En we doen nog een rondje om de aarde!

'Andere baan, ander leven'; dat is de afgelopen vier maanden samengevat.

Tevreden? NEE!? Dacht ik al...

Nou daar ga ik maar weer, want ik ben al ruim 12 jaar aan het bloggen en zal dat niet zo makkelijk opgeven. Ik hoop dat mijn kinderen zo goed Nederlands kunnen dat ze mijn verhalen later kunnen lezen (mochten ze dat willen).

Ehh kinderen in meervoud?
Jaaaa! Want de tweede komt eraan! Eriko is uitgerekend begin Augustus 2018!

2018 begon goed met dit nieuws. Daarnaast heb ik in januari de langste reis ooit gehad, helemaal rondom onze planeet aarde.

Maar eerst gaan we wroeten in de aarde met onze kleine Nina. Mijn schoonvader heeft een groententuin en wij helpen hem af en toe met spitten en oogsten. Dit keer waren de zoete aardappelen aan de beurt!

Das ben nog eens een flinke rooie pieper!

We hebben allemaal hard gewerkt, en nu maanden later zijn we nog steeds niet door de oogst heen!

Poe poe, van al dat werken krijg je een berenhonger.

'Wat eet je daar nou? Een boterham met pindakaas zeker!'

En toen was het alweer 'Shichi-Go-San'.. HE WAT?!? Juist ja, 'Shichi-Go-San', oftewel 7-5-3.

Nina in een kimono!

Oh ja, de uitleg.
Shichi-Go-San is een eeuwenoud gebruik, en stamt af uit de tijd dat kinderen niet vanzelfsprekend de eerste jaren overleefden. Het derde jaar voor meisjes werd dan nog eens extra gevierd op 15 november. Dan voor de jongens voor het vijfde jaar, en nog eens voor de meisjes het zevende jaar, telkens weer op 15 november.

Ze gaan dan in kimono naar een shrine om daar een soort van gezegend te worden door 'Kannushi' (een soort monnik van het Shintoisme). Het belangrijkste van het feest is tegenwoordig het dragen van de kimono en het maken van foto's. We hebben foto's laten maken door een pro. Nee, helaas hebben we geen digitale foto's gekregen, die krijgen we pas een jaar later. Jullie zullen het dus moeten doen met foto's bij de shrine.

Nina vond het wel wat al die aandacht.

Een molentje gekregen van de Kannushi

Het regende die dag enorm hard, dat is aan Nina's glimlach niet af te zien.

Familieshot!

Tijdens Shichi-Go-San regende het pijpenstelen maar in november was het weer hartstikke lekker herfstweer; In de ochtend lekker fris, en in de middag aangenaam warm.

Ideaal om het park weer eens te bezoeken

We kochten een bento (lunchbox) en konden zo lekker picknicken.

Nina was lang bezig met eikels verzamelen, die lagen er genoeg!

En takken lagen er ook genoeg. En garde!

In december was ik samen met Nina een eindje gaan lopen. Een rage van de afgelopen tijd is bladeren tegen papa gooien...

En bladeren, ook die waren er genoeg!

Avonturierster na een vermoeiende partij rotswand klimmen.

Even uitrusten hoor.
Ehhh.. hoe kom ik weer beneden!?

Hier liggen de blaadjes nog netjes aangeharkt op een hoopje.

Een 'peace' teken maken blijft moeilijk.

Rond 5 december is daar altijd weer de Sint bijeenkomst van de Nederlandse Vereniging. Nina was zich in de aanloop van het feest een stuk meer bewust van Sinterklaas. Ze was wel wat zenuwachtig, zeker toen we de feestzaal in liepen met al die mensen, maar was gelukkig snel gewend. De Sint was wel heel erg spannend, en al helemaal het zitten op zijn schoot!

Ja hoor, we zijn er klaar voor!

Nina had een mooie tekening gemaakt.

Nee, niet gehuild maar het was wel heel spannend.

