琉夏 Luka

Luka!

Hier dan eindelijk de eerste post over onze zoon en broertje Luka, alweer meer dan 8 maanden geleden geboren.

琉夏

Luka

Geboren 8 augustus 2018 om 13:44

3405 gram, 51.5 cm

Luka was bij de geboorte net iets groter dan Nina. Hij was al een week later dan de uitgerekende datum. Om de bevalling niet te zwaar te maken werden de weeën opgewekt. Ik kon dus mooi van tevoren vrij nemen van mijn werk.

En daar is onze nieuwe wereldburger, hij heeft er zin in!

Eriko sliep nog een maandje bij haar ouders na de geboorte, dat is gebruikelijk in Japan. De moeder heeft dan ruim de tijd om op krachten te komen en om te wennen aan de nieuwe situatie.

En de man? Tja, die woont gewoon in zijn eigen huis. Dat geeft hem de tijd om weer bij te komen met gamen.

Want met al die drukte liep ik hopeloos achter!

Voor Nina was het wennen, want niet alle aandacht ging meer naar haar. Maar na een half jaar is ze uitgegroeid tot een echte grote zus die goed voor haar kleine broertje zorgt.

Nina ging inmiddels al een half jaar naar school. Af en toe is er een open dag voor ouders, de sportdag is op Japanse scholen altijd een hoogtepunt. De klassen gaan dan onderling de strijd aan met hun gekleurde petjes.

Nina zit in de 'Budo Gumi' oftewel de druiven klas, vandaar dat de petjes paars zijn.

Ga er maar vanuit dat ze weken, zo niet maanden hebben geoefend. Kijk ze nou allemaal netjes in de rij staan!
De druiven hadden niet gewonnen, volgend jaar beter..

Luka was net een maandje oud en Nina werd alweer 4 jaar. En reken maar dat het gevierd zou worden! Het fruit is een Japanse gewoonte, net als de kaarsjes in Nederland. Jaja, ze krijgt het beste van 2 culturen.

Nina:

Haha, heb ik ineens een klein broertje!

Af en toe wel leuk...

Maar al dat gehuil, wat een herrie.

Een klein zusje had ook wel leuk geweest. Maar ach, ik kan hem ook meisjeskleren laten dragen..

Het witte jurkje is weer iets typisch Japans, voor een ceremonie, de 'Omiya Mairi', waar je na een maand na de geboorte een schrijn bezoekt voor voorspoed en gezondheid.

En dan nu een bezoekje aan Hasegawa Kogyo.
Eriko wilde weleens zien hoe de €3 bedrijfslunch eruit zag.

Niet gek he! En het is precies genoeg om het tot het avondeten vol te houden.

De Sint is elk jaar vaste prik, en dit keer kwam hij langs bij het nieuwe consulaat. Nina huilde niet en antwoordde keurig de vragen die Sint stelde. Dat was vorig jaar wel anders! En ja, dat is het mooie van papa zijn, zien en meemaken hoe je kind zich ontwikkeld.

De eerste keer legoland (eigenlijk een activiteitscentrum) in Osaka beviel prima! En natuurlijk ging ik voor Nina en niet voor mezelf...

Was mijn sarcasme duidelijk? Goed, ik geef het toe dat ik Nina aan het indoctrineren ben, ik ben eenmaal een fan van Lego.

Dus moet ik me telkens inhouden om nieuw spul te kopen. Dat is het mooiste van papa zijn, want je hebt het perfecte excuus om weer met speelgoed in de weer te gaan.

Zo heb je ook een excuus om lekker te gaan vliegeren! Het is echt genieten met zo'n enthousiast kind. 

Kunnen jullie de 'kuizome' nog? Dat is de 'eerste maaltijd' voor een pasgeboren kind, 100 dagen na de geboorte. En nee, Luka kreeg niets van al dat lekkers. Waarom? kijk dan maar naar Nina's post over de Kuizome, ga niet alles 2 keer uitleggen baklap!

Het huis was lekker vol. Het wordt tijd om naar iets ruimers te kijken, vinden jullie ook niet? Wordt vervolgt!

In september was er de sterkste tyfoon in 20 jaar! Ik was toen in Europa. Het balkon en de buiten installatie van de airconditioner bij mijn schoonouders braken af en kletterden naar beneden. De brug naar Kansai Airport was gebroken dus moest ik uitwijken naar Nagoya airport op de terugreis.

Heel vervelend allemaal. Daarna kwam er weer een tyfoon, dus ik had me goed voorbereid, kijk maar hieronder. In Japan kun je ook niet zonder Sisal touw. Maar deze tyfoon viel mee, en ik had nog wel zo mijn best gedaan met vastknopen.

Ondertussen ben ik nog veel onderweg zoals hieronder zit ik met mijn collega op een markt in Zurich aan de kaasfondue.

Nog meer culinair nieuws! We hadden van die letter vormpjes gekregen uit Nederland; kreeg je kennelijk gratis bij de Albert Hein. Die waren de aanleiding om koekjes te maken!

En dat vond Nina wel wat! Kijk haar eens bezig.

En ze smaakten uitstekend! Wat gaat er trouwens veel boter in die koekjes zeg!

Luka groeit hard, en hij is echt een heel vrolijk jongetje! Hij vindt alles prachtig, lacht als hij een bekende ziet, en huilt niet als hij een prik van de dokter krijgt. Het is altijd een feest om thuis te komen van mijn werk, alle opgekropte stress van een dag werk glijd zo van me af.

Begin januari kregen we bezoek van vrienden van de Nederlandse vereniging, met ook 4 vriendjes van Nina. Nederlands blijft moeilijk dus het was voor haar een goede oefening en bovenal heel gezellig. Hieronder staan ze in de lokale winkel 'tachiyomi' te doen, oftewel staand te lezen (en dan niet kopen).

In februari mocht ik het vliegtuig weer in, dit keer naar Zweden, Duitsland en Estland!

En wat was Tallinn een prachtige middeleeuwse stad! Ik wist eigenlijk niets van Estland en was er nooit gekomen zonder deze baan. 

De pannenkoeken daar lijken overigens sprekend op de Nederlandse!

Sinds ze uit de Sovjet-Unie zijn en Zweden en Finland enorm in het land hebben geïnvesteerd, begint het echt een rijk Scandinavisch land te worden. 

Op de beurs in Frankfurt was er een 'dood momentje' dus probeerde ik wat aandacht te trekken op Instagram. Ik faalde uiteraard, maar ik was wel tevreden met mijn eerste 'planking' foto. 

Ik heb net de blogger app gedownload, en ik moet zeggen, het werkt als trein, bloggen in de trein! Zal dit leiden tot meer frequente updates? Wie weet😉

De volgende keer meer over... een nieuw huis misschien? 

Bedankt voor het lezen weer, groetjes!