Groot nieuws en Nina al 1,5 jaar!

De afgelopen drie jaar heb ik bij Mitsuboshi Shoji gewerkt, een klein bedrijf met 24 werknemers. De 'core business' is uniformen voor fabrieken, kantoordames, evenementen, enzovoort.

Aan het werken bij Mitsuboshi komt binnenkort een einde aan, maar ik mag wel blijven samenwerken met mijn collega's. 

Waarom?

Het bedrijf is overgenomen! We zijn overgenomen door Marubeni Mates, een bedrijf met 95 werknemers met het hoofdkantoor in Tokyo. Een middelgroot bedrijf zou je zeggen, maar het is een dochterbedrijf van Marubeni, een groot handelsbedrijf met 5000 werknemers in 67 verschillende landen.

Er gaat dus heel veel veranderen; eind mei verdwijnt de naam Mitsuboshi en worden we Marubeni Mates. http://www.mc-mates.co.jp/

(als je geinteresseerd bent, en zin hebt om lekker te lachen, check dan ook het Youtube filmpje op de hoofdsite) Wat er precies gaat veranderen weet ik nog niet, maar als het noemenswaardig is laat ik het natuurlijk weten!

Ik ga niet samenwerken met al mijn collega's, want degene die 3 jaar naast mij zat is met pensioen. Ja, mijn schoonvader gaat een half jaartje eerder dan 65 jaar stoppen vanwege de overname.

Daarnaast minder schokkend nieuws maar niet minder interessant (hoop ik), want Nina is gegroeid, kan inmiddels lopen en wordt steeds ondeugender!

Mijn laatste post is alweer uit november, November is in Japan een heerlijke maand waar het overdag aangenaam warm, maar in de avond wel al koud. Voordat Nina kon lopen zijn we naar Oizumi Ryokuchi park gegaan.

Het kruipen heb ik onder de knie, en dat ik met mijn gekruip vies

wordt kan me helemaal niet schelen!

Weg met die camera!

Oizumi Ryokuchi is een enorm park, maar Daisen Park, 20 minuutjes rijden met de auto, is minstens zo groot! Nina kon hier net ongeveer 3 stappen doen, en met hulp natuurlijk wat langer.

Ik kan lopen! Dat papa daar nu nog rugklachten 

van krijgt kan me helemaal niet schelen!

En daar was het einde van het jaar aangebroken, en ook gelijk het einde van het kruiptijdperk want Nina had inmiddels leren lopen!

en dansen!

In het jurkje gekregen van opa en oma uit Schipluiden.

In het nieuwjaar bezochten we zoals elk jaar een tempel. In Japan wordt Oud en Nieuw niet met vuurwerk en champagne gevierd, maar bij een tempel op 1, 2 of 3 januari, hier wordt dan om geluk en voorspoed gewenst.

En dit keer was het de eerste keer met Nina! Vorig jaar was ze nog te klein. We maakte een foto voor de dikke 'boom'; een van de woorden die Nina al kan zeggen.

En we grijpen elke kans om naar het park te gaan als het lekker weer is. Nina vond hier een plas, en ze wilde per se stokjes en steentjes erin gooien... zucht...

Dat gaat wel lekker, rennen met mijn ijsberenmuts!

Al die speeltoestellen ben ik nog te klein voor, dus neem ik verder overal genoegen mee.

Heheh, het hele park voor mij alleen!

En omdat behalve kleertjes ook het speelgoed steeds maar meer wordt, gingen we naar Ikea om een speelgoedkast te kopen. Natuurlijk hadden we gelijk even gelunched.

'Maskros lamp, Maskros lamp'

En toen was het tijd om een fiets te kopen, wel zo makkelijk blijkt in de praktijk!

Getver, haal die Hello Kitty helm van mijn hoofd!

De helm, die in Japan verplicht is voor kinderen, vindt ze maar niks.

De trouwe bloglezers weten inmiddels wel van Hina-Matsuri, oftewel het prinsessenfestival in Japan, bedoeld voor meisjes die dan hun prinsessenset versieren. Wij hebben er sinds vorig jaar ook een!

Met papa

Met mama

Nog even vergelijken met vorig jaar:

2015

2016

Zo dat was het weer! Er komen heel spannende tijden aan, want hoe gaat het verder met mijn nieuwe werk? Ze communiceren zeer weinig over wat er gaat gebeuren maar volgdende keer weet ik ongetwijfeld meer! Er komen ook nog 2 picknicks, een barbeque en een bezoek uit Nederland aan dus dat daarover de volgende keer meer!

Groetjes Rick