Nadat we weer 'Dag Sinterklaasje' hadden gezongen kon Nina nog even spelen met de andere kinderen in de enorme tuin naast de zaal. Ik zag een kringetje leden staan en kwam erbij staan. En onze nieuwe penningmeester is...

zucht...

Heee, t'is toch niet... Ja maar... hij is wel erg kaal maar... das toch Rick?
Ja! Mijn collega van mijn vorige baan had als afscheid deze tekening gemaakt. Het was wel even eng eerst omdat hij zo sprekend lijkt. Ik vind hem prachtig!

Al zeg ik het zelf.

 Ehh ok, misschien was de tekening toch niet te kaal...

Want we gaan naar de volgende foto; een familyshot met de jaarlijkse kersttaart bij mijn schoonouders!

Nina is gek op taart.

  



 Mijn schoonouders verdienen wel een pluim, want ze helpen ons altijd enorm met oppassen, het lenen van de auto en natuurlijk met alle (voor ons gratis) groenten uit de groententuin! En die kleine kerstman? Dat is Iori, het zoontje van Naoko (tweede dochter) en nu bijna een half jaar oud. Onze nieuwe kleine wordt al hun vierde kleinkind!





Op het werk was onze Lucano ook helemaal in kerstsfeer.

Mooi laddertje toch!

Nu we het toch over werk hebben... Ik ben nog buiten de deur geweest voor een tijdje. Mijn eerste vlucht naar Chicago was in een Star Wars vliegtuig! Je hoorde Star Wars muziek als je binnenkwam, dat was wel erg geinig.

Via Chicago ging ik naar Orlando, daarna via New Jersey naar London, dan naar Amsterdam en...

Jaaa!!! Ik kon ook een nachtje bij de bakker in Schipluiden slapen!

De hele familie was voor de gelegenheid compleet.

Bedankt iedereen! Het was weer bere gezellig!

Ik vervolgde mijn weg naar Parijs...

 ...en daarna kon ik weer terug naar Japan.

Het was fijn mijn gezin weer te zien na twee en een halve week. Het was een vermoeiende, maar unieke reis.

Begin februari gaf Nina aan dat het weer tijd was dinosaurus skeletten te kijken in het museum van Nagai Park, vlak in de buurt. Maar helaas...

Het museum was in verbouwing, en daarom zijn we maar het park in gegaan. Het was wel koud maar ook mooi weer.

Dus heb ik deze fraaie foto's geschoten met mijn Huawei telefoon.

Nina is zoals de meeste kleuters gek op kliederen met water, en dat was dus wat ze deed voor ik weet niet hoe lang.

Stromend welder water, wegdrijvende blaadjes en een tak.

Een uitstekende formule om die kleine meid bezig te houden. 

Op 11 februari waren we alweer 9 jaar getrouwd! Dat moest gevierd worden, dus zijn we met zijn drieën uit eten gegaan. Het restaurant was een van de weinige die gelegen is aan een groot park.

En jawel, het was nog lekker ook!

Nee! Doe het nie..... he gatver, zit ik weer onder de bladeren.

Het weer maakt ook hier rare sprongen. Zo wordt het ene na het andere warmterecord gebroken en zo sneeuwt het ineens... in Osaka!

Dat betekende dus een sneeuwballen (nou ja, balletjes..) gevecht

en het maken van een sneeuwpop (nou ja, popje..).

Ach, Nina was er maar wat trots op (en ik stiekem ook).

Als er buiten regent kunnen we ons binnen ook wel vermaken!

Met een knikkerbaan (wel een beetje een gammele) is succes gegarandeerd. 

Jullie zien maar weer, ik heb een gezegend leven. Ongeveer 12 jaar van mijn leven staan op mijn blog en in die tijd heb ik veel meegemaakt, maar ik mag wel zeggen dat na al die tijd ik het momenteel het beste voor elkaar heb. En als je daar bewust van bent kun je pas echt genieten.

Doei!