Het bezoek

Hallo allemaal. Het heeft schandalig lang geduurd maar ik ben weer terug met een nieuw verslag. En dit keer een verslag van het bezoek van mijn vader en mijn jongste broer Bob.

Ja, dat is wel even vreemd als je familie ineens bij je zit in de trein (voor mij dan). Ik had de eer om ze in een hele week Japan te laten zien. De hitte was de hele week een vervelende klier, want het maakt het lopen er niet makkelijker op. En lopen, dat doe je wel natuurlijk in zo`n week! We lieten ons natuurlijk niet kennen dus we hebben veel gezien.



Op zondagochtend, 12 augustus, was daar het moment dat mijn familie en Eriko`s familie elkaar ontmoetten. Het zou echt een frontale botsing tussen 2 culturen worden, dus iedereen was zenuwachtig. Dit bleek eigenlijk nergens voor nodig want de Japanse gastvrijheid en de Nederlandse spontaniteit zorgde voor een gezonde mix waardoor een prettige atmosfeer ontstond. Beter had deze ontmoeting niet kunnen verlopen.



In de late middag was Osaka Castle de eerste bijzienswaardigheid. Na het alweer 10 keer bezocht te hebben was het toch wel weer adembenemend. Het was een onbeschrijfbaar spektakel, zeker omdat er een overweldigend mooie zonsondergang mee gepaard ging. Mijn eregasten waren blijdelijk verrast door deze schitterende verschijning. Zo, en dan ga ik vanaf nu weer normale taal gebruiken!

Natuurlijk had ik het bezoek goed voorbereid; ik had namelijk een overnachting geregeld in een echte Japanse Ryokan (Japanse stijl hotel). Daarvoor moesten we naar de historische stad Kyoto. We kregen een speciale kamer omdat Theo en Bob Hoek in Japan waren (eigenlijk was er toevallig een vrij dus mochten we die nemen).

Op het idioot grote station van Kyoto hadden we eerst nog wat groene thee cake met smerige plaktroep. en daarna brachten we Kyomizudera een bezoek waar we veel foto`s maakten. De foto met het meeste potentieel werd helaas verpest door de baklap die zijn vinger voor de lens hield...... En eigenlijk ook wel een beetje door mijn vader die zijn tong uitsteekt.



Nou ja, deze is ook wel goed gelukt.



Hierna gingen we naar het park wat er toevallig naast lag. Daar waren een Japanse oma en 2 kinderen die ons allerlei vragen stelde voor een schoolproject. Na het gesprek volgde de onvermijdelijke foto.



`s Avonds trokken we de yukata`s (Japanse kledij; het lijkt op een kamerjas) aan die in het hotel lagen. We hadden dus een ruime tatami kamer met 3 dikke futons. Zo konden we lekker slapen en de volgende dag stond dus de gouden tempel en Arashiyama op het programma.



Eerst was Arashiyama aan de beurt. De langste houten brug van Japan werd erg mooi gevonden. De vaste lezers kunnen zich vast wel herinneren dat er ook een apenpark in Arashiyama was. Om de apen te zien moesten we een bergje beklimmen want de voederplaats was op de top. Ik kan je vertellen, met 35 graden valt dit niet echt mee. Ik zal uitgebreide zweetverhalen besparen en jullie vertellen dat het uiteindelijk wel de moeite waard was.

De gouden tempel Kinkakuji is een van de meest populaire attracties van Kyoto. Zeker met een blauwe hemel en de zon fel schijnend komt de tempel het beste uit de (goude) verf.



Op de terugweg kwamen we er nog achter wat het verschil is tussen een goed en een slecht kapsel.



Woensdag was Nara aan de beurt. De grote Boedhistische tempel Todaiji mag je natuurlijk niet missen als je in Japan bent. We hadden het geluk dat er een soort van festival aan de gang was; er stonden dus allerlei lekkere eettentjes. Waar we minder geluk mee hadden waren de herten die vandaag extra aggressief bleken. Toen we de ongelukkige beslissing namen om ze te voeren werden we bijna zelf ook verorberd door de bloeddorstige beesten. Gelukkig overleefde we het, en we vervolgden onze weg naar de tempel waarin ook de grootste Japanse Boedhabeeld staat. We kwamen hier tot onze grote schrik nog een Nederlander tegen met wie we een praatje maakten. Na dit Nara avontuur waren we alweer genoeg vocht verloren dus we hielden het voor gezien.



Donderdag waren het niet bloeddorstige herten maar een kudde Japanners die we moesten trotseren. We dachten de drukte te omzeilen door op donderdag naar het aquarium te gaan maar we waren kennelijk niet de enige die dat dachten. De mannen moesten werken maar de vrouwen en kinderen kennelijk niet. Het zag zwart van de mensen, maarja, dat hoort allemaal bij de Japan ervaring. Ondanks de drukte hadden mijn gasten een goede tijd. Het aquarium is niet voor niets de meest populaire attractie van Osaka!

Vrijdag stonden we vroeg op om naar Himeji te gaan. In Himeji staat het oudste kasteel van Japan. Omdat het meer dan 100 kilometer van Osaka ligt namen we de kogeltrein, oftewel de Shinkansen. Dit was voor mijn vader toch wel een van de hoogtepunten van de reis; met een futuristisch ogende supertrein naar een zeer oud Japans kasteel. Na aankomst moesten we eerst een eind lopen, daarna de heuvel beklimmen waarop het kasteel stond en toen moest ook het kasteel zelf beklommen worden. Het was weer net als bij de apenheuvel maar het voelde allemaal nog heter en kleffer aan deze dag. Theo en Bob keken echter hun ogen uit en zo eindigde weer een geslaagde dag.

Oh hij eindigde toch niet, want we bezochten hartje Osaka nog. De vele eettentjes, de drukte, de sfeer maar vooral de pachinkohallen werden door mijn gasten verbazingwekkend gevonden. Toen de schuifdeuren van de Japanse gokhallen opengingen werden we weggeblazen door de ongelofelijke klereherrie. Dat hielden we niet lang vol dus we zochten een restaurantje voor ons diner. Dit keer was het curry met rijst dat erg lekker werd gevonden.

Zaterdag was alweer de laatste dag. We bezochten nogmaals de familie Sugino en alweer werden we helemaal volgestopt met lekkernijen. Dit keer was ook de oma van Eriko bij die geen last bleek te hebben van de taalbarriere want ze praatte aan een stuk door. Hier nog een foto van deze zaterdag.



Op diezelfde zaterdag gingen we nog even naar het transportmuseum. We leerden hier alles over het Japanse transport. Die avond was de laatste avond en de dag erop moesten mijn vader en Bob weer terug naar Nederland. Het was een unieke week, en ik ben blij dat mijn familie nu met eigen ogen heeft gezien hoe Japan is. Het afscheid was moeilijk, maar gelukkig kunnen we elkaar met de kerst weer zien, want die ga ik in Holland vieren!

Tot gauw!!

Rick