ik haar 4 jaar geleden had gevraagd om een relatie. Ik moest uiteraard werken, of nee, ik had vrij gevraagd zonder medeweten van Eriko. ’s Ochtends vroeg stond ik als eerste op de stoep bij de kapper en toen ik daar klaar was kon ik nieuwe kleren kopen in het warenhuis ‘Diamond City’. Rond 12 uur vertrokken Eriko en haar zusjes. Er werd maar net een confrontatie op het station vermeden toen ik ze zag om een hoekje en snel wegdook. Een half uur na dit gevaarlijke toeval stapte ik ook de trein in naar Kyoto. De hele dag door had ik SMS contact met de zusjes, waardoor ik steeds wist waar ze waren. Eerst bezocht ik de ryokan, en daarna nam ik de taxi naar Kyomizudera om er zo snel mogelijk te zijn. Toen ik was aangekomen heb ik 2 uur gewacht. Tijdens het wachten bereidde ik mijn speech voor. Het duurde lang maar uiteindelijk zag ik ze komen vanachter een boom. Ze gingen zitten op hetzelfde bankje als 4 jaar geleden en ik belde Eriko waarna de zusjes van haar wegliepen…

Eriko had tijdens het gesprek niks door, en dacht steeds dat ik op mijn werk was. Ik sloop echter tot achter haar rug terwijl ze begon over ‘het bankje’ en me vroeg of ik het me nog herinnerde. Toen zei ik hardop; ‘Ja, dat kan ik me nog goed herinneren’. Nog nooit in haar leven heeft ze zo erg geschrokken. Ik begon mijn speech, maar omdat ze zo was verrast bleef ze maar bazelen; ‘Waarom?’ ‘Hoe kom je hier?’. Ze was zich niet bewust van wat ik zei tot het bekende zinnetje, in het Japans, over mijn tong gleed. Dit verstond ze wel en in een snelle reactie zei ze ‘HAI’.

Haar zusjes stonden op een afstandje te kijken en Eriko schoot in de tranen. Het plan was gelukt! Er hingen constant missers in de lucht omdat Eriko eigenlijk niet wilde gaan vanwege haar zware hooikoorts en omdat ze Kyomizudera al tig keer bezocht had. De dag ervoor was het ook nog pestweer, dus we hebben veel geluk gehad.



Na nog even genoten te hebben van wat typische lekkernijen van Kyoto met groene thee in een theehuis stond Eriko voor nog een verrassing, want we zouden namelijk overnachten in een echte ryokan in het centrum van Kyoto. We namen afscheid van de zusjes en gingen richting ryokan. De Japanse stijl kamer was prachtig en het diner wat op de kamer werd geserveerd was hoe je perfectie zou definieren. Het was een weekend om nooit te vergeten.

Dit was dan het aanzoek. Ander groot nieuws is dat velen van jullie misschien al weten, maar ik heb dus een nieuwe baan geregeld dichtbij huis en met erg goede werktijden. Het is weer een baan als leraar, maar dan bij een internationale kleuterschool. De overgang tussen de 2 scholen verliep erg moeizaam omdat mijn oude school geen nieuwe leraar kon vonden. Na lang onderhandelen begon ik iets later bij de andere school en werkte ik ’s ochtends voor de kleuterschool ‘Ladybug’ en ’s middags en ’s avonds voor mijn oude school. Na 1 week keihard werken ben ik daar nu vanaf en het eerste wat ik dacht op zondag was’blog updaten’! Het waren turbulente weken en het zal voorlopig niet stoppen, maar ik zal mijn uiterste best doen om jullie up-to-date te houden.

Groetjes uit Osaka.