Ouwe herinneringen.

Sorry, sorry, want het is weer veel te lang geleden dat ik wat heb geschreven en ik had zelfs aan een aantal mensen beloofd dat er 2 weken geleden een update zou zijn. Nou, die is dus vandaag!

Dit keer heb ik aardig wat verrassende dingen te melden, maar ik begin bij het Halloween feest van de kleuterschool. Halloween is het grootste evenement van het jaar. Wijselijk begonnen we vroeg met de voorbereidingen. Mijn klas moest twee liedjes zingen voor alle ouders, broertjes en zusjes. We begonnen half september, dus je begrijpt wel dat de Halloween liedjes langzamerhand pijn deden aan mijn oren. Op de dag van het feest was daar ons optreden, en jawel, de muziek sloeg af bij het tweede liedje. Mijn kids konden er echter wel om lachen en a-capella hebben ze het toch mooi voor elkaar gekregen. Het was een hele prestatie voor een groep 2/3 jarige(!) kinderen. Voor de hele show was ik samen met een collega de presentator-vampier. Na het feest was iedereen brak, want we werkten die dag van 8 tot 20. Toch gingen we geheel volgens de Japanse traditie nog even wat drinken in de lokale Izakaya (japanse stijl bar).



De dag erna was mijn verjaardag en het begon dus al lekker met een kater. Toen die eenmaal over was had ik een leuke dag met Eriko, haar familie en met het pakket dat ook precies die dag aankwam; bedankt voor de pepernoten!!

De week erna deden Eriko, haar ouders en ik weer mee aan de jaarlijkse boomplantdag bij het grote warenhuis Diamond City. Omdat dit elk jaar gebeurd staan er nou zoveel bomen en planten dat er niks meer bij past. Waar het uiteindelijk op neerkwam is dat we gewoon onkruid wiedden. Met de mensen uit de buurt was het best gezellig. Vier jaar geleden deed ik ook mee aan het evenement toen ik nog stage liep bij NPK. Mijn naam staat nog steeds op een bord, waar ik een foto van heb. Kunnen jullie hem vinden? Hiernaast staat de grote aanwijzing (mijn naam in katakana).





Begin november werd ik weer herinnerd aan vier jaar geleden toen ik mijn gastgezin in Ikoma een bezoekje bracht. Toen ik aankwam wachtte het jongetje dat toen nog 7 jaar oud was me op. Ik herkende hem totaal niet want als 11 jarige zag hij er heel anders uit. Het werd een avond van bijpraten, herinneringen ophalen en van Wii-games spelen met de kids. De moeder had een lekker diner gemaakt; ze kan namelijk echt goed koken. De vader hield nog steeds van een drankje (4 jaar geleden veroorzaakte hij bijna een ongeluk), maar dit keer belden ze een taxi voor me die me terug naar het station bracht.

2004

2008

En zo sukkelt mijn leven lekker verder. Afgelopen vrijdag was het weer ellende bij mijn werk. Tijdens mijn Engelse les moest een jongetje naar de wc. Toen deze terugkwam zonder broek zij een meisje: `Je gaat toch niet rondlopen met je piemel!` in het Japans. Wat een hilariteit. Daarna stond het volgende jongetje op met een zeiknatte broek. Hij ook naar de wc, en tot mijn verbazing volgde de hele meute van 5 kids die ook ineens moesten. Het desbetreffende jongetje Koki leerde net om staand te plassen. Dit ging natuurlijk mis, en zo stonden alle kinderen lekker in de zeik te dansen. Mijn collega was natuurlijk afwezig (half uurtje pauze) en toen kwam ze in de chaos terug. Half lachend half huilend verwisselden we ieders sokken. Mijn werk is af en toe zwaar, maar deze dag was wel erg extreem! Extreem grappig was het eigenlijk ook wel.

Dan nog meer nieuws! Eriko en ik (uiteraard met zwaar adviserende ouders) hebben een (huur)huis geregeld. Het is ruim met 1 grote en 2 kleine kamers (waarvan een met tatami). Er is een ruim balkon; al me al, we zijn er erg blij mee. Oh ja, en het gebouw staat zo`n 10 meter van Eriko`s ouderlijk huis. Of ik hier zo blij mee ben weet ik niet, maar we hoeven in ieder geval niet zover te lopen als onze suiker ineens op is.

Nou, dat was het weer! Volgende keer ben ik nog niet verhuisd, want dat gaat rond 20 december gebeuren. Trouwens, mocht er nog iemand langskomen hebben we dan plek genoeg voor eventuele gasten. Dat was het dan weer! Groeten uit Japan